Η στερημένη κι ο άπραγος σύζυγος #2

Οι ίδιες δυο φίλες από χθες συζητούν ξανά στο τηλέφωνο:

-Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...
-Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...
...


Μετά από ακριβώς πέντε ώρες, σαραντατρία πρώτα και τριανταέξη δεύτερα:

-Αυτά που λες! Τα υπόλοιπα θα στα πω αύριο γιατί πέφτει και η εφεδρική μπαταρία του ασύρματου! Πες μου όμως στα γρήγορα, τι έγινε με τον Αποστόλη;

-Άστα... Τίποτα! Με έπιασε στο δούλεμα. Με είπε ...Ζορό!

-...Μωρέ τι γάιδαρο πήγες και πήρες; Τέλος πάντων, δεν κάνεις ακόμα μια προσπάθεια;

-Δηλαδή τι να ντυθώ αυτή τη φορά; Λαγουδάκι; Νοσοκόμα;

-Νομίζω ότι τα απλά πράγματα είναι τα καλύτερα. Απλά περίμενέ τον στο κρεβάτι τελείως γυμνή. Καλόπιασέ τον και λίγο, γλυκομίλα του, πες και κάτι ρομαντικό...

-Σαν τι δηλαδή;

-Ε, να, πες του ότι για χάρη του φόρεσες τη στολή του Έρωτα! Ε, δε μπορεί, κάτι θα γίνει!

-Άιντε, να δούμε...


Την επόμενη λοιπόν, επιστρέφει ο Αποστόλης κατά τα γνωστά (μπαρότσαρκα, μπύρες κλπ) και βρίσκει τη γυναίκα του στο κρεβάτι γυμνή.

-Μωρή, ντύσου, θα πουντιάσεις!

-Μα είμαι ντυμένη, αντρούλη μου! Φόρεσα τη στολή του Έρωτα και σε περίμενα τόσες ώρες!

-Τη στολή του Έρωτα;

-Ναι, αγάπη μου!

-Καλά, δε μπορούσες τουλάχιστον πρώτα να...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...της ρίξεις ένα σιδέρωμα;

Η στερημένη κι ο άπραγος σύζυγος

Δυο φίλες μιλάνε στο τηλέφωνο:

-Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...
-Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...
...


Έπειτα από περίπου ...τέσσερεις ώρες:

-Αυτά που λες, για να μη στα ...πολυλογώ. Για πες μου όμως, εσύ πως τα πας με τον Αποστόλη;

-Άστα, Φρόσω μου! Από κρεβάτι τίποτα!

-Ναι; Πώς έτσι, μωρέ;

-Ε, να... Μετά τη δουλειά, πάει και πίνει μπύρες με τους φίλους του. Ύστερα γυρίζει σπίτι κι ούτε γεια δε λέει. Συνήθως κοιτάει το ψυγείο να δει τι φαί υπάρχει, ντερλικώνει κι ύστερα παίρνει μερικές μπύρες ακόμα κι αράζει με τις ώρες στην τηλεόραση ο γάιδαρος...

-Ακου να σου πω τι θα κάνεις. Περιμένοντάς τον την επόμενη φορά, φόρα μόνο τα μαύρα σέξι εσώρουχά σου...

-Αχ, νομίζεις πως δεν το δοκίμασα; Αυτός όμως τίποτα! Αφού σου λέω, ο νους του είναι στο φαί, στη μπύρα και στην τηλεόραση!

-Μμμ, για στάσου όμως. Σημασία έχει και η σκηνοθεσία! Αν σβήσεις τα φώτα, ανάψεις μερικά κεράκια να γίνει ατμόσφαιρα και μαζί με τα μαύρα εσώρουχα φορέσεις και μια μαύρη μάσκα στο πρόσωπο;

-Μάσκα;

-Ναι μωρέ! Οι άντρες φτιάχνονται με κάτι τέτοια, αποκτάει ίντριγκα το πράγμα! Κράτα και κάτι έτσι λίγο kinky, κανένα μαστίγιο ας πούμε! Μιλάμε, θα τον τρελάνεις, ηφαίστειο θα γίνει!

-Ε, ξέρω 'γω; Θα δοκιμάσω. Τι έχω να χάσω;


Την επόμενη λοιπόν, ο Αποστόλης γυρίζει ως συνήθως αργά μετά από μπυροκατάνυξη με τα κολλητάρια του. Μπαίνει στο σπίτι, σκοτάδι παντού. Παρά λίγο να φάει τα μούτρα του. Πάει στην κουζίνα, κοιτάει για φαί, τίποτα. Πάει στο ψυγείο, πάλι τίποτα. Ούτε μπύρες δεν είχε.

Παρατηρεί εν τω μεταξύ διάφορα κεράκια αναμμένα εδώ κι εκεί, τα οποία πυκνώνουν προς την κρεβατοκάμαρα. Πάει προς τα κει να δει, ανοίγει την πόρτα και τι να δει; Η γυναίκα του στο κρεβάτι με τα μαύρα εσώρουχά της, μια μάσκα στο πρόσωπο και ένα μαστίγιο στα χέρια!

-Γεια σου, σκλάβε! Σε περίμενα!

-Γεια σου...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Ζορό! Δε μου λες, τίποτα δεν έχει να φάμε; Και τι έκανες τις μπύρες μου, μην τα σπάσω όλα εδώ μέσα;

Τα οπίσθια της συζύγου

Αυτή κι Αυτός. Ντύνονται για να βγουν έξω.

-Βρε γυναίκα, έχεις πολύ παχύνει τελευταία.

-...

-Ειδικά ο ποπός σου έχει γίνει τεράστιος σαν ψησταριά!

-... (Κατακόκκινη και έτοιμη να ουρλιάξει, αλλά κρατιέται διπλωματικά)


Αργότερα, όντας έξω σε φιλικό σπίτι, ο άντρας παρατηρεί την ψησταριά στη βεράντα και ...συγκρίνει με τα οπίσθια της γυναίκας του.


-Μμμ, είχα δίκιο! Όντως, ο ποπός σου είναι μεγάλος σαν ψησταριά!

Η γυναίκα του πετάει απλώς ένα αγριεμένο "Α, να χαθείς, βλάκα!" και δε συνεχίζει.


Το ίδιο βράδυ, στο κρεβάτι, ο άντρας έχει διάθεση για τρελίτσες. Η γυναίκα του όμως τον κόβει:

-Άκου να σου πω! Σαν πολλά δε ζητάς; Δηλαδή θέλεις να ανάψουμε ολόκληρη ψησταριά για να ψήσουμε...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ένα λουκανικάκι τόσο δα;

Το άτεκνο ζευγάρι και ο παπάς

Ο παπάς συναντάει στο δρόμο έναν πιστό από την ενορία του.

-Πατέρα Ραφαήλ, με θυμάστε;

-Πώς δε σε θυμάμαι, τέκνο μου! Ο Χαραλάμπης ο Φανεστρόπουλος δεν είσαι; Εγώ δε σε πάντρεψα πριν μερικά χρόνια; Πώς τα πάτε στον έγγαμο βίο;

-"Γενικώς καλά, πάτερ, αλλά δυστυχώς δε μπορέσαμε να κάνουμε παιδιά! Τι μεθόδους σύλληψης προσπαθήσαμε, τι εξωσωματικές... Τι να σας πω, δράμα! Μας έχει πολύ καταβάλλει αυτή η κατασταση", παραδέχεται ο άντρας και σχεδόν τον πιάνουν τα δάκρυα.

-"Μην κάνεις έτσι, τέκνον μου, ο Θεός είναι μεγάλος. Θα κάνω μια σχετική παράκληση στην λειτουργία της Κυριακής. Και σε λίγες μέρες που πάω στο Άγιον Όρος, θα ανάψω κι ένα κεράκι για σας. Μη χάνετε το κουράγιο σας, συνεχίστε τις προσπάθειες. Εξάλλου είναι ευχάριστο να προσπαθείς, σωστά;" Και του κλείνει το μάτι χαμογελώντας, για να σπάσει το θλιβερό της κουβέντας.

-Σας ευχαριστώ, πάτερ. Ο Θεός να σας έχει καλά!


Περνούν αρκετά χρόνια. Ένα πρωί, ο παπάς συναντά τη σύζυγο αυτή τη φορά. Η γυναίκα έχει στα χέρια ένα μωρό και άλλα δύο στο καροτσάκι.

-Βρε Τριανταφυλλιά, εσύ δεν είσαι που σε πάντρεψα με το Χαραλάμπη; Τι βλέπω; Τι παιδιά και κακό είναι αυτό;

-Ναι, δεν έχουμε παράπονο, πάτερ. Έχουμε ένα ζευγάρι δίδυμα και άλλα τρία. Και πριν μερικές ημέρες μάθαμε ότι έιμαι πάλι έγκυος, μάλλον δίδυμα πάλι! Μας κουράζουν πάρα πολύ, μας ξεζουμίζουν οικονομικά, αλλά δε μπορώ να πω, είμαστε ευτυχισμένοι! Και τι να σας πω, προχθές είχαμε την κουβέντα σας.

-Δηλαδή;

-Ε να, θυμήθηκε ο Χαραλάμπης τότε που προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί και δε μπορούσαμε, που σας συνάντησε και του είπατε ότι θα παρακαλέσετε το Θεό για μας. Τι να σας πω, από τότε αρχίσαμε να γεννοβολάμε ασταμάτητα!

-Μπράβο, μπράβο, τα παιδιά είναι ευτυχία! Και πως είναι ο Χαραλάμπης λοιπόν;

-Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι. Μόνο που αυτές τις μέρες λείπει σε ταξίδι. Πήγε στο Άγιο Όρος!

-Μπα; Και γιατί;

-Δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί ήταν λίγο εκνευρισμένος, είπε ότι ήθελε...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...να σβήσει κάποιο αναθεματισμένο κερί...

Ο ανιχνευτής ψεύδους κι η οικογένεια

Ο πατέρας γυρνάει σπίτι μαζί με μια διαβολική συσκευή, όλο λαμπάκια, λεβιέδες, οθόνες και ματσακόνια.

-"Τι είναι τούτο, καλέ;", ρωτάει η γυναίκα του.

-Είναι ανιχνευτής ψεύδους! Βρήκα το κατάστημα των ηλεκτρικών σε ξεπούλημα και τον πήρα σε εξευτελιστική τιμή!

-Ε, και τι θα τον κάνουμε;

-Περίμενε μισό λεπτό και θα δεις! Πετράκη! Για έλα 'δω...

-Τι είναι μπαμπά;

-Δε μου λες, πήγες σχολείο σήμερα;

-Φυσικά πήγα!

Τα λαμπάκια του μηχανήματος αρχίζουν να αναβοσβήνουν και η ένδειξη "ΨΕΜΑ" να φαίνεται στην οθόνη.

-Α, ώστε έκανες κοπάνα, ε;

Ο μικρός κοκκινίζει.

-Εχμ, εεε, εντάξει, πήγα στο σπίτι του Μιχάλη!

-Και τι κάνατε εκεί;

-Τίποτα. Καθόμασταν και παίζαμε.

Το μηχάνημα δείχνει πάλι ψέμα, όμως.

Πετράκη, λέγε αλήθεια γιατί θα πέσει ξύλο! Τι κάνατε στου Μιχάλη; Μήπως καπνίζατε;

-Όχι, απλά είδαμε ένα DVD!

-DVD; Μήπως ήταν πορνό;

-Όχι καλέ, μια απλή ταινία ήταν.

Τα κόκκινα λαμπάκια στο μηχάνημα δίνουν πάλι ρεσιτάλ. Ο πατέρας δίνει ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στο μικρό.

-Ορίστε για να μάθεις να λες ψέματα! Και μην ξανακούσω άλλη φορά ότι το έσκασες από το σχολείο! Για κοίτα πράγματα... Στην ηλικία σου, εγώ ούτε ήξερα τι θα πει κοπάνα!

Πάνω στη φράση αυτή του πατέρα, το μηχάνημα αρχίζει ξανά να χτυπιέται.

-"Χαχά, καλός είσαι και του λόγου σου", κοροιδεύει η μάνα. Αμ...
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...γιος σου είναι, από ποιον θα πάρει;

Στο "γιος σου είναι", το μηχάνημα αρχίζει να χτυπιέται ολόκληρο πάνω κάτω με όλα τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν σαν τρελά...

Κερατούκλη...

Μια φορά ήταν ένας που πήγαινε πρωί-πρωί στη δουλειά του.

Όπως περπατούσε, διασταυρώνεται με έναν τύπο, ο οποίος του δίνει ένα πειραχτικό σκαμπιλάκι στο μάγουλο και του λέει με ύφος:

-Κερατούκλη...

Ο φίλος μας παραξενεύεται από το θράσος του αγνώστου, αλλά μέχρι να το πάρει καλά-καλά χαμπάρι, ο άλλος έχει εξαφανιστεί.


Για να μην τα πολυλογούμε, το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται αρκετές φορές τις επόμενες μέρες σε διαφορετικές φάσεις, πότε μέσα στο λεωφορείο, πότε στην ουρά στο ταχυδρομείο και άλλα. Πάντα πρόκειται για τον ίδιο τύπο που του δίνει ένα ελαφρύ περιπαιχτικό σκαμπιλάκι κι ύστερα αναφωνεί εκείνο το πειραχτικό "Κερατούκλη!".

Ο φίλος μας έχει πειραχτεί κάπως, αλλά κυρίως είναι πολύ περίεργος.

Ένα απόγευμα το συζητάει με τη γυναίκα του, αλλά κι εκείνη δεν ξέρει τι να πει:

-Έλα αγάπη μου, κανένας τρελός θα είναι, θα καθόμαστε τώρα να ασχολούμαστε με τον κάθε παλαβό;

-Δίκιο έχεις βρε γυναίκα, δεν ασχολούμαι άλλο!


Την επόμενη μέρα, περιμένοντας το λεωφορείο, εμφανίζεται πάλι ο άγνωστος. Ρίχνει το γνωστό σκαμπιλάκι και πετάει το εξής:

-Κερατούκλη!...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...Είσαι και μαρτυριάρης, ε;

Καβγάς στο αυτοκίνητο

Το αντρόγυνο είναι στο αυτοκίνητο. Οδηγεί ο άντρας. Σε κάποια φάση, αρχίζουν να τσακώνονται. Πες-πες, φουντώνει ο καυγάς.

(Γυναίκα)-...Ωωχ, σταμάτα πια τις δικαιολογίες. Σε βαρέθηκα! Δεν αντέχω άλλο!

-Δε μας παρατάς πια;

-Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς θα κάνω! Εγώ φταίω που δεν άκουγα τη μαμά μου τόσον καιρό... Αύριο χωρίζουμε!

-Στα τέτοια μου!

-Και ξέρεις κάτι; Ξέρω ότι έχεις ερωμένη και έχω και αποδείξεις. Φρόντισε και γι' αυτό η μαμά μου! Έχουμε φωτογραφίες. Το διαζύγιο θα βγει εις βάρος σου!

-Στα τέτοια μου!

-Και φυσικά, τα παιδιά θα τα κρατήσω εγώ, τι πιο φυσικό από το να μείνουν με τη μάνα τους;

-Στα τέτοια μου!

-Και θα πληρώσεις γερή διατροφή!

Ο άντρας κοκκινίζει από το θυμό του, αλλά κρατιέται. Δεν κάνει τίποτα. Αντιθέτως ηρεμεί μεμιάς και απλά πατάει περισσότερο γκάζι.

-Και θα σου πάρω και τη βίλα στο Ψυχικό, για να μάθεις να είσαι έτσι αναίσθητος!

Εκείνος πατάει ακόμα περισσότερο γκάζι. Έχει περάσει τα εκατό χιλιόμετρα την ώρα.

-Όσο για το πατρικό σου, λέω να το πουλήσω για τα τρέχοντα έξοδά μου: Κανένα φουστανάκι, κανένα μπιζουδάκι, ξέρεις τώρα!

-"ΓΝΜΝΓΚΡΦΡ" κάνει ο άντρας, αλλά και πάλι συγκρατιέται και τρέχει ακόμα πιο γρήγορα.

-Και θα σου πάρω και αυτό το σπορ αμαξάκι που κάθε μέρα το λιώνεις στο τρέξιμο το καημένο. Θα το παίρνω να πηγαίνω με τις φίλες μου για ψώνια στο Κολωνάκι!

Ο άντρας κοκκινίζει πάλι από το κακό του, αλλά συγκρατιέται. Ανεβάζει σχέση και πατάει κι άλλο γκάζι. Τρέχει ήδη σα δαίμονας σχεδόν με 200 χιλόμετρα και προσπερνάει σαν αστραπή τα άλλα αυτοκίνητα.

-Καλά, εσύ δεν έχεις να πεις τίποτα; Δεν είναι κάτι που θέλεις να κρατήσεις;

Αντί για απάντηση ο άντρας κόβει απότομα το τιμόνι δεξιά πηγαίνοντας καρφί στον τοίχο μιας μάντρας.

-Μπα μου αρκεί που έχω...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...τον αερόσακο!

Το ζευγάρι κι οι εξωγήινοι

Ζεστό καλοκαιριάτικο βράδι. Το ζευγάρι είναι αραχτό στην αυλή του σπιτιού τους.

Ξαφνικά, εμφανίζεται από το πουθενά ένας ιπτάμενος δίσκος ο οποίος προσγειώνεται στην αυλή. Από μέσα βγαίνουν κάτι μικρά πράσινα ανθρωπάκια.

-Γήινοι, μη φοβάστε, δε θα σας πειράξουμε! Κάνουμε ένα πείραμα! Θέλετε να έρθετε μαζί μας για λίγο, να ...ζευγαρώσουμε; Ύστερα θα είστε ελεύθεροι!

Παρά το φόβο τους, το ζευγάρι εκστασιάστηκε. Άρχισαν κι οι δυο να φαντασιώνονται στην ιδέα. Δε χρειάστηκε και πολύ για να πειστούν. Ακολούθησαν λοιπόν τα περίεργα όντα στο εσωτερικό του σκάφους.

Τον άντρα συνόδευσε ένα θηλυκό ανθρωπάκι, ενώ τη γυναίκα ένα αρσενικό.


Όταν η γυναίκα είδε το μόριο του πλάσματος, έβαλε τα γέλια. Ήταν μικρό σα γαριδάκι! Προσπάθησε λοιπόν να του εξηγήσει ότι δε μπορεί να γίνει τίποτα με ένα τόσο μικρό όργανο.

Το πλάσμα κατάλαβε. Έστριψε το αριστερό του αυτί, οπότε μεμιάς το όργανό του έγινε πενταπλό σε μέγεθος.

Η γυναίκα εντυπωσιάστηκε. Το όργανο όμως, παρά το μήκος, ήταν πάρα πολύ λεπτό σα μολύβι. Εξήγησε και πάλι στο πλάσμα. Εκείνο έστριψε ευθύς το δεξί του αυτί και σε λίγο το όργανο είχε τόσο το κατάλληλο μήκος όσο και πάχος.


Αυτό που ακολούθησε, η γυναίκα δε θα το ξεχνούσε ποτέ στη ζωή της. Ήταν η πιο καυτή βραδιά που είχε περάσει ποτέ! Τύφλα να είχαν όλοι οι εραστές του κόσμου!


Το επόμενο πρωί, αποχαιρέτησε προς μεγάλη στενοχώρια της το πλάσμα και βγήκε από τον ιπτάμενο δίσκο. Μετά από ένα λεπτό έκανε το ίδιο κι ο άντρας της, ενώ ο δίσκος απογειώθηκε αθόρυβα και σύντομα έγινε ένα με το γαλάζιο τ' ουρανού.

Γυναίκα: -Αγάπη μου, ελπίζω να μη ζηλέψεις, αλλά η χθεσινή βραδιά ήταν για μένα πραγματικά ανεπανάληπτη. Αυτός ο εξωγήινος ήταν... ήταν... Τι να πω! Δε συγκρινόταν με καμιά γήινη σεξουαλική εμπειρία! Κι εσύ πώς πέρασες;

-Ουουουφ, τι να σου λέω τώρα; Τζίφος! Η τύπισσα δεν είχε ιδέα. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Αντί να μπει στο "ψητό" όλη τη νύχτα...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...καθόταν και μου έστριβε τ' αυτιά!

Χορός μεταμφιεσμένων

Ένα ζευγάρι ήταν καλεσμένο σε χορό μεταμφιεσμένων.

Η γυναίκα αποφάσισε να κάνει μια έκπληξη στον άντρα της, γιατί ήξερε ότι εκείνος μπερμπάντευε όταν αυτή απουσίαζε.

Έτσι, του είπε ότι ήταν πολύ κουρασμένη και πως θα καθίσει σπίτι να διαβάσει και να κοιμηθεί νωρίς.

Ο άντρας στενοχωρήθηκε λίγο (ή έτσι έδειξε τουλάχιστον), αλλά τελικά αποφάσισε να φορέσει τη στολή Κινγκ-Κονγκ που είχε νοικιάσει και να πάει στο χορό.

Μόλις έφυγε, η γυναίκα σηκώθηκε αμέσως από το κρεβάτι, ετοιμάστηκε, φόρεσε μια στολή ...σέξι καμαριέρας που είχε μυστικά προμηθευτεί, φροντίζοντας να μακιγιάρει πάρα πολύ το πρόσωπό της και να φορέσει και μια μεγάλη μάσκα για να μην αναγνωρίζεται.

Στο χορό παρακολουθούσε μυστικά τον άντρα της, μια που ήξερε τη μεταμφίεσή του. Ο άτιμος, δεν είχε αφήσει θηλυκό για θηλυκό! Με όλες φλέρταρε και χόρευε. Και δεν έχανε ευκαιρία να απλώνει και τα ξερά του πάνω στο χορό!

Σε κάποια στιγμή η γυναίκα του πέρασε από δίπλα του και του καλογυάλισε έτσι όπως ήταν προκλητικά ντυμένη. Άρχισε να την κορτάρει και έπιασαν να χορεύουν. Ήταν ψιλοζαλισμένοι κι οι δυο από τα ποτά έτσι κι αλλιώς.

Εκείνη φρόντισε να του δώσει θάρρος. κι αυτός προχώρησε, αγγίζοντάς την όλο και πιο πολύ. Για να μην τα πολυλογούμε, η ...κατάσταση ζεστάθηκε γρήγορα και κατέληξαν σε κάποιο σκοτεινό πίσω δωμάτιο του σπιτιού για ένα γρήγορο τετ-α-τετ.

Μετά, εκείνη κατόρθωσε να του το σκάσει. Έφυγε και γύρισε γρήγορα σπίτι.


Σε μερικές ώρες, επιστρέφει κι εκείνος, πολύ κουρασμένος και μισομεθυσμένος.

-Πώς τα πέρασες στο χορό, αγάπη μου;

-Α, έτσι κι έτσι. Ήταν βαρετά, μωρέ!

-Χόρεψες καθόλου; Έγινε τίποτα ενδιαφέρον;

-Μπαα, δε χόρεψα σχεδόν καθόλου!

-"Σώπα καλέ, κοτζάμ χορός μεταμφιεσμένων και δε χόρεψες καθόλου;", προσπαθεί εκείνη να τον ψαρέψει.

-Μμμ, για να είμαι ειλικρινής, χόρεψα λίγο...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...στην αρχή, αλλά μετά σκυλοβαρέθηκα! Ευτυχώς που βρήκα κάτι φίλους και πήγαμε στο υπόγειο. Εκεί είχε ένα ποδοσφαιράκι και λιώσαμε για ώρες! Δε μπορείς να φανταστείς όμως τι συνέβη στο Θανάση που δανείστηκε τη στολή μου!!

Ο ετοιμοθάνατος σύζυγος

Ο σύζυγος πέφτει θέμα σοβαρής δηλητηρίασης. Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Βρίσκεται στο κρεβάτι ετοιμοθάνατος. Είναι ζήτημα μερικών ωρών ή ημερών.

(Ξεψυχισμένα): -Αγάπη μου, είσαι εδώ;

-Ναι, αντρούλη μου!

-Πες μου, μ' αγαπάς;

-Φυσικά, καρδούλα μου!

-"Ξέρεις", συνεχίζει με δυσκολία λόγω της κατάστασής του, "πρέπει να σου ομολογήσω ότι σε έχω απατήσει..."

-Ε, μην τα σκέφτεσαι αυτά, τώρα πάνε περάσανε!

-Όχι... Πρέπει να σου τα πω... Να πάω χωρίς κρίματα...

-Μα ο γιατρός είπε να μην κουράζεσαι!


-Είχα ερωμένη επί χρόνια... Μια φίλη σου...

-Δεν πειράζει, λατρεία μου! Αυτά θα σκεφτόμαστε τώρα;

-Κι ύστερα, με τη γραμματέα μου... Πολλές φορές... Στο γραφείο... Σου έλεγα για συμβούλιο...

-Ε, τι να κάνουμε. Άντρας ήσουν, πειρασμοί υπάρχουν πάντα πολλοί...

-Δεν τελείωσα, είναι κι άλλα... Τα νάιτ κλαμπ...

-Αγάπη μου, μην κουράζεσαι άλλο στην κατάστασή σου! Τα ξέρω όλα. Και για τα νάιτ κλαμπ, και για τις πόρνες και για την κουμπάρα και όλα τα άλλα...

-Κι από πότε ξέρεις...

-Από πάντα!

-Μωρό μου, είσαι ένας άγγελος...

-Όχι ακριβώς...

-Τι εννοείς;
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Εγώ σου έδωσα το δηλητήριο!

Αγάπη μου, άν ποτέ πεθάνω...

Ένα ζευγάρι, παντρεμένο πολλά χρόνια συζητάει στο κρεβάτι.

Εκείνη: -Αγάπη μου, αν ποτέ πεθάνω, θα ξαναπαντρευτείς;

-Μμμ, δεν ξέρω.

-Τι θα πει, "δεν ξέρω"; Θα μείνεις μόνος σου δηλαδή, για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου;

-Ε, μάλλον όχι!

-Άρα, θα ξαναπαντρευτείς!

-Ε, ναι!

-Και θα ζεις μαζί της στο σπίτι μας;

-Ε, τι να σου πω, μάλλον!

-Και δηλαδή μπορεί να κοιμάστε σ' αυτό εδώ το κρεβάτι;

-Ξέρω 'γω; Μα τι με ρωτάς τώρα, αγάπη μου;

-Μα έχει σημασία για μένα!

-Ε, ναι, μπορεί. Αν δεν αγοράσουμε καινούριο. Αλλά δεν είναι πολύ υποθετικά όλα αυτά;

-Και δηλαδή, μπορεί να φοράει τα ρούχα μου, τα φορέματα και τις φούστες μου;

-Ε, μπορεί.

-Και τα εσώρουχά μου;

-Αγάπη μου, το παρατραβάς!

-Και τις γόβες μου;

-Ε, όχι λοιπόν! Όχι τις γόβες σου αποκλείεται να τις φοράει!

-Πάλι καλά!

-Βλέπεις...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...αυτή φοράει 38!

Αυτός, αυτή και το μαγείρεμα

Κυριακή πρωί. Η σύζυγος μαγειρεύει.

Ξαφνικά, έρχεται δίπλα της ο άντρας της κι αρχίζει να της φωνάζει γρήγορα και αγχωμένα:

-Πρόσεχε! Θα καούν οι μελιτζάνες. Χαμήλωσε τη φωτιά! Γρήγορα! Καίγονται, μύρισαν! Κι ο κιμάς θέλει ανακάτεμα! ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ; Πρόσεχε με τη μπεσαμέλ, θα κόψει! Προσεχτικά!! Ο φούρνος καίει...

-"Αγάπη μου, τι έπαθες;" Τον ρωτάει αυτή.

Αυτός εξακολουθεί:

-Άστα αυτά! Δε βλέπεις; Οι μελιτζάνες καίγονται! Ανακάτεψε γρήγορα! Κι ο κιμάς θέλει λάδι! Ρίξε λίγο και στο ταψί για το φούρνο. ΠΡΟΣΕΧΕ! Θα πέσει αλάτι κάτω, είναι γρουσουζιά...

-Να σου πω αγάπη μου, δεν πας μέσα; Δε με βοηθάς καθόλου. Ίσα, ίσα με αγχώνεις και θα κάνω όντως κανένα λάθος ή ζημιά. Κι έπειτα, αφού δεν έχεις ιδέα από μαγειρική, δεν καταλαβαίνω πως σου ήρθε να 'ρθεις να φωνάζεις μές στ' αυτί μου...

-Λατρεία μου, απλώς προσπαθώ να σου δείξω πως είναι...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...να σε έχω συνοδηγό όταν οδηγώ στο αυτοκίνητο!

Ζωή με μηχανική υποστήριξη

Το αντρόγυνο βλέπει στην τηλεόραση μια εκπομπή για έναν ασθενή που είναι τελείως φυτό και ζει με μηχανική υποστήριξη. Το θέμα είναι πραγματικά συγκλονιστικό, κι οι δύο έχουν προβληματιστεί πολύ.

Αυτός: -Αγάπη μου, μετά από όλα αυτά που είδαμε απόψε, θέλω να σε θερμοπαρακαλέσω, αν φτάσω ποτέ σε μια τέτοια κατάσταση να εξαρτώμαι από ένα μηχάνημα, να κείτομαι όλη μέρα ανίκανος ακόμα και να σκεφτώ και η μόνη τροφή μου να είναι από μια φιάλη, να με απαλλάξεις από αυτό το μαρτύριο. Ποτέ δα ήθελα να ζω έτσι! Απλά απόσύνδεσέ με, θα σου είμαι αιώνια ευγνώμων!

Αυτή: -Έχεις δίκιο, καρδιά μου. Ποιος θα ήθελε;

Και η γυναίκα πέφτει σε βαθιά σκέψη.


Την επόμενη μέρα το πρωί:

Αυτός (εκνευρισμένα): -ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ; Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...τι έκανες στον υπολογιστή και στην τηλεόραση και δεν ανάβουν; Και γιατί πέταξες όλες τις μπύρες μου στα σκουπίδια;

Την επόμενη μέρα

Σάββατο πρωί. Μετά από μια νύχτα τρελής κρεπάλης με τους κολλητούς του, ο άντρας ξυπνάει με τρομερό πονοκέφαλο. Ούτε που θυμάται πως γύρισε σπίτι, πως μπήκε, πως έπεσε στο κρεβάτι.
Σηκώνεται, κάνει ένα ντους και πάει στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Βρίσκει έτοιμο καφέ στην καφετιέρα και ένα σημείωμα της γυναίκας του:

"Αγάπη μου, σου έχω φτιάξει πρωινό, θα το βρεις ζεστό στο φούρνο. Αν δεν αισθάνεσαι καλά, πάρε ένα αναλγητικό, σου έχω αφήσει πάνω στο τραπέζι. Βγήκα για ψώνια, για να μαγειρέψω ένα υπέροχο φαγητό-έκπληξη για μεσημέρι. Θα τα πούμε σε λίγο. Σ' αγαπώ πολύ!"

Μετά από τα χθεσινά, ο καημένος περίμενε να τα ακούσει χοντρά. Με όλα αυτά που βλέπει, παραξενεύεται πολύ.

Έρχεται ο γιος τους στην κουζίνα.

-Καλημέρα, μπαμπά! Πώς είσαι σήμερα;

-...

-Η μαμά είπε πως χθες το βράδυ βγήκες με τους φίλους σου και γύρισες ξημέρωμα και πολύ κουρασμένος. Το πρωί τη βρήκα να μαζεύει κάτι εμετούς από το πάτωμα και κάτι σπασμένα. Είπε πως τα έριξες κατά λάθος μπαίνοντας σπίτι.

-Και είχε θυμώσει πολύ η μαμά;

-Μπα! Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή λέει πέρασες πολύ ωραία με τους φίλους σου!

-Άλλο πάλι... Δε μου λες, εσύ με άκουσες όταν γύρισα;

-Ναι, πως. Ανέβηκες πάνω και πήγες να πέσεις στο κρεβάτι ντυμένος. Η μαμά πήγε να σου βγάλει το παντελόνι, αλλά εσύ της φώναζες...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Κυρία μου αφήστε με ήσυχο, είμαι παντρεμένος!

Η άρρωστη γυναίκα

Ο σύζυγος συνοδεύει την άρρωστη γυναίκα του στο γιατρό. Εκείνος, αφού την εξέτασε καλά, συζητάει μαζί του.

-Κοιτάξτε, η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή. Η γυναίκα σας πάσχει από υπερκόπωση αλλά εμφανίζει και συμπτώματα βαθιάς κατάθλιψης. Μπορείτε να μου περιγράψετε λίγο τη ζωή σας;

-Να σας πω γιατρέ μου. Είμαστε μια μάλλον συνηθισμένη οικογένεια. Ζούμε στο σπίτι μας με τα δυο μικρά παιδιά και το σκύλο. Τα παιδιά πηγάινουν σχολείο, εγώ και η γυναίκα μου εργαζόμαστε μέχρι το απόγευμα. Τα Σαββατοκύριακα κάνουμε που και που κανένα τραπέζι ή πηγαίνουμε σε φίλους ή στα πεθερικά.

-Δε μου λέτε, τις δουλειές του σπιτιού ποιος τις κάνει;

-Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου.

-Δηλαδή εσείς τι ακριβώς κάνετε;

-Ε, να, πηγαίνω σούπερ μάρκετ ή στη λαική καμιά φορά.

-Πότε ήταν η τελευταία;

-Χμ, πριν 3 εβδομάδες ή πριν 4; Δε θυμάμαι καλά.

-Τι άλλο κάνετε;

-Μμμ, βγάζω τα σκουπίδια έξω, κάθε μέρα όμως!

-Με τα παιδιά ποιος ασχολείται, ποιος τα διαβάζει ας πούμε;

-"Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου." Ο άντρας αρχίζει να αισθάνεται λίγο άβολα.

-Κατάλαβα. Αν επιτρέπεται, να σας ρωτήσω και κάτι λίγο πιο προσωπικό. Στο κρεβάτι, πως τα πάτε; Θέλω να πω, είστε ενεργοί;

-Ε, τι να σας πω, όχι και τόσο. Δηλαδή, δεν ειναι και εύκολο, δεν έχουμε χρόνο. Πάντως, καμιά φορά αν έχω έρθει από ματς και έχουμε πάει καλά, έχω κέφια και, καταλαβαίνετε. Αλλά δε συμβαίνει αυτό και τόσο συχνά.

-Μάλιστα. Κοιτάξτε, από αυτά που μου λέτε, είναι μάλλον φυσιολογικό η γυναίκα σας να έχει κουραστεί πάρα πολύ.

-Ε, καλά. Θα ξεκουραστεί λίγο και...

-Φοβάμαι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και η υπερκόπωση, αλλά και η κατάθλιψη έχουν προχωρήσει αρκετά και αν δεν λάβουμε μέτρα, είναι δυνατόν η γυναίκα σας να χειροτερέψει.

-Τι εννοείτε;

-Εννοώ κύριε Παντρεμενάκη ότι η υγεία της συζύγου σας κινδυνεύει άμεσα και δυστυχώς μπορεί να κινδυνεύει και η ζωή της. Πρέπει να την ξεκουράσετε και να την φροντίσετε.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή πρέπει να τη βοηθάτε στις δουλειές του σπιτιού, με τα παιδιά και κυρίως να της συμπεριφέρεστε τρυφερά.

-Μα αυτό δεν το κάνω ήδη;

-Εχμ, μάλλον δεν καταλαβαίνετε. Για να γίνω πιο σαφής, πρέπει να κάνετε εσείς τις μισές δουλειές του σπιτιού, να μαγειρεύετε, να καθαρίζετε, να πλένετε. Επίσης, πρέπει να ασχολείστε περισσότερο και με τα παιδιά, γιατί πιστεύω ότι κι αυτά χρειάζονται τη φροντίδα σας. Να περνάτε δηλαδή κάθε απόγευμα τουλάχιστον μια δυο ώρες μαζί τους.

-Μα πως θα βρω χρόνο για όλα αυτά, ενώ γυρνάω αργά από τη δουλειά;

-Μα κύριε Παντρεμενάκη, μέχρι τώρα η σύζυγός σας τα έκανε όλα μόνη της. Πώς τα κατάφερνε, δηλαδή; Εγώ σας λέω απλά να τα μοιραστείτε!

-Δύσκολα μου βάζετε γιατρέ μου. Δε γίνεται να της γράψετε κανένα φάρμακο;

-Φοβάμαι πως δε θα βοηθήσει... Επίσης, είπα πιο πριν ότι πρέπει να είστε τρυφερός μαζί της. Εννοώ ότι πρέπει να κάνετε έρωτα τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα και, αν μου επιτρέπετε, να της αφιερώνετε χρόνο, να τη φιλάτε, να τη χαιδεύετε και λοιπά. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι.

-...

-Θα ήταν επίσης πολύ καλό αν τη βγάζατε και λίγο έξω, ή αν έβγαινε που και που και με τις φίλες της. Ή αν προϋπολογίζατε κάποια χρήματα για να περάσει για παράδειγμα ένα Σαββατοκύριακο σε ένα spa. Χρειάζεται να χαλαρώσει, να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό της και να αισθανθεί όμορφα.

-Κι αν δε γίνουν όλα αυτά;

-Τότε, όπως σας είπα και πιο πριν, η ψυχoσωματική υγεία της γυναίκας σας θα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και πολύ φοβάμαι ότι σε μερικούς μήνες μπορεί να έχουμε πολύ δυσάρεστα νέα.

-Μάλιστα γιατρέ μου. Γίνατε σαφής. Θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να βοηθήσω την κατάσταση. Σας ευχαριστώ πολύ!


Παίρνει τη γυναίκα του λοιπόν από το γραφείο του γιατρού και φεύγει.

-Τι έγινε Λάκη, τι είπε ο γιατρός;
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ότι θα πεθάνεις!

Διακοπές με "ψάρεμα"

Ένας άντρας ήθελε να περάσει μερικές μέρες διακοπές με την ερωμένη του, χωρίς φυσικά όμως να το καταλάβει η γυναίκα του.

Με τα πολλά σκαρφίστηκε ένα παραμύθι, ότι δήθεν θα πήγαινε με τους φίλους του μια εβδομάδα διακοπές για ψάρεμα. Αφού τα κανόνισε όλα και έπεισε (δύσκολα!) και τη γυναίκα του, ήρθε η μέρα να φύγει.

-"Ελπίζω να είσαι φρόνιμος εκεί που πας, ε;" Του λέει η γυναίκα του.

-Μα φυσικά, αγάπη μου, τι βάζεις με το νου σου; Αντροπαρέα θα είμαστε!

-Να περάσετε όμορφα. Και να προσέχεις τον ήλιο!

-Να σου πω; Μου έβαλες μαζί τις καινούριες μου πυτζάμες;

-Μα φυσικά αγάπη μου!

Φεύγει λοιπόν ο άντρας, πάει και παίρνει την ερωμένη του και περνάνε μαζί μερικές μέρες ατέλειωτου πάθους.


Μια εβδομάδα αργότερα, επιστρέφει στη γυναίκα του.

-Πώς πέρασες αγάπη μου;

-Α, πολύ ωραία! Το γλεντήσαμε με τα φιλαράκια! Δεν πιάσαμε και τίποτα το αξιόλογο, βέβαια, αλλά περάσαμε πολύ ωραία! Όπως ξέρεις, στο ψάρεμα το πιο σημαντικό είναι η καλή παρέα και η ηρεμία και όχι το τι θα πιάσεις!

-Χαίρομαι που ευχαριστήθηκες αγάπη μου!

-Ααα, εκείνες τις πυτζάμες όμως τελικά τις ξέχασες.

-Μα όχι. Στις είχα βάλει μαζί σου!

-Τι λες αγάπη μου; Αφού δεν τις βρήκα πουθενά!

-Κι όμως! Ήταν...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...στο καλάθι με τα σύνεργα του ψαρέματος!

Η εξομολόγηση στο μπάρμαν

Ο Βαγγέλης πάει στο μπαρ που συχνάζει και παραγγέλνει ένα διπλό ουίσκι. Φαίνεται πολύ στενοχωρημένος, συγκλονισμένος.

Ο μπάρμαν που τον ξέρει, τον σερβίρει και προσπαθεί να καταλάβει τι έχει. Εκείνος πίνει πολύ γρήγορα το ποτό και ζητάει κι άλλο.

-Κύριε Βαγγέλη, σήμερα είστε πολύ χάλια! Κάτι σας βασανίζει. Πείτε μου τον πόνο σας, να ξαλαφρώσετε!

-"Θα στα πω ρε Μανώλη, θα στα πω!" Και του γνέφει για άλλο ένα ποτό.

-"Σας ακούω", κάνει ο μπάρμαν και του βάζει άλλο ένα.

-Εγώ που λες, είμαι παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια. Τη γυναίκα μου την ξέρω από το Λύκειο. Τα είχαμε τότε, βλέπεις. Ομολογώ ότι είμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Πηγαίναμε στα πάρτυ, βγαίναμε, χορεύαμε, κάναμε, ράναμε.

-Ωραία! Μπράβο!

-Ένα βράδυ λοιπόν, γυρνώντας από μια έξοδο, είμασταν κι οι δυο κάπως πιωμένοι και είχαν σπάσει κάπως οι αντοχές. Όταν την πήγα λοιπόν στο σπίτι της, μου ζήτησε να τη συνοδεύσω στο δωμάτιό της, για να μου δείξει το καινούριο της ...χρυσόψαρο. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ.

-Πρώτη φορά ήταν;

-Πρώτη, πρώτη και για τους δυο! Για να μη στα πολυλογώ λοιπόν, πιάνουμε να φιλιόμαστε με πάθος. Και πάνω που είμασταν σφιχταγκαλιασμένοι, ανοίγει ξαφνικά η πόρτα του δωματίου...

-Ναι; Ποιος ήταν;

-Αααχ, ήταν ο πατέρας της, ένα ντερέκι ένα κι ενενήντα, δικαστής στο επάγγελμα! "Ρε καθίκι, τι πας να κάνεις στην κόρη μου;" Έπεσε πάνω μου, με πλάκωσε στις γρήγορες κι ύστερα μου κόλλησε την κυνηγετική του καραμπίνα στο κούτελο. "Ή παντρεύεσαι την κόρη μου, ή σε στέλνω 20 χρόνια φυλακή", μου φώναξε.

-Ε, ωραία. Κι εσύ την παντρεύτηκες, λοιπόν. Κι είσαστε ακόμα μαζί, σωστά;

-Αχ, Μανώλη μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
Σήμερα κλείνουν 20 χρόνια ακριβώς! Σήμερα θα ήμουν ελεύθερος...

Η γυναίκα και τα δώρα

Βλέπει ο άντρας τη γυναίκα του να φοράει ένα χρυσό δαχτυλίδι με ένα μεγάλο πανάκριβο διαμάντι.

-Αγάπη μου, πού το βρήκες αυτό το δαχτυλίδι; Πρώτη φορά το βλέπω.

-Α, που να στα λέω, αντρούλη μου! Προχθές στην τουαλέτα του γυμναστηρίου το βρήκα στο νιπτήρα! Δεν ήταν κανένας γύρω, ρώτησα και στη γραμματεία μήπως το έχασε κάποιος κι έπειτα από αρνητική απάντηση το κράτησα!


Περνούν μερικές μέρες και βλέπει ο άντρας τη γυναίκα του να φοράει τώρα μια μεγάλη γούνα που φαινόταν από μακριά ότι ήταν ακριβή.

-Βρε γυναίκα, που τη βρήκες πάλι αυτή τη γούνα;

-Α, τι να σου πω. Στη γκαρνταρόμπα του εστιατορίου που πήγαμε χθες με τις φίλες μου έκαναν λάθος κι αντί για το παλτό μου, μου έδωσαν αυτή τη γούνα;

-Έτσι ε; Μπράβο ρε γυναίκα, είσαι πολύ τυχερή, λέει ο σύζυγος, ο οποίος φυσικά κατάλαβε, δυστυχώς γι' αυτόν. Τι να σου πω, μπράβο! Εγώ ο καημένος ποτέ δε βρήκα κάτι αξίας...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Μόνο ένα σλιπάκι στο κρεβάτι μας βρήκα σήμερα το πρωί κι αυτό μου ήτανε και μικρό...