Επιστροφή από τη βραδινή έξοδο

Ο νεαρός φέρνει την κοπέλα του πίσω στο σπίτι της περασμένες τρεις μετά τη βραδινή έξοδο. Κι οι δυο τους αισθάνονται όρεξη για ...τρελίτσες.

Αρχίζει λοιπόν να "ψήνεται" η κατάσταση, εκεί στην πόρτα. Πιάνει την κοπέλα, την ακουμπάει στον τοίχο και της δίνει ένα ζεστό αισθησιακό φιλί. Ύστερα συνεχίζει στο λαιμό και ...ούτω καθεξής.

Η κατάσταση έχει "ζεσταθεί" για τα καλά. Οι δυο νεαροί χαιδεύονται και σχεδόν κοπανιούνται στον τοίχο.

-Αχ, Γιάννη μου! Σε θέλω! Πάρε με! Ναι, πάρε με! Πάρε με τώρα! Πάρε με ΤΩΡΑ...

Εκείνη τη στιγμή, ο νεαρός παρατηρεί έκπληκτος ότι χωρίς να το καταλάβουν τα παιδιά μέσα στη φούρια τους, η πόρτα του κτηρίου έχει ανοίξει και έχουν κατέβει και τους κοιτάνε αγριεμένοι και αγουροξυπνημένοι ο πατέρας και η μητέρα της κοπέλας (μένουν στον τρίτο), το ζευγάρι των ηλικιωμένων από το ισόγειο, ο κυρ Μήτσος από τον δεύτερο, η γεροντοκόρη του τρίτου και διάφοροι άλλοι.

-...

-"Αγόρι μου, μην πεις τίποτα, δε χρειάζεται", τον κόβει ο πατέρας. "Τόση ώρα σου φωνάζει η κόρη μου να την πάρεις. Θες πάρτην, θες μην την παίρνεις, δικαίωμά σας είναι, εγώ δεν ανακατεύομαι. Για τ' όνομα του Θεού όμως, μπορείτε να...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πάρετε τα χέρια σας από το θυροτηλέφωνο;"

Ο παραμελημένος σύζυγος

Η σύζυγος επιστρέφει σπίτι και πιάνει τον άντρα της με μιαν άλλη στο κρεβάτι.

-Αγάπη μου, να σου εξηγήσω, δεν είναι αυτό που νομίζεις... Γύριζα σπίτι και βρήκα αυτή την κοπέλα στο δρόμο να πεινάει και να κρυώνει. Την έφερα στο σπίτι και της έδωσα ένα πιάτο φαγητό που το έφαγε με μεγάλη όρεξη.

»Ύστερα της έδωσα και δεύτερο και το έφαγε κι αυτό, τόσο πεινασμένη ήταν. Μετά για να μ᾽ ευχαριστήσει, έπιασε και καθάρισε την κουζίνα και όλο το σπίτι τόσο καλά που έλαμψαν. Το έρμο το σπιτάκι μας, το είχες πολύ παραμελήσει...

»Τότε κι εγώ τη λυπήθηκα που ήταν ξυπόλητη και με παλιά ρούχα και της έδωσα εκείνες τις γόβες που δεν είχες φορέσει ποτέ γιατί έλεγες ότι δε σου πήγαιναν κι εκείνο το μπλε φουστάνι που σου είχα κάνει δώρο στα γενέθλιά σου αλλά δεν το γούσταρες. Αυτή κάθισε και μαγείρεψε ένα υπέροχο σουφλέ που πάντα σου ζήταγα και ποτέ δεν έφτιαχνες κι ύστερα έπλυνε και σιδέρωσε όλα μου τα πουκάμισα με τα οποία εσύ ποτέ δεν είχες ασχοληθεί.

»Την ευχαρίστησα πολύ και της έδωσα μερικά ακόμα μικροπράγματα. Πριν φύγει λοιπόν, με ρώτησε αν υπάρχει τίποτ᾽ άλλο...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...που να μη χρησιμοποιεί πια η γυναίκα μου...

Ο διαρρήκτης, το θύμα και η ερώτηση

Ένας κλέφτης μπαίνει στο σπίτι την ώρα που το ζευγάρι των νοικοκυραίων κοιμάται.

Αθόρυβα και με χίλιες προφυλάξεις περιφέρεται στο σπίτι και παίρνει διάφορα μικροπράγματα. Μπαίνει μέχρι και στην κρεβατοκάμαρα χωρίς όμως να τον αντιληφθούν οι κοιμισμένοι. Στο τέλος φεύγει όπως ήρθε, ήσυχα-ήσυχα.

Για κακή του τύχη όμως, όπως βγαίνει από το σπίτι, πέφτει πάνω σε περίπολο της αστυνομίας.

Φυσικά, συλλαμβάνεται αμέσως, και τον πάνε στο κρατητήριο.

Την επόμενη μέρα το πρώι, ο σύζυγος πηγαίνει στην αστυνομία και ζητάει να δει τον κλέφτη.

Αστυνόμος: -Δεν καταλαβαίνω τι τον θέλετε. Αφού τον συλλάβαμε. Τα πράγματά σας επιστράφηκαν. Τελείωσε πια! Εξάλλου, εσείς ούτε καν τον πήρατε χαμπάρι που μπήκε. Κι όπως έκλεψε μόνο δυο-τρία πράγματα χωρίς να αναστατώσει το σπίτι, αν δεν περνάγαμε απ' έξω εμείς, μπορεί να πέρναγε πολύς καιρός για να καταλάβετε την κλοπή!

-Μα αφού σας λέω, θέλω κάτι να τον ρωτήσω!

-Δε σας καταλαβαίνω κύριέ μου, αλλά αφού επιμένετε, να σας ευχαριστήσω.


Έτσι λοιπόν, ο αστυνόμος διατάσσει έναν αστυφύλακα να συνοδέψει το θύμα μέχρι τα κρατητήρια. Του κάνει μάλιστα και συστάσεις να τον προσέχει, γιατί φοβάται μήπως το θύμα θελήσει να εκδικηθεί τον κλέφτη, να τον βρίσει, να τον χτυπήσει και τα λοιπά.

Ο κύριος όμως, απλά πάει στο κελί του κλέφτη, κάνει μια πολύ σύντομη κουβέντα, λέει ευχαριστώ στον κλέφτη, του δίνει και ένα χαρτονόμισμα "για τα τσιγάρα του" και φεύγει. Μετά επιστρέφει στο γραφείο του αστυνόμου, του σφίγγει το χέρι ευχαριστώντας κι εκείνον και τους χαιρετάει.

Ο αστυνόμος με το όργανο κοντεύουν να σκάσουν από την περιέργεια. Τι να ήθελε άραγε να ρωτήσει το θύμα;

Τελικά δεν κρατιούνται και πηγαίνουν στα κρατητήρια να ρωτήσουν τον κλέφτη:

-Δε μου λες, ρε, τι σε ρώτησε ο τύπος που πήγες να κλέψεις χθες το βράδυ;

Ο άλλος γελάει.

-Τι γελάς ρε; Μίλα!

-Χαχαχά κύριέ αστυνόμε, με ρώτησε απλά...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πώς μπήκα σπίτι του τη νύχτα χωρίς να ξυπνήσω τη γυναίκα του!


(Μου έστειλε την ιδέα ο φίλος μου ο Α.Μ. από το Λονδίνο. Tου το αφιερώνω μαζί με ευχές για καλή επιστροφή στα πάτρια!)

Λάστιχο στην ερημιά

Ήταν μια φορά ένας τύπος που έμεινε από λάστιχο νυχτιάτικα μέσα στην ερημιά. Και σα να μην έφτανε αυτό, όταν πήγε να το αλλάξει, διαπίστωσε ότι δεν είχε μαζί του γρύλο.

Το πιο κοντινό σπίτι ήταν καμιά πεντακοσαριά μέτρα πιο κάτω, φαινόταν τα φώτα του, από κει και κάτω απόλυτη ερημιά. Τι να κάνει λοιπόν ο καψερός, αποφασίζει να δοκιμάσει να ρωτήσει μήπως μπορούν να του δανείσουν ένα γρύλο.

Περπατάει το λοιπόν μέχρι το σπίτι και στο δρόμο μονολογεί:

-Νυχτιάτικα και ερημιά, να χτυπάω ξένη πόρτα, εντελώς άγνωστος. Κι αν φοβούνται να μου ανοίξουν;

-Κι αν κοιμούνται και δεν ακούνε το κουδούνι;

-Κι αν δεν έχουν γρύλο;

-Κι αν φοβούνται να μου ανοίξουν;

-Κι αν φάω κανένα βρισίδι που τους ενόχλησα τέτοια ώρα;

-Κι αν έχουν σκύλο και μου κοπανίσει καμιά δαγκωνιά;

-Κι αν δε με εμπιστεύονται να μου τον δανείσουν; Που με ξέρουν;

-Κι αν εγώ επιμένω για να μην περπατάω στο κρύο κι αυτοί τσαντιστούν;

-Κι αν, στην προσπάθεια να αλλάξω το λάστιχο, κάνω ζημιά στο γρύλο και μετά μου ζητάνε και τα ρέστα;

-Κι αν λογομαχήσουμε και τσακωθούμε; Κι αν έρθει η αστυνομία; Κι αν...


Μονολογώντας, έχει φτάσει πια μέχρι την πόρτα. Μηχανικά χτυπάει το κουδούνι. Βγαίνει ένας συμπαθέστατος, χαμογελαστός κύριος.

-Καλησπέρα! Τι μπορώ να κάνω για σας, παρακαλώ;
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ρε, δε με παρατάς εσύ κι ο γρύλος σου; Μ' έπρηξες με τη γκρίνια σου...

Την επόμενη μέρα

Σάββατο πρωί. Μετά από μια νύχτα τρελής κρεπάλης με τους κολλητούς του, ο άντρας ξυπνάει με τρομερό πονοκέφαλο. Ούτε που θυμάται πως γύρισε σπίτι, πως μπήκε, πως έπεσε στο κρεβάτι.
Σηκώνεται, κάνει ένα ντους και πάει στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Βρίσκει έτοιμο καφέ στην καφετιέρα και ένα σημείωμα της γυναίκας του:

"Αγάπη μου, σου έχω φτιάξει πρωινό, θα το βρεις ζεστό στο φούρνο. Αν δεν αισθάνεσαι καλά, πάρε ένα αναλγητικό, σου έχω αφήσει πάνω στο τραπέζι. Βγήκα για ψώνια, για να μαγειρέψω ένα υπέροχο φαγητό-έκπληξη για μεσημέρι. Θα τα πούμε σε λίγο. Σ' αγαπώ πολύ!"

Μετά από τα χθεσινά, ο καημένος περίμενε να τα ακούσει χοντρά. Με όλα αυτά που βλέπει, παραξενεύεται πολύ.

Έρχεται ο γιος τους στην κουζίνα.

-Καλημέρα, μπαμπά! Πώς είσαι σήμερα;

-...

-Η μαμά είπε πως χθες το βράδυ βγήκες με τους φίλους σου και γύρισες ξημέρωμα και πολύ κουρασμένος. Το πρωί τη βρήκα να μαζεύει κάτι εμετούς από το πάτωμα και κάτι σπασμένα. Είπε πως τα έριξες κατά λάθος μπαίνοντας σπίτι.

-Και είχε θυμώσει πολύ η μαμά;

-Μπα! Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή λέει πέρασες πολύ ωραία με τους φίλους σου!

-Άλλο πάλι... Δε μου λες, εσύ με άκουσες όταν γύρισα;

-Ναι, πως. Ανέβηκες πάνω και πήγες να πέσεις στο κρεβάτι ντυμένος. Η μαμά πήγε να σου βγάλει το παντελόνι, αλλά εσύ της φώναζες...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Κυρία μου αφήστε με ήσυχο, είμαι παντρεμένος!

Η άρρωστη γυναίκα

Ο σύζυγος συνοδεύει την άρρωστη γυναίκα του στο γιατρό. Εκείνος, αφού την εξέτασε καλά, συζητάει μαζί του.

-Κοιτάξτε, η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή. Η γυναίκα σας πάσχει από υπερκόπωση αλλά εμφανίζει και συμπτώματα βαθιάς κατάθλιψης. Μπορείτε να μου περιγράψετε λίγο τη ζωή σας;

-Να σας πω γιατρέ μου. Είμαστε μια μάλλον συνηθισμένη οικογένεια. Ζούμε στο σπίτι μας με τα δυο μικρά παιδιά και το σκύλο. Τα παιδιά πηγάινουν σχολείο, εγώ και η γυναίκα μου εργαζόμαστε μέχρι το απόγευμα. Τα Σαββατοκύριακα κάνουμε που και που κανένα τραπέζι ή πηγαίνουμε σε φίλους ή στα πεθερικά.

-Δε μου λέτε, τις δουλειές του σπιτιού ποιος τις κάνει;

-Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου.

-Δηλαδή εσείς τι ακριβώς κάνετε;

-Ε, να, πηγαίνω σούπερ μάρκετ ή στη λαική καμιά φορά.

-Πότε ήταν η τελευταία;

-Χμ, πριν 3 εβδομάδες ή πριν 4; Δε θυμάμαι καλά.

-Τι άλλο κάνετε;

-Μμμ, βγάζω τα σκουπίδια έξω, κάθε μέρα όμως!

-Με τα παιδιά ποιος ασχολείται, ποιος τα διαβάζει ας πούμε;

-"Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου." Ο άντρας αρχίζει να αισθάνεται λίγο άβολα.

-Κατάλαβα. Αν επιτρέπεται, να σας ρωτήσω και κάτι λίγο πιο προσωπικό. Στο κρεβάτι, πως τα πάτε; Θέλω να πω, είστε ενεργοί;

-Ε, τι να σας πω, όχι και τόσο. Δηλαδή, δεν ειναι και εύκολο, δεν έχουμε χρόνο. Πάντως, καμιά φορά αν έχω έρθει από ματς και έχουμε πάει καλά, έχω κέφια και, καταλαβαίνετε. Αλλά δε συμβαίνει αυτό και τόσο συχνά.

-Μάλιστα. Κοιτάξτε, από αυτά που μου λέτε, είναι μάλλον φυσιολογικό η γυναίκα σας να έχει κουραστεί πάρα πολύ.

-Ε, καλά. Θα ξεκουραστεί λίγο και...

-Φοβάμαι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και η υπερκόπωση, αλλά και η κατάθλιψη έχουν προχωρήσει αρκετά και αν δεν λάβουμε μέτρα, είναι δυνατόν η γυναίκα σας να χειροτερέψει.

-Τι εννοείτε;

-Εννοώ κύριε Παντρεμενάκη ότι η υγεία της συζύγου σας κινδυνεύει άμεσα και δυστυχώς μπορεί να κινδυνεύει και η ζωή της. Πρέπει να την ξεκουράσετε και να την φροντίσετε.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή πρέπει να τη βοηθάτε στις δουλειές του σπιτιού, με τα παιδιά και κυρίως να της συμπεριφέρεστε τρυφερά.

-Μα αυτό δεν το κάνω ήδη;

-Εχμ, μάλλον δεν καταλαβαίνετε. Για να γίνω πιο σαφής, πρέπει να κάνετε εσείς τις μισές δουλειές του σπιτιού, να μαγειρεύετε, να καθαρίζετε, να πλένετε. Επίσης, πρέπει να ασχολείστε περισσότερο και με τα παιδιά, γιατί πιστεύω ότι κι αυτά χρειάζονται τη φροντίδα σας. Να περνάτε δηλαδή κάθε απόγευμα τουλάχιστον μια δυο ώρες μαζί τους.

-Μα πως θα βρω χρόνο για όλα αυτά, ενώ γυρνάω αργά από τη δουλειά;

-Μα κύριε Παντρεμενάκη, μέχρι τώρα η σύζυγός σας τα έκανε όλα μόνη της. Πώς τα κατάφερνε, δηλαδή; Εγώ σας λέω απλά να τα μοιραστείτε!

-Δύσκολα μου βάζετε γιατρέ μου. Δε γίνεται να της γράψετε κανένα φάρμακο;

-Φοβάμαι πως δε θα βοηθήσει... Επίσης, είπα πιο πριν ότι πρέπει να είστε τρυφερός μαζί της. Εννοώ ότι πρέπει να κάνετε έρωτα τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα και, αν μου επιτρέπετε, να της αφιερώνετε χρόνο, να τη φιλάτε, να τη χαιδεύετε και λοιπά. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι.

-...

-Θα ήταν επίσης πολύ καλό αν τη βγάζατε και λίγο έξω, ή αν έβγαινε που και που και με τις φίλες της. Ή αν προϋπολογίζατε κάποια χρήματα για να περάσει για παράδειγμα ένα Σαββατοκύριακο σε ένα spa. Χρειάζεται να χαλαρώσει, να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό της και να αισθανθεί όμορφα.

-Κι αν δε γίνουν όλα αυτά;

-Τότε, όπως σας είπα και πιο πριν, η ψυχoσωματική υγεία της γυναίκας σας θα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και πολύ φοβάμαι ότι σε μερικούς μήνες μπορεί να έχουμε πολύ δυσάρεστα νέα.

-Μάλιστα γιατρέ μου. Γίνατε σαφής. Θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να βοηθήσω την κατάσταση. Σας ευχαριστώ πολύ!


Παίρνει τη γυναίκα του λοιπόν από το γραφείο του γιατρού και φεύγει.

-Τι έγινε Λάκη, τι είπε ο γιατρός;
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ότι θα πεθάνεις!

Παππούς που κλαίει στο παγκάκι

Στο παγκακι του πάρκου κάθεται ένας ηλικιωμένος κύριος και κλαίει γοερά. Τον βλέπει ένας και πάει να τον ρωτήσει τι έχει.

-Τι έχετε κύριε; Τι πάθατε;

-Ε, να παιδί μου, (κλαψ), είμαι παντρεμένος που λες με μια ζουμερή τριαντάρα. Κάθε πρωί με ξυπνάει με φιλάκια, κάνουμε έρωτα κι ύστερα μου ετοιμάζει ένα πρώτης τάξεως πρωινό.

-Μπράβο! Τέλεια! Αλλά γιατί κλαις όμως;

-Ύστερα καθαρίζει όλο το σπίτι μόνη της και πιάνει και μαγειρεύει για το μεσημέρι τα πιο νόστιμα και γκουρμέ φαγητά. Τρώμε σα βασιλιάδες, μετά μου φέρνει τον καφέ μου κι αφού τα μαζέψει όλα πάμε στο κρεβάτι και κάνουμε τρελό έρωτα μέχρι το απόγευμα.

-Τι να πω, παππού... Είσαι πάρα πολύ τυχερός. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είσαι στενοχωρημένος.

-Το βράδυ με παίρνει και πάμε έξω, πότε σε κοσμικές δεξιώσεις, πότε στην όπερα ή σε κανένα καλό εστιατόριο για φαγητό. Πάντα πληρώνει το λογαριασμό. Κι ύστερα φυσικά γυρίζουμε σπίτι και κάνουμε αχαλίνωτο έρωτα όλη τη νύχτα!

-Έχεις λοιπόν μια γυναίκα πραγματικό διαμάντι! Τα συγχαρητήριά μου! Αλλά δε μου εξήγησες γιατί κλαις.

-Ε, να παιδί μου. Βγήκα να περπατήσω λίγο και τώρα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
...δε θυμάμαι που είναι το σπίτι μου!