Ο οδηγός, ο τροχαίος και οι δικαιολογίες

Ήταν ένας που οδηγούσε πατημένος το καινούριο γρήγορο αμάξι του στην εθνική οδό. Είχε βάλει και μουσική δυνατά και γούσταρε τρελά.


Ξαφνικά, βλέπει στον καθρέφτη ότι τον κυνηγάει μια μηχανή της αστυνομίας.

-"Δε βαριέσαι, θα του ξεφύγω", σκέφτεται.

Πατάει κι άλλο γκάζι. Ο τροχαίος όμως ανοίγει κι αυτός ταχύτητα και τον ξαναπλησιάζει. Του παίζει τα φώτα για να σταματήσει.

Εκείνος όμως επιταχύνει κι άλλο. Είχε φτάσει σχεδόν τα 200 χιλιόμετρα την ώρα. Βλέπει όμως ότι ο αστυνομικός τον έφτασε πάλι.

-"Μπα, πόσο γρήγορα πάνε οι γ^^^μένες μηχανές της τροχαίας;", σκέφτεται και τελικά λέει να σταματήσει, αφού είναι τελικά αδύνατο να ξεφύγει.

Ο τροχονόμος που έρχεται, φαίνεται ιδιαίτερα εκνευρισμένος

-Κύριε, τρέχατε με ...υπερβολικά υπερβολική ταχύτητα. Κι εκτός αυτού, όταν σας έκανα σήμα να σταματήσετε, με αγνοήσατε και τρέξατε ακόμα περισσότερο! Τι συμπεριφορά είναι αυτή; Το ξέρετε ότι μπορώ να σας συλλάβω αυτή τη στιγμή και να σας πάω μέσα;

-Ελάτε κύριε αστυνομικέ μου, εδώ γίνονται σόδομα και γόμορα στη χώρα. Τι πειράζει που έτρεχα κι εγώ λιγάκι; Δοκίμαζα το καινούριο μου αμάξι, κακό είναι;

-"Δεν είναι πρωτότυπες οι δικαιολογίες σας", του λέει ο άλλος. "Εκτός αυτού, δε με αφορούν τα προσωπικά σας. Εγώ ξέρω ότι παραβήκατε το νόμο".

-Α, δηλαδή άμα σας πω μια πρωτύπη δικαιολογία, υπάρχει περίπτωση να τη γλυτώσω;

Ο αστυνομικός χαμογελάει.

-Για να είμαι ειλικρινής, είμαι φοβερά κουρασμένος σήμερα, θα προτιμούσα να περνούσαν ήσυχα μερικές ώρες για να πάω σπίτι μου. Έγιναν ένα σωρό ατυχήματα, μια ληστεία, γενικώς όλη τη μέρα έτρεχα πάνω-κάτω. Για δοκιμάστε κι αν όντως ακούσω κάτι καλό, θα το σκεφτώ να σας αφήσω.

Ο οδηγός βλέπει τη βέρα στο χέρι του αστυνομικού.

-Παντρεμένος κύριε αστυνομικέ; Πολλά χρόνια;

Ένα σύννεφο θλίψης φαίνεται στο πρόσωπο του τροχαίου.

-"Εδώ είμαστε", σκέφτεται χαρούμενος ο άλλος. "Ξέρετε, είμαι κι εγώ παντρεμένος!"

-Πρόβλημά σας! Και πάλι δε με αφορούν τα προσωπικά σας!

-Ναι, αλλά η γυναίκα μου με άφησε χθες και έφυγε με έναν αστυνομικό της τροχαίας, καλή ώρα όπως εσείς.

-Και λοιπόν;

-Ε να, όταν με κυνηγούσατε...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...νόμιζα ότι θέλατε απλά να μου την επιστρέψετε!

-Κατάλαβα! Μπορείτε να φύγετε, σας ευχαριστώ πολύ και καλημέρα σας!

Την επόμενη μέρα

Σάββατο πρωί. Μετά από μια νύχτα τρελής κρεπάλης με τους κολλητούς του, ο άντρας ξυπνάει με τρομερό πονοκέφαλο. Ούτε που θυμάται πως γύρισε σπίτι, πως μπήκε, πως έπεσε στο κρεβάτι.
Σηκώνεται, κάνει ένα ντους και πάει στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Βρίσκει έτοιμο καφέ στην καφετιέρα και ένα σημείωμα της γυναίκας του:

"Αγάπη μου, σου έχω φτιάξει πρωινό, θα το βρεις ζεστό στο φούρνο. Αν δεν αισθάνεσαι καλά, πάρε ένα αναλγητικό, σου έχω αφήσει πάνω στο τραπέζι. Βγήκα για ψώνια, για να μαγειρέψω ένα υπέροχο φαγητό-έκπληξη για μεσημέρι. Θα τα πούμε σε λίγο. Σ' αγαπώ πολύ!"

Μετά από τα χθεσινά, ο καημένος περίμενε να τα ακούσει χοντρά. Με όλα αυτά που βλέπει, παραξενεύεται πολύ.

Έρχεται ο γιος τους στην κουζίνα.

-Καλημέρα, μπαμπά! Πώς είσαι σήμερα;

-...

-Η μαμά είπε πως χθες το βράδυ βγήκες με τους φίλους σου και γύρισες ξημέρωμα και πολύ κουρασμένος. Το πρωί τη βρήκα να μαζεύει κάτι εμετούς από το πάτωμα και κάτι σπασμένα. Είπε πως τα έριξες κατά λάθος μπαίνοντας σπίτι.

-Και είχε θυμώσει πολύ η μαμά;

-Μπα! Ήταν πολύ χαρούμενη, επειδή λέει πέρασες πολύ ωραία με τους φίλους σου!

-Άλλο πάλι... Δε μου λες, εσύ με άκουσες όταν γύρισα;

-Ναι, πως. Ανέβηκες πάνω και πήγες να πέσεις στο κρεβάτι ντυμένος. Η μαμά πήγε να σου βγάλει το παντελόνι, αλλά εσύ της φώναζες...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Κυρία μου αφήστε με ήσυχο, είμαι παντρεμένος!

Η εξομολόγηση στο μπάρμαν

Ο Βαγγέλης πάει στο μπαρ που συχνάζει και παραγγέλνει ένα διπλό ουίσκι. Φαίνεται πολύ στενοχωρημένος, συγκλονισμένος.

Ο μπάρμαν που τον ξέρει, τον σερβίρει και προσπαθεί να καταλάβει τι έχει. Εκείνος πίνει πολύ γρήγορα το ποτό και ζητάει κι άλλο.

-Κύριε Βαγγέλη, σήμερα είστε πολύ χάλια! Κάτι σας βασανίζει. Πείτε μου τον πόνο σας, να ξαλαφρώσετε!

-"Θα στα πω ρε Μανώλη, θα στα πω!" Και του γνέφει για άλλο ένα ποτό.

-"Σας ακούω", κάνει ο μπάρμαν και του βάζει άλλο ένα.

-Εγώ που λες, είμαι παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια. Τη γυναίκα μου την ξέρω από το Λύκειο. Τα είχαμε τότε, βλέπεις. Ομολογώ ότι είμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Πηγαίναμε στα πάρτυ, βγαίναμε, χορεύαμε, κάναμε, ράναμε.

-Ωραία! Μπράβο!

-Ένα βράδυ λοιπόν, γυρνώντας από μια έξοδο, είμασταν κι οι δυο κάπως πιωμένοι και είχαν σπάσει κάπως οι αντοχές. Όταν την πήγα λοιπόν στο σπίτι της, μου ζήτησε να τη συνοδεύσω στο δωμάτιό της, για να μου δείξει το καινούριο της ...χρυσόψαρο. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ.

-Πρώτη φορά ήταν;

-Πρώτη, πρώτη και για τους δυο! Για να μη στα πολυλογώ λοιπόν, πιάνουμε να φιλιόμαστε με πάθος. Και πάνω που είμασταν σφιχταγκαλιασμένοι, ανοίγει ξαφνικά η πόρτα του δωματίου...

-Ναι; Ποιος ήταν;

-Αααχ, ήταν ο πατέρας της, ένα ντερέκι ένα κι ενενήντα, δικαστής στο επάγγελμα! "Ρε καθίκι, τι πας να κάνεις στην κόρη μου;" Έπεσε πάνω μου, με πλάκωσε στις γρήγορες κι ύστερα μου κόλλησε την κυνηγετική του καραμπίνα στο κούτελο. "Ή παντρεύεσαι την κόρη μου, ή σε στέλνω 20 χρόνια φυλακή", μου φώναξε.

-Ε, ωραία. Κι εσύ την παντρεύτηκες, λοιπόν. Κι είσαστε ακόμα μαζί, σωστά;

-Αχ, Μανώλη μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
Σήμερα κλείνουν 20 χρόνια ακριβώς! Σήμερα θα ήμουν ελεύθερος...