Ο παπάς και ο καντηλανάφτης

Εκκλησία πριν τον εσπερινό. Οι πιστοί προσέρχονται σιγά-σιγά.

Ο παπάς σε κάποια φάση παρατηρεί ότι ο νεωκόρος πηγαίνει σ' ένα-ένα καντήλι και κλέβει από λίγο λάδι.

-"Καλά, δεν ντρέπεσαι κυρ-Αντώνη να κλέβεις το λάδι; Τι πράγματα είναι αυτά στον οίκο του Θεού;" του φωνάζει.

Ο άλλος όμως βάζει το δείκτη του μπροστά από το στόμα και του κάνει "σσσ", να κάνει ησυχία.

Ο παπάς πάει να θυμώσει, αλλά ο άλλος απαντά δυνατά:

-Εγώ να ντραπώ παπά μου, ή εσύ που ξεκοκαλίζεις τα παγκάρια της εκκλησίας και παίρνεις πράγματα για το σπίτι σου; Ακούτε συγχωριανοί;

-Έχεις δίκιο παιδί μου...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ας κάνουμε ησυχία, δεν είναι σωστό να φωνάζουμε μέσα στην εκκλησία...

Το άτεκνο ζευγάρι και ο παπάς

Ο παπάς συναντάει στο δρόμο έναν πιστό από την ενορία του.

-Πατέρα Ραφαήλ, με θυμάστε;

-Πώς δε σε θυμάμαι, τέκνο μου! Ο Χαραλάμπης ο Φανεστρόπουλος δεν είσαι; Εγώ δε σε πάντρεψα πριν μερικά χρόνια; Πώς τα πάτε στον έγγαμο βίο;

-"Γενικώς καλά, πάτερ, αλλά δυστυχώς δε μπορέσαμε να κάνουμε παιδιά! Τι μεθόδους σύλληψης προσπαθήσαμε, τι εξωσωματικές... Τι να σας πω, δράμα! Μας έχει πολύ καταβάλλει αυτή η κατασταση", παραδέχεται ο άντρας και σχεδόν τον πιάνουν τα δάκρυα.

-"Μην κάνεις έτσι, τέκνον μου, ο Θεός είναι μεγάλος. Θα κάνω μια σχετική παράκληση στην λειτουργία της Κυριακής. Και σε λίγες μέρες που πάω στο Άγιον Όρος, θα ανάψω κι ένα κεράκι για σας. Μη χάνετε το κουράγιο σας, συνεχίστε τις προσπάθειες. Εξάλλου είναι ευχάριστο να προσπαθείς, σωστά;" Και του κλείνει το μάτι χαμογελώντας, για να σπάσει το θλιβερό της κουβέντας.

-Σας ευχαριστώ, πάτερ. Ο Θεός να σας έχει καλά!


Περνούν αρκετά χρόνια. Ένα πρωί, ο παπάς συναντά τη σύζυγο αυτή τη φορά. Η γυναίκα έχει στα χέρια ένα μωρό και άλλα δύο στο καροτσάκι.

-Βρε Τριανταφυλλιά, εσύ δεν είσαι που σε πάντρεψα με το Χαραλάμπη; Τι βλέπω; Τι παιδιά και κακό είναι αυτό;

-Ναι, δεν έχουμε παράπονο, πάτερ. Έχουμε ένα ζευγάρι δίδυμα και άλλα τρία. Και πριν μερικές ημέρες μάθαμε ότι έιμαι πάλι έγκυος, μάλλον δίδυμα πάλι! Μας κουράζουν πάρα πολύ, μας ξεζουμίζουν οικονομικά, αλλά δε μπορώ να πω, είμαστε ευτυχισμένοι! Και τι να σας πω, προχθές είχαμε την κουβέντα σας.

-Δηλαδή;

-Ε να, θυμήθηκε ο Χαραλάμπης τότε που προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί και δε μπορούσαμε, που σας συνάντησε και του είπατε ότι θα παρακαλέσετε το Θεό για μας. Τι να σας πω, από τότε αρχίσαμε να γεννοβολάμε ασταμάτητα!

-Μπράβο, μπράβο, τα παιδιά είναι ευτυχία! Και πως είναι ο Χαραλάμπης λοιπόν;

-Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι. Μόνο που αυτές τις μέρες λείπει σε ταξίδι. Πήγε στο Άγιο Όρος!

-Μπα; Και γιατί;

-Δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί ήταν λίγο εκνευρισμένος, είπε ότι ήθελε...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...να σβήσει κάποιο αναθεματισμένο κερί...

Τρακάρισμα με παπά

Ένας παπάς οδηγούσε το σαραβαλάκι του. Δυστυχώς δεν ήταν και πολύ καλός οδηγός.

Σε μια στροφή, τρέχοντας κιόλας με υπερβολική ταχύτητα, κάτι κάνει λάθος και πάει και πέφτει σε ένα διερχόμενο στο αντίθετο ρεύμα. Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη, τα αυτοκίνητα έγιναν σμπαράλια. Ευτυχώς οι άνθρωποι δεν έπαθαν κάτι σοβαρό.

Ο άλλος οδηγός, αφού καταφέρνει να ανοίξει την πόρτα, βγαίνει εκνευρισμένος από το αμάξι του:

-Καλά, στραβός είσαι ρε μ***... Ωωω, με συγχωρείτε, πάτερ!

-Μην παραφέρεσαι, τέκνον μου, ανθρώπινα τα λάθη...

-Ναι, δε λέω, αλλά το αμαξάκι μου χθες το παρέλαβα καινούριο από την αντιπροσωπεία κι εσείς μου το κάνατε βίδες!

-Τέκνον μου, αντί να ευχαριστήσεις το Θεό και την Παναγία που δεν πάθαμε τίποτα, κάθεσαι και γκρινιάζεις;

Ο άλλος καταλαβαίνει και αισθάνεται άσχημα.

-Έχετε δίκιο γέροντα, δόξα τω Θεώ, είμαστε κι οι δυο σώοι. Άγιο είχαμε, θαύμα έγινε!

-Πολύ σωστά! Να, κοίτα εδώ, παιδί μου. Βλέπεις αυτό το κρασί; Πήγαινε για τη Θεία Κοινωνία αύριο στη λειτουργία, αλλά όπως ήρθαν τα πράγματα, καλύτερα να το πιούμε να δοξάσουμε τον Κύριο!

Και του δίνει το μπουκάλι. Ο άλλος κατεβάζει μπόλικο και νιώθει καλύτερα. Το γλυκό κρασάκι ήταν όντως πολύ καλό.

-Αχ, όντως χρειαζόταν, μετά από τέτοιο σοκ! Δοξασμένο το όνομα του Κυρίου που γλυτώσαμε! Εσείς, πάτερ, θέλετε λίγο;

-Όχι ευχαριστώ, τέκνο μου, εγώ απλά θα περιμένω...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...την αστυνομία να έρθει...

Ο παπάς επί τω έργω και οι άσωτοι ...οδηγοί

Ένας παπάς κάθεται στο πεζοδρόμιο δίπλα σ' ένα φανάρι σ' έναν επαρχιακό δρόμο.

Κάποια στιγμή, ανάβει κόκκινο και σταματάει ένα αυτοκίνητο. Ο παπάς βλέπει ότι στο αυτοκίνητο είναι ένα τύπος που χαριεντίζεται με τρεις γυναίκες και πάει και του πιάνει κουβέντα:

-Τέκνον μου, πρέπει να σου πω ότι η οδός που διάλεξες είναι η οδός της απωλείας. Δε θα σε βγάλει πουθενά...

-Δε μας παρατάς; Αυτά να τα πεις του γιου σου!

Και μόλις ανάβει το φανάρι, πατάει γκάζι και απομακρύνεται γρήγορα.

-"Πάει κι αυτός" μονολογεί ο παπάς. Ένα ακόμα πρόβατο χαμένο από το ποίμνιο...


Μετά από λίγο σταματάει ένα εξαθέσιο βανάκι. Είναι κάτι νεαροί που έχουν τέρμα μουσική για πάρτυ και λικνίζονται μαζί της ρυθμικά. Οι περισσότεροι είναι τύφλα, ενώ κι ο οδηγός δε φαίνεται να πάει πίσω. Άδεια και μισογεμάτα μπουκάλια από διάφορα ποτά διακρίνονται παντού στο αυτοκίνητο.

Ο παπάς προσεγγίζει πάλι τον οδηγό που είχε επίσης ανοιχτό παράθυρο και τον αρχίζει:

-Καλημέρα τεκνία μου! Για που το βάλατε;

-Πάμε στο πάρτυ στο διπλανό χωριό! Δεν έρχεσαι μαζί μας κι εσύ, παππού, να σε κεράσουμε κανένα σφηνάκι και να πιάσεις κανένα κοριτσίστικο κωλαράκι;

-Τεκνία μου, πρέπει να σας πω ότι βαδίζετε προς την καταστροφή! Γυρίστε πίσω! Δεν βλέπετε ότι πάτε κατ' ευθείαν στο γκρεμό; Ο Σατανάς σας οδηγεί...

-Ωωχ, μας κούφανες! Άντε τσάο, πάνε να πιεις κανένα χαμομηλάκι...

Το αυτοκίνητο ξεκινάει με κόκκινο και κάνει και μια χειροφρενιά στη στροφή λίγο πιο κάτω.

-Τι συμπεριφορά! Και δυστυχώς, ούτε αυτούς μπόρεσα να τους σώσω. Θεέ μου, δώσε μου δύναμη να επιμείνω στο δύσκολο έργο μου...

Περνάνε λίγα λεπτά και ο παπάς βλέπει το φίλο του, τον παπά του διπλανού χωριού να τον πλησιάζει.

-Καλημέρα παπά-Γιάννη! Τι γίνεσαι;

-Τι να γίνομαι, παπά-Μανώλη μου; Στέκομαι εδώ και προσπαθώ μάταια να βάλω στον ίσιο δρόμο τους παραστρατήσαντες από το ποίμνιο. Αλλά κανένας δε μου δίνει σημασία. Με γράφουν όλοι στην παλιά τους τη ...ρεζέρβα!

-Δηλαδή, πως προσπαθείς; Τι τους λες;

-Ε να, τους λέω ότι βαδίζουν προς το γκρεμό, ότι ο δρόμος που διάλεξαν πάει ίσια στην καταστροφή και άλλα σχετικά. Όπως θα έκανε και ο Απόστολος Παύλος, πάντα με τη χάρη του Θεού.

 -Αχ, βρε παπά-Γιάννη, καταλαβαίνω την καλή πρόθεση που έχεις, αλλά για τη συγκεκριμένη περίσταση, μάλλον λάθος προσέγγιση διάλεξες! Νομίζω ότι πρέπει να είσαι λίγο περισσότερο σαφής και συγκεκριμένος.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή, να τους πεις κατ' ευθείαν ότι...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πίσω από την τυφλή στροφή έχει πέσει η γέφυρα!

Ο παπάς και η γυναίκα στο τελωνείο

Στον έλεγχο αποσκευών από Νέα Υόρκη προς Αθήνα, μια κυρία περιμένει στην ουρά πίσω από έναν παπά.

-Πάτερ, μπορώ να σας πω;

-Τι είναι τέκνο μου;

-Ξέρετε, έχω αγοράσει ένα επαγγελματικό σεσουάρ για τα μαλλιά μου και φοβάμαι ότι θα με αναγκάσουν να πληρώσω τέλος εισαγωγής γιατί η αξία του είναι κάπως μεγάλη.

-Κι εγώ τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;

-Μήπως μπορείτε να το κρύψετε κάπου στα ράσα σας; Εσείς είστε ιερωμένος, δεν πρόκειται να σας κάνουν έλεγχο.

-Μα τι λες, τέκνον μου; Μπορώ εγώ να παρανομήσω;

-Μα δε θα παρανομήσετε. Απλά εκμεταλλευόμαστε λίγο το γεγονός ότι δε θα σας ψάξουν!

-Κι αν με ψάξουν;

-Ε, πείτε ένα ψεματάκι!

-Συγνώμη τέκνον μου, ψέματα εγώ δε λέω!

-Καλά, τέλος πάντων, είμαι σίγουρη ότι κάτι θα σκεφτείτε. Κι αν δεν τα καταφέρουμε, πληρώνω το τέλος στην ...τελική (-:

Ο παπάς το σκέφτεται λίγο και δέχεται.


Όταν έρχεται λοιπόν η σειρά του να περάσει από τον έλεγχο, γίνεται ο εξής διάλογος:

-Έχετε να δηλώσετε τίποτα, πάτερ;

-Από τη μέση και πάνω όχι, τέκνο μου!
 
-Ε; Γιατί, από τη μέση και κάτω δηλαδή;

-Ομολογώ ότι κουβαλάω ένα υπέροχο εργαλείο που σχεδιάστηκε για τις γυναίκες. Δυστυχώς είναι ακόμα αχρησιμοποίητο!

Ο υπάλληλος χαμογελάει και τον αφήνει να περάσει.

Ο πολιτευτής, η ζωηρή κόρη, το έκθετο κι ο παπάς

-Μπαμπά, έχω να σου πω κάτι: Είμαι έγκυος!

-Τι; Ω, Θεέ μου! Και τώρα τι θα κάνουμε; Βρε ξεμυαλισμένη, 17 χρονών κορίτσι!

-Ε, καλά, κοπέλα είμαι κι εγώ, να μην περάσω λίγο καλά; Ας κάνουμε έκτρωση!

-Τι λες παιδάκι μου, είσαι καλά; Εδώ έχω κάνει ολόκληρη εκστρατεία κατά των εκτρώσεων! Και τώρα θα πάει η ίδια η κόρη μου, η κόρη του Χάρη Υποσχετίδη, του βουλευτή της αλήθειας να κάνει η ίδια έκτρωση; Δεν υπάρχει περίπτωση! Θα γεννήσεις κανονικά κι ύστερα βλέπουμε!


Περνούν λοιπόν 6-7 μήνες κι η κόρη γεννάει ένα υγιέστατο κοριτσάκι.

Στο νοσοκομείο τυχαίνει να είναι κι ένας παπάς που μόλις του έβγαλαν τη σκωληκοειδίτιδα.

Ο πολιτικός τα κανονίζει με τη νοσοκόμα και τους γιατρούς να πασάρουν το μωρό στον παπά, δήθεν ότι έγινε θαύμα.

Λίγο μετά λοιπόν που συνέρχεται ο παπάς, βλέπει να του φέρνουν ένα μωρό.

-Τι 'ν' τούτο, καλέ;

-Κοριτσάκι! Υγιέστατο, πάτερ!

-Μα τι λες αδερφή; Τη σκωληκοειδίτιδα δεν ήρθα να μου βγάλετε;

-Με τη χάρη και τη δύναμη του Θεού όλα μπορούν να γίνουν, πάτερ. Σας έχω ακούσει να το λέτε την Κυριακή στο κήρυγμα, εξάλλου...

Με τα πολλά, πείθεται ο παπάς να κρατήσει το μωρό, "αφού ο Θεός το έστειλε".


Περνούν πολλά χρόνια. Το κορίτσι μεγαλώνει ενώ ο παπάς γερνάει. Όταν ήταν στα τελευταία του, τη φωνάζει στο κρεβάτι του.

-Κόρη μου, τώρα που θα φύγω είναι καιρός να μάθεις την αλήθεια!

-Τι εννοείς πατέρα;

-Άκου παιδί μου, στην πραγματικότητα δεν είμαι ο πατέρας σου, είμαι η μητέρα σου!

-Πατέρα, τι λες; Παραμιλάς, μου φαίνεται!

-Όχι παιδί μου, είναι μεγάλη ιστορία. Πριν πολλά χρόνια είχα μπει στο νοσοκομείο για άλλο λόγο, αποκαλύφτηκε όμως κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο, με τη χάρη του Θεού!

-Και λες ότι είσαι η μητέρα μου; Κι ο πατέρας μου, δηλαδή;

-Ε, κι αυτό είναι μεγάλη ιστορία. Ο πατέρας σου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είναι τώρα επίσκοπος. Γνωριστήκαμε στη θεολογική σχολή πριν χρόνια...

(Για τους αργόστροφους, ο παπάς τα "είχε" τότε με το συμφοιτητή του.)

Η εξομολόγηση

Συζητούν δυο φίλοι.

-Ρε Βασίλη, δε μου λες, από πότε έχεις να εξομολογηθείς;

-Τι λες ρε; Πώς σου κατέβηκε αυτό στα καλά καθούμενα;

-Λέγε, ρε συ...

-Δε νομίζω να έχω εξομολογηθεί ποτέ, από τότε που μας πήγαιναν στο σχολείο. Γιατί;

-Να σου πω, θα πας απόψε μετά τη λειτουργία να εξομολογηθείς;

-Δεν καταλαβαίνω, ρε συ Κώστα πως σου ήρθε αυτό πάλι...

-Ε, να ρε συ, έχω ένα αισθηματάκι με την κόρη του παπά. Πρέπει κάπως να τον κρατήσουμε μακριά από το σπίτι, για να κάνω κι εγώ τη δουλειά μου, καταλαβαίνεις...

-Αααα, καλά. Αν είναι γι' αυτό, πάω!

Πάει λοιπόν ο φίλος μας στον παπά μετά τη λειτουργία κι αρχίζει να του λεει ό,τι του κατεβαίνει κι ό,τι θυμάται. Για τα βατράχια που σκότωνε όταν ήταν μικρός στο χωριό, για τις καραμέλες που έτρωγε κρυφά στη γιαγιά του, για το μπανιστήρι που έκανε στα αποδυτήρια των κοριτσιών, για το στρατό που έπαιρνε στη ζούλα δεύτερη μερίδα φαΐ και πολλά άλλα. Κι ο παπάς τον άκουγε. Και περνούσε η ώρα.

Σε κάποια στιγμή, δεν κρατιέται ο άτιμος και του ξεφεύγει:

-Πάτερ μου, ξέρετε τι, ακόμα κι αυτή την ώρα που εξομολογούμαι, διαπράττω αμαρτία.

-Τι εννοείς, τέκνο μου; Η εξομολόγηση δεν είναι αμαρτία, είναι ένα δώρο που κάνεις στην ψυχή σου κ.λπ.

-Όχι πάτερ, δε με καταλαβαίνετε. Να, ένας φίλος μου μου ζήτησε να σας κρατάω απασχολημένο ενώ εκείνος τώρα μάλλον είναι στο σπίτι σας με την κόρη σας και αμαρτάνει!

-Μμμ, κατάλαβα. Δε μου λες τέκνον μου, εσύ έχεις παιδιά μήπως;

-Όχι πάτερ μου, είμαστε μόνο δυο χρόνια παντρεμένοι με τη γυναίκα μου.

-Και δε μου λες, ο φίλος σου είναι συνομήλικός σου;

-Μάλιστα, πάτερ, είμαστε παιδικοί φίλοι.

-Μμμ, κατάλαβα. Λοιπόν, τέκνον μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται. Θέλω όμως να σου εφιστήσω την προσοχή σε ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα την Οργή. Πρέπει να μάθουμε να συγκρατούμε το θυμό μας, μόνο εκείνοι που τα καταφέρνουν ανήκουν πραγματικά στη Βασιλεία των Ουρανών. Να το θυμάσαι αυτό!

-Μάλιστα, πάτερ.

-Ύπαγε, λοιπόν, και μηκέτι αμαρτάνου! Σε συμβουλεύω να πας κατ' ευθείαν στο σπίτι σου, γιατί πρέπει να μάθεις τέκνο μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ότι εγώ δεν έχω κόρη!