Το άτεκνο ζευγάρι και ο παπάς

Ο παπάς συναντάει στο δρόμο έναν πιστό από την ενορία του.

-Πατέρα Ραφαήλ, με θυμάστε;

-Πώς δε σε θυμάμαι, τέκνο μου! Ο Χαραλάμπης ο Φανεστρόπουλος δεν είσαι; Εγώ δε σε πάντρεψα πριν μερικά χρόνια; Πώς τα πάτε στον έγγαμο βίο;

-"Γενικώς καλά, πάτερ, αλλά δυστυχώς δε μπορέσαμε να κάνουμε παιδιά! Τι μεθόδους σύλληψης προσπαθήσαμε, τι εξωσωματικές... Τι να σας πω, δράμα! Μας έχει πολύ καταβάλλει αυτή η κατασταση", παραδέχεται ο άντρας και σχεδόν τον πιάνουν τα δάκρυα.

-"Μην κάνεις έτσι, τέκνον μου, ο Θεός είναι μεγάλος. Θα κάνω μια σχετική παράκληση στην λειτουργία της Κυριακής. Και σε λίγες μέρες που πάω στο Άγιον Όρος, θα ανάψω κι ένα κεράκι για σας. Μη χάνετε το κουράγιο σας, συνεχίστε τις προσπάθειες. Εξάλλου είναι ευχάριστο να προσπαθείς, σωστά;" Και του κλείνει το μάτι χαμογελώντας, για να σπάσει το θλιβερό της κουβέντας.

-Σας ευχαριστώ, πάτερ. Ο Θεός να σας έχει καλά!


Περνούν αρκετά χρόνια. Ένα πρωί, ο παπάς συναντά τη σύζυγο αυτή τη φορά. Η γυναίκα έχει στα χέρια ένα μωρό και άλλα δύο στο καροτσάκι.

-Βρε Τριανταφυλλιά, εσύ δεν είσαι που σε πάντρεψα με το Χαραλάμπη; Τι βλέπω; Τι παιδιά και κακό είναι αυτό;

-Ναι, δεν έχουμε παράπονο, πάτερ. Έχουμε ένα ζευγάρι δίδυμα και άλλα τρία. Και πριν μερικές ημέρες μάθαμε ότι έιμαι πάλι έγκυος, μάλλον δίδυμα πάλι! Μας κουράζουν πάρα πολύ, μας ξεζουμίζουν οικονομικά, αλλά δε μπορώ να πω, είμαστε ευτυχισμένοι! Και τι να σας πω, προχθές είχαμε την κουβέντα σας.

-Δηλαδή;

-Ε να, θυμήθηκε ο Χαραλάμπης τότε που προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί και δε μπορούσαμε, που σας συνάντησε και του είπατε ότι θα παρακαλέσετε το Θεό για μας. Τι να σας πω, από τότε αρχίσαμε να γεννοβολάμε ασταμάτητα!

-Μπράβο, μπράβο, τα παιδιά είναι ευτυχία! Και πως είναι ο Χαραλάμπης λοιπόν;

-Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι. Μόνο που αυτές τις μέρες λείπει σε ταξίδι. Πήγε στο Άγιο Όρος!

-Μπα; Και γιατί;

-Δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί ήταν λίγο εκνευρισμένος, είπε ότι ήθελε...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...να σβήσει κάποιο αναθεματισμένο κερί...

Ο ιεραπόστολος και τα λιοντάρια

Ένας ιεραπόστολος πέφτει πάνω σε λιοντάρια στη ζούγκλα της Αφρικής.

Η κατάσταση είναι τραγική. Τον έχουν κυκλώσει τα λιοντάρια τα οποία φαίνονται να είναι πολύ πεινασμένα. Οι βρυχηθμοί και η οσμή των λιονταριών κάνει το σκηνικό ακόμα πιο τρομακτικό.

Χαμένος για χαμένος, ο ιεραπόστολος σκέφτεται ότι η μόνη ελπίδα που του έμεινε πια είναι στον Ύψιστο. Γονατίζει λοιπόν και προσεύχεται:

-Κύριε, αν είναι το θέλημά Σου να γίνω τροφή των λιονταριών, ας γίνει. Αλλιώς, δώσε χριστιανική συνείδηση σ' αυτά τα ζώα ώστε να ξεπεράσουν τη φύση τους και να μη ζητάνε πια να καταβροχθίζουν ανθρώπους!

Μεμιάς, τα λιοντάρια, που ήταν με τις τρίχες ορθωμένες έτοιμα να επιτεθούν, ηρεμούν και κάθονται στο χορτάρι.

-Γλύτωσα, γλύτωσα! Σκέφτεται ο ιεραπόστολος. Μεγάλο το όνομά Σου, Κύριε!

Τότε ένα από τα λιοντάρια, το πιο μεγαλόπρεπο με την πιο μεγάλη και όμορφη χαίτη, ο αρχηγός του κοπαδιού κατά πως φαινόταν, μιλάει με ανθρώπινη φωνή και λέει:

-Κύριε, δοξασμένο το όνομά Σου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ευλόγησε το γεύμα μας!

Δώσε χαιρετίσματα

Ο πατέρας, περνώντας απ' έξω από το δωμάτιο της εφτάχρονης κόρης το βράδυ πριν τον ύπνο ακούει την προσευχή της μικρής:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε το μπαμπά μου, τη μαμά μου, τον αδερφό μου και δώσε και χαιρετίσματα στον παππού.

Παραξενεύεται ο πατέρας, αλλά δε δίνει σημασία.

Το επόμενο πρωί, τον παίρνουν τηλέφωνο στο γραφείο ότι πέθανε ο πεθερός του. Κάποια στιγμή στην κηδεία θυμάται τα λόγια της προσευχής της μικρής και παθαίνει ένα μικρό σοκ. Δεν κάνει τίποτα όμως.

Περνούν κάποιοι μήνες, στη διάρκεια των οποίων ο πατέρας κάθε βράδυ πήγαινε έξω από το παιδικό δωμάτιο και κρυφάκουγε την προσευχή της κόρης του, χωρίς όμως να ακούει κάτι περίεργο.



Ένα βράδυ, λοιπόν, ακούει τη μικρή να ζητάει από το Θεό να δώσει χαιρετίσματα στο θείο Αλέκο.

Πάει στο κρεβάτι και πιάνει κουβέντα με τη γυναίκα του.

-Βρε Μαριώ, τι κάνει ο θείος σου ο Αλέκος;

-Ε, τι να κάνει, έχει εκείνα τα προβλήματα με την καρδιά του. Τον ταλαιπωρεί λίγο αλλά φαίνεται πως αντέχει.

-Κι όμως. Δεν τον βλέπω καλά! Χτύπα ξύλο, αλλά νομίζω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε κακά νέα.

-Τι λες βρε Θανάση; Αφού είναι καλύτερα τώρα.

-Ε, καλά, θα δεις...

Και πραγματικά, το επόμενο μεσημέρι, μαθαίνουν ότι πέθανε ο θείος Αλέκος.



Περνούν μερικοί ακόμα μήνες. Ένα βράδυ ακούει ο πατέρας τη μικρούλα να λεει την εξής προσευχή:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε τη μαμά μου, την αδερφή μου και δώσε και χαιρετίσματα στο μπαμπά!

Φρικάρει ο πατέρας. Προβλήματα υγείας δεν είχε, εχθρούς δεν είχε, προσεχτικός ήταν γενικώς. Πώς ήταν δυνατόν να πάθει κάτι; Ήταν και αρκετά νέος.

Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε. Το πρωί με τα χίλια ζόρια σέρνεται μέχρι τη δουλειά του, αλλά που μυαλό για εργασία. Κάθε πέντε λεπτά κοιτιόταν στον καθρέφτη να δει αν ήταν χλωμός και έπιανε το σφυγμό του να δει αν ζούσε. Εκτός από το ψυχολογικό του χάλι όμως, σωματικά ήταν καλά.

Αφού πέρασε αυτή η μαύρη μέρα και διαπίστωσε το απόγευμα ότι ήταν ακόμα ζωντανός, παίρνει το δρόμο της επιστροφής.

Με φοβερή προσοχή, πάει μέχρι το πάρκινγκ τριπλοκοιτάζοντας το δρόμο φοβούμενος μην τον πατήσει κανένας. Στο αυτοκίνητο, ανοίγει το καπό κοιτάζοντας μήπως είναι παγιδευμένο(!). Μπαίνει μέσα, οδηγεί σιγά-σιγά στη δεξιά λωρίδα κοιτάζοντας συνεχώς τον καθρέφτη. Παρκάρει έξω από το σπίτι του, ανεβαίνει τη σκάλα τσεκάροντας ένα-ένα τα σκαλιά μήπως γλυστράνε.

Τελικά, μπαίνοντας σπίτι του, τον βλέπει η γυναίκα του και τρομάζει.

-Θανάση μου, φαίνεσαι εντελώς χάλια!

-Άστα ρε Μαριώ, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Και τα νεύρα μου είναι εντελώς κουρέλια.

-Μα κι εμείς εδώ στη γειτονιά είχαμε φασαρία σήμερα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...συνέβη ένα θανατηφόρο ατύχημα στον Κυριάκο τον υδραυλικό! Άστα, που να στα λέω...