Η άρρωστη γυναίκα

Ο σύζυγος συνοδεύει την άρρωστη γυναίκα του στο γιατρό. Εκείνος, αφού την εξέτασε καλά, συζητάει μαζί του.

-Κοιτάξτε, η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή. Η γυναίκα σας πάσχει από υπερκόπωση αλλά εμφανίζει και συμπτώματα βαθιάς κατάθλιψης. Μπορείτε να μου περιγράψετε λίγο τη ζωή σας;

-Να σας πω γιατρέ μου. Είμαστε μια μάλλον συνηθισμένη οικογένεια. Ζούμε στο σπίτι μας με τα δυο μικρά παιδιά και το σκύλο. Τα παιδιά πηγάινουν σχολείο, εγώ και η γυναίκα μου εργαζόμαστε μέχρι το απόγευμα. Τα Σαββατοκύριακα κάνουμε που και που κανένα τραπέζι ή πηγαίνουμε σε φίλους ή στα πεθερικά.

-Δε μου λέτε, τις δουλειές του σπιτιού ποιος τις κάνει;

-Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου.

-Δηλαδή εσείς τι ακριβώς κάνετε;

-Ε, να, πηγαίνω σούπερ μάρκετ ή στη λαική καμιά φορά.

-Πότε ήταν η τελευταία;

-Χμ, πριν 3 εβδομάδες ή πριν 4; Δε θυμάμαι καλά.

-Τι άλλο κάνετε;

-Μμμ, βγάζω τα σκουπίδια έξω, κάθε μέρα όμως!

-Με τα παιδιά ποιος ασχολείται, ποιος τα διαβάζει ας πούμε;

-"Εχμ, κυρίως η σύζυγός μου." Ο άντρας αρχίζει να αισθάνεται λίγο άβολα.

-Κατάλαβα. Αν επιτρέπεται, να σας ρωτήσω και κάτι λίγο πιο προσωπικό. Στο κρεβάτι, πως τα πάτε; Θέλω να πω, είστε ενεργοί;

-Ε, τι να σας πω, όχι και τόσο. Δηλαδή, δεν ειναι και εύκολο, δεν έχουμε χρόνο. Πάντως, καμιά φορά αν έχω έρθει από ματς και έχουμε πάει καλά, έχω κέφια και, καταλαβαίνετε. Αλλά δε συμβαίνει αυτό και τόσο συχνά.

-Μάλιστα. Κοιτάξτε, από αυτά που μου λέτε, είναι μάλλον φυσιολογικό η γυναίκα σας να έχει κουραστεί πάρα πολύ.

-Ε, καλά. Θα ξεκουραστεί λίγο και...

-Φοβάμαι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και η υπερκόπωση, αλλά και η κατάθλιψη έχουν προχωρήσει αρκετά και αν δεν λάβουμε μέτρα, είναι δυνατόν η γυναίκα σας να χειροτερέψει.

-Τι εννοείτε;

-Εννοώ κύριε Παντρεμενάκη ότι η υγεία της συζύγου σας κινδυνεύει άμεσα και δυστυχώς μπορεί να κινδυνεύει και η ζωή της. Πρέπει να την ξεκουράσετε και να την φροντίσετε.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή πρέπει να τη βοηθάτε στις δουλειές του σπιτιού, με τα παιδιά και κυρίως να της συμπεριφέρεστε τρυφερά.

-Μα αυτό δεν το κάνω ήδη;

-Εχμ, μάλλον δεν καταλαβαίνετε. Για να γίνω πιο σαφής, πρέπει να κάνετε εσείς τις μισές δουλειές του σπιτιού, να μαγειρεύετε, να καθαρίζετε, να πλένετε. Επίσης, πρέπει να ασχολείστε περισσότερο και με τα παιδιά, γιατί πιστεύω ότι κι αυτά χρειάζονται τη φροντίδα σας. Να περνάτε δηλαδή κάθε απόγευμα τουλάχιστον μια δυο ώρες μαζί τους.

-Μα πως θα βρω χρόνο για όλα αυτά, ενώ γυρνάω αργά από τη δουλειά;

-Μα κύριε Παντρεμενάκη, μέχρι τώρα η σύζυγός σας τα έκανε όλα μόνη της. Πώς τα κατάφερνε, δηλαδή; Εγώ σας λέω απλά να τα μοιραστείτε!

-Δύσκολα μου βάζετε γιατρέ μου. Δε γίνεται να της γράψετε κανένα φάρμακο;

-Φοβάμαι πως δε θα βοηθήσει... Επίσης, είπα πιο πριν ότι πρέπει να είστε τρυφερός μαζί της. Εννοώ ότι πρέπει να κάνετε έρωτα τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα και, αν μου επιτρέπετε, να της αφιερώνετε χρόνο, να τη φιλάτε, να τη χαιδεύετε και λοιπά. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι.

-...

-Θα ήταν επίσης πολύ καλό αν τη βγάζατε και λίγο έξω, ή αν έβγαινε που και που και με τις φίλες της. Ή αν προϋπολογίζατε κάποια χρήματα για να περάσει για παράδειγμα ένα Σαββατοκύριακο σε ένα spa. Χρειάζεται να χαλαρώσει, να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό της και να αισθανθεί όμορφα.

-Κι αν δε γίνουν όλα αυτά;

-Τότε, όπως σας είπα και πιο πριν, η ψυχoσωματική υγεία της γυναίκας σας θα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και πολύ φοβάμαι ότι σε μερικούς μήνες μπορεί να έχουμε πολύ δυσάρεστα νέα.

-Μάλιστα γιατρέ μου. Γίνατε σαφής. Θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να βοηθήσω την κατάσταση. Σας ευχαριστώ πολύ!


Παίρνει τη γυναίκα του λοιπόν από το γραφείο του γιατρού και φεύγει.

-Τι έγινε Λάκη, τι είπε ο γιατρός;
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ότι θα πεθάνεις!

Ο παππούς και το βαζάκι

Πάει ένας ηλικιωμένος κύριος στο γιατρό για να κάνει εξέταση προστάτη.

Ο γιατρός του δίνει ένα καλά κλεισμένο αποστειρωμένο γυάλινο βαζάκι και του λέει:

-Πάρτε αυτό και αύριο το πρωί να μου φέρετε ένα δείγμα σπέρματος για να το αναλύσουμε. Σύμφωνοι;

-Μάλιστα γιατρέ μου. Ξέρετε, είναι λίγο δύσκολο στην ηλικία μου, αλλά θα προσπαθήσω.


Την επόμενη επιστρέφει στο γιατρό και του δίνει το βαζάκι άδειο.

-Τι έγινε; Δεν τα καταφέρατε;

-Αστα γιατρέ μου! Δε γίνεται τίποτα. Σήμερα το πρωί προσπάθησα με το ένα χέρι, τίποτα. Προσπαθώ και με τα δύο πάλι τίποτα. Ζορίζομαι. βάζω όλη μου τη δύναμη, πάλι τίποτα. Φωνάζω τη γυναίκα μου που είναι, πως να το κάνουμε, πιο επιδέξια, προσπαθεί κι αυτή πότε με το ένα, πότε με τα δυο χέρια, πάλι τίποτα.

-Μμμ, καταλαβαίνω.

-Δε σταματήσαμε εκεί όμως. Φωνάξαμε και την εγγονή μου που είναι νια και, πως να το κάνουμε, στίβει την πέτρα, προσπαθούσε κι αυτή ώρα, αλλά πάλι τίποτα. Φώναξε και το φίλο της που πάει γυμναστήριο, προσπάθησαν κι οι δυο μαζί, πάλι τίποτα!

Ο γιατρός αρχίζει να φρικάρει μ' αυτά που ακούει.

-Δεν ξέραμε τι να κάνουμε που λέτε. Από πάνω μας μένουν τρεις κυρίες μοναχές που κάνουμε παρέα. Τις φωνάξαμε κι αυτές να προσπαθήσουν, έβαλαν από ένα χεράκι, αλλά κρίμα στην προσπάθεια, πάλι δεν έγινε τίποτα. Τελικά τα παράτησα. Δεν υπάρχει γιατρειά...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...αυτό το βαζάκι δεν ανοίγει με τίποτα!

Εξιτήριο από το φρενοκομείο

Ο επικεφαλής του φρενοκομείου εξετάζει μια φουρνιά από πρώην τρελούς που είναι έτοιμοι να ...αποφοιτήσουν για να δει αν όντως έχουν θεραπευτεί.

Πάει στον πρώτο, λοιπόν, και του λέει:

-Θα σου κάνω μια πολύ απλή ερώτηση για να δω πως τα πας. Αν μου απαντήσεις σωστά, αυτό θα σημαίνει ότι μάλλον είσαι πια τελείως καλά και θα είσαι ελεύθερος να φύγεις. Σύμφωνοι;

-Ναι γιατρέ μου! Πάμε την ερώτηση!

-Πόσο κάνει ένα κι ένα;

-Απλό! Μια κότα!

"Ααα, αυτός είναι θεόμουρλος", σκέφτεται ο γιατρός και διατάζει να του φορέσουν πάλι το ζουρλομανδύα.

Πάει στο δεύτερο και του λέει τα ίδια:

-Θα σου κάνω κι εσένα την ίδια απλή ερώτηση. Ο συνάδελφός σου με απογοήτευσε πριν από λίγο. Πρόσεξε εσύ να απαντήσεις λογικά για να μην έχεις την ίδια κατάληξη! Λοιπόν, πόσο κάνει ένα κι ένα;

-"Εύκολο! Ήρθε η άνοιξη", του απαντάει ο άλλος.

"Ααα, καλά, κι αυτός για δέσιμο είναι", σκέφτεται πάλι ο γιατρός. -"Πάρτε τον", φωνάζει στους νοσοκόμους.

Πάει λοιπόν και στον τελευταίο, σκουπίζει τον ιδρώτα του με το μαντηλάκι του και του απευθύνει:

-Η σειρά σου παιδί μου. Για σένα πάντα έτρεφα μια συμπάθεια και ιδιαίτερες ελπίδες ότι θα τα καταφέρεις να θεραπευτείς. Αλλά και η πορεία σου μέχρι τώρα ήταν ικανοποιητική. Θα σου κάνω κι εσένα την ίδια ερώτηση. Μη μου πεις πάλι τίποτα τρέλες, σε παρακαλώ. Πες μου κάτι λογικό να σου υπογράψω το εξιτήριό σου, να πας στην ευχή του Θεού!

-"Ένα κι ένα κάνει δύο, γιατρέ μου!", του απαντάει χαρούμενα ο άλλος.

-"Μπράβο παιδί μου!", αναφωνεί ο γιατρός και τον σφίγγει στην αγκαλιά του. "Το ήξερα ότι δε θα με απογοητεύσεις".

Του υπογράφει το ...απολυτήριό του με άριστα (-; του σφίγγει το χέρι και τον πηγαίνει μέχρι την πόρτα.

-Όταν σκέφτομαι τι αηδίες μου αράδιασαν οι άλλοι δύο, παιδί μου, στενοχωριέμαι πολύ. Τι να κάνουμε όμως, θα προσπαθήσουμε πάλι να τους θεραπεύσουμε.

-Είδατε γιατρέ μου; Κι ήταν κατά βάθος τόσο απλή και στοιχειώδης ερώτηση...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Δεν είχα παρά να διαιρέσω την κότα με την άνοιξη!