Η εξαφάνιση των γυναικών

Περιμένουν δυο τύποι στο αστυνομικό τμήμα για να αναφέρουν εξαφάνιση. Είναι και οι δυο πολύ στενοχωρημένοι.

-Εσείς ποιον χάσατε;

-Αχ, δυστυχώς έχασα τη γυναίκα μου!

-Α, τι μου λέτε; Κι εσείς; Κι εγώ, δυστυχώς!

-Τι θλιβερή σύμπτωση! Πόσον καιρό έχει να φανεί;

-Δυο μέρες. Κι η δική σας;

-Εμένα, τρεις μέρες. Τι να σας πω, κοντεύω να τρελαθώ! Έχω ψάξει όλη την περιοχή και δε μπορώ να τη βρω!

-Α, κι εσείς; Κι εγώ το ίδιο!

-Να σας πω! Τώρα που θα κάνουμε την αναφορά, τι θα λέγατε αν βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο;

-Τι εννοείτε;

-Εννοώ, αν βγαίναμε για ψάξιμο μαζί; Οπωσδήποτε δυο ζευγάρια μάτια είναι καλύτερα από δύο!

-Μμμ, ωραία ιδέα, μπράβο! Έτσι θα κάνουμε!

-Δε μου λέτε; Πώς είναι η γυναίκα σας;

-Είναι γύρω στο 1,85 ψηλή, ξανθιά, με γαλανά μάτια, σαρκώδη χείλη και εντυπωσιακό στήθος και περιφέρεια... Μα τι έχετε;

-Τίποτα, τίποτα! Συνεχίστε!

-Ε, τι να συνεχίσω; Τελείωσα! Πείτε μου τώρα για τη δική σας!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
-Ποιος τη χ**ει τη δική μου; Πάμε τώρα αμέσως να βρούμε τη δική σας!

Παππούς που κλαίει στο παγκάκι

Στο παγκακι του πάρκου κάθεται ένας ηλικιωμένος κύριος και κλαίει γοερά. Τον βλέπει ένας και πάει να τον ρωτήσει τι έχει.

-Τι έχετε κύριε; Τι πάθατε;

-Ε, να παιδί μου, (κλαψ), είμαι παντρεμένος που λες με μια ζουμερή τριαντάρα. Κάθε πρωί με ξυπνάει με φιλάκια, κάνουμε έρωτα κι ύστερα μου ετοιμάζει ένα πρώτης τάξεως πρωινό.

-Μπράβο! Τέλεια! Αλλά γιατί κλαις όμως;

-Ύστερα καθαρίζει όλο το σπίτι μόνη της και πιάνει και μαγειρεύει για το μεσημέρι τα πιο νόστιμα και γκουρμέ φαγητά. Τρώμε σα βασιλιάδες, μετά μου φέρνει τον καφέ μου κι αφού τα μαζέψει όλα πάμε στο κρεβάτι και κάνουμε τρελό έρωτα μέχρι το απόγευμα.

-Τι να πω, παππού... Είσαι πάρα πολύ τυχερός. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είσαι στενοχωρημένος.

-Το βράδυ με παίρνει και πάμε έξω, πότε σε κοσμικές δεξιώσεις, πότε στην όπερα ή σε κανένα καλό εστιατόριο για φαγητό. Πάντα πληρώνει το λογαριασμό. Κι ύστερα φυσικά γυρίζουμε σπίτι και κάνουμε αχαλίνωτο έρωτα όλη τη νύχτα!

-Έχεις λοιπόν μια γυναίκα πραγματικό διαμάντι! Τα συγχαρητήριά μου! Αλλά δε μου εξήγησες γιατί κλαις.

-Ε, να παιδί μου. Βγήκα να περπατήσω λίγο και τώρα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
...δε θυμάμαι που είναι το σπίτι μου!