Ο διαρρήκτης, το θύμα και η ερώτηση

Ένας κλέφτης μπαίνει στο σπίτι την ώρα που το ζευγάρι των νοικοκυραίων κοιμάται.

Αθόρυβα και με χίλιες προφυλάξεις περιφέρεται στο σπίτι και παίρνει διάφορα μικροπράγματα. Μπαίνει μέχρι και στην κρεβατοκάμαρα χωρίς όμως να τον αντιληφθούν οι κοιμισμένοι. Στο τέλος φεύγει όπως ήρθε, ήσυχα-ήσυχα.

Για κακή του τύχη όμως, όπως βγαίνει από το σπίτι, πέφτει πάνω σε περίπολο της αστυνομίας.

Φυσικά, συλλαμβάνεται αμέσως, και τον πάνε στο κρατητήριο.

Την επόμενη μέρα το πρώι, ο σύζυγος πηγαίνει στην αστυνομία και ζητάει να δει τον κλέφτη.

Αστυνόμος: -Δεν καταλαβαίνω τι τον θέλετε. Αφού τον συλλάβαμε. Τα πράγματά σας επιστράφηκαν. Τελείωσε πια! Εξάλλου, εσείς ούτε καν τον πήρατε χαμπάρι που μπήκε. Κι όπως έκλεψε μόνο δυο-τρία πράγματα χωρίς να αναστατώσει το σπίτι, αν δεν περνάγαμε απ' έξω εμείς, μπορεί να πέρναγε πολύς καιρός για να καταλάβετε την κλοπή!

-Μα αφού σας λέω, θέλω κάτι να τον ρωτήσω!

-Δε σας καταλαβαίνω κύριέ μου, αλλά αφού επιμένετε, να σας ευχαριστήσω.


Έτσι λοιπόν, ο αστυνόμος διατάσσει έναν αστυφύλακα να συνοδέψει το θύμα μέχρι τα κρατητήρια. Του κάνει μάλιστα και συστάσεις να τον προσέχει, γιατί φοβάται μήπως το θύμα θελήσει να εκδικηθεί τον κλέφτη, να τον βρίσει, να τον χτυπήσει και τα λοιπά.

Ο κύριος όμως, απλά πάει στο κελί του κλέφτη, κάνει μια πολύ σύντομη κουβέντα, λέει ευχαριστώ στον κλέφτη, του δίνει και ένα χαρτονόμισμα "για τα τσιγάρα του" και φεύγει. Μετά επιστρέφει στο γραφείο του αστυνόμου, του σφίγγει το χέρι ευχαριστώντας κι εκείνον και τους χαιρετάει.

Ο αστυνόμος με το όργανο κοντεύουν να σκάσουν από την περιέργεια. Τι να ήθελε άραγε να ρωτήσει το θύμα;

Τελικά δεν κρατιούνται και πηγαίνουν στα κρατητήρια να ρωτήσουν τον κλέφτη:

-Δε μου λες, ρε, τι σε ρώτησε ο τύπος που πήγες να κλέψεις χθες το βράδυ;

Ο άλλος γελάει.

-Τι γελάς ρε; Μίλα!

-Χαχαχά κύριέ αστυνόμε, με ρώτησε απλά...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πώς μπήκα σπίτι του τη νύχτα χωρίς να ξυπνήσω τη γυναίκα του!


(Μου έστειλε την ιδέα ο φίλος μου ο Α.Μ. από το Λονδίνο. Tου το αφιερώνω μαζί με ευχές για καλή επιστροφή στα πάτρια!)

Λάστιχο στην ερημιά

Ήταν μια φορά ένας τύπος που έμεινε από λάστιχο νυχτιάτικα μέσα στην ερημιά. Και σα να μην έφτανε αυτό, όταν πήγε να το αλλάξει, διαπίστωσε ότι δεν είχε μαζί του γρύλο.

Το πιο κοντινό σπίτι ήταν καμιά πεντακοσαριά μέτρα πιο κάτω, φαινόταν τα φώτα του, από κει και κάτω απόλυτη ερημιά. Τι να κάνει λοιπόν ο καψερός, αποφασίζει να δοκιμάσει να ρωτήσει μήπως μπορούν να του δανείσουν ένα γρύλο.

Περπατάει το λοιπόν μέχρι το σπίτι και στο δρόμο μονολογεί:

-Νυχτιάτικα και ερημιά, να χτυπάω ξένη πόρτα, εντελώς άγνωστος. Κι αν φοβούνται να μου ανοίξουν;

-Κι αν κοιμούνται και δεν ακούνε το κουδούνι;

-Κι αν δεν έχουν γρύλο;

-Κι αν φοβούνται να μου ανοίξουν;

-Κι αν φάω κανένα βρισίδι που τους ενόχλησα τέτοια ώρα;

-Κι αν έχουν σκύλο και μου κοπανίσει καμιά δαγκωνιά;

-Κι αν δε με εμπιστεύονται να μου τον δανείσουν; Που με ξέρουν;

-Κι αν εγώ επιμένω για να μην περπατάω στο κρύο κι αυτοί τσαντιστούν;

-Κι αν, στην προσπάθεια να αλλάξω το λάστιχο, κάνω ζημιά στο γρύλο και μετά μου ζητάνε και τα ρέστα;

-Κι αν λογομαχήσουμε και τσακωθούμε; Κι αν έρθει η αστυνομία; Κι αν...


Μονολογώντας, έχει φτάσει πια μέχρι την πόρτα. Μηχανικά χτυπάει το κουδούνι. Βγαίνει ένας συμπαθέστατος, χαμογελαστός κύριος.

-Καλησπέρα! Τι μπορώ να κάνω για σας, παρακαλώ;
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ρε, δε με παρατάς εσύ κι ο γρύλος σου; Μ' έπρηξες με τη γκρίνια σου...

Για να μικρύνει η κοιλιά του μπαμπά

Ο Πετράκης είναι το βράδυ στο κρεβάτι του, αλλά δεν κοιμάται (πιθανόν γιατί διαβάζει Μίκυ Μάου[ς]...).

Σε κάποια φάση, ακούει από το δωμάτιο των γονιών του κάτι περίεργους θορύβους.

Με την παιδική του περιέργεια, δεν κρατιέται και σηκώνεται να πάει να δει.

Μισανοίγει προσεκτικά την πόρτα της κρεβατοκάμαρας των γονιών του και τι να δει: Κι οι δυο τους τσίτσιδοι και η μάνα του πάνω στον πατέρα του να χοροπηδάει!


Την επόμενη μέρα, ρωτάει τη μάνα του:

-Μαμά, τι έκανες χθες βράδυ πάνω στο μπαμπά;

Η μάνα κοκκινίζει ελαφρά

-Εχμ, τι εννοείς μικρέ μου; Πού μας είδες;

-Να, χθες το βράδυ κάνατε φασαρία και σας είδα στην κρεβατοκάμαρα. Τι περίεργη γυμναστική ήταν αυτή;


-Γυμναστική; Α, ναι, γυμναστική! Σωστά! Που λες, η κοιλιά του πατέρα σου έχει μεγαλώσει πολύ τελευταία, οπότε κάνω μια άσκηση, χοροπηδάω επάνω της για να μικρύνει!

-"Ουάου, καταπληκτικό", απαντάει ικανοποιημένος ο μικρός.


Μετά από λίγο καιρό, ο Πετράκης πάει στη μάνα του και της λέει:

-Μαμά, μαμά, άδικα κάνεις τον κόπο με την κοιλιά του μπαμπα. Δεν πρόκειται να μικρύνει. Όσο πάει θα μεγαλώνει!

-Τι εννοείς, Πετράκη; Δε σε καταλαβαίνω!

-Ε, να, εσύ μπορεί να προσπαθείς το βράδυ να τη μικρύνεις, αλλά...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...έρχεται τα πρωινά η κουμπάρα και του τη φουσκώνει σα να 'τανε μπαλόνι!

Δείτε κι εδώ και κυρίως εδώ για παρόμοια παιδικά κατορθώματα (-;