Οι δυο φίλοι και η μετενσάρκωση

 Μια φορά ήταν δύο φίλοι που πίστευαν στη μετενσάρκωση.

Είχαν συμφωνήσει λοιπόν, όποιος πεθάνει πρώτος από τους δύο, να επικοινωνήσει με κάποιο τρόπο με τον άλλο και να του πει τα της επόμενής του ζωής.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αφού περασαν χρόνια, πεθαίνει ο ένας από τους δύο.

Περνούν πολλοί μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο άλλος περίμενε τα νέα του φίλου του, χωρίς όμως να φαίνεται πως γίνεται τίποτα.



Ένα βράδυ λοιπόν που περπατούσε μόνος του σε κάποιο σκοτεινό και σκιαχτικό σημείο της πόλης, ακούει μια απόκοσμη φωνή η οποία φαινόταν να ερχόταν από το πουθενά:

-Βαγγέλη, Βαγγέλη...

Τα έκανε σχεδόν πάνω του ο τύπος από το φόβο του. Κοιτάει αριστερά, κανείς. Κοιτάει δεξιά, κανείς. Γυρνάει πίσω, πάλι κανείς.

-Ποιος, ποιος είναι;

-Βαγγέλη, μη φοβάσαι, εγώ είμαι ο Παναγιώτης!

-Α στο καλό! Έλα ρε Παναγιώτη! Και πάνω που πίστευα ότι δεν υπάρχει μετενσάρκωση! Είσαι καλά; Πώς τα περνάς; Πού είσαι τώρα;

-Με συγχωρείς καλέ μου φίλε που έκανα τόσο καιρό να επικοινωνήσω μαζί σου, αλλά ήμουν απασχολημένος. Έχω πολλή δουλειά εδώ που είμαι τώρα!

-Α, δηλαδή τι κάνεις;

-Που να στα λέω! Είμαι μόνος μου με ένα σωρό θηλυκά και έχω αναλάβει να κάνω έρωτα μαζί τους συνέχεια.

-Σοβαρά μιλάς, ρε;

-Αλήθεια σου λέω, στη φιλία μας! Από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη νύχτα, κάνω συνέχεια έρωτα μαζί τους. Δε σταματάω παρά μόνο για φαγητό!

-Τι λες ρε φίλε! Και τις κανονίζεις εσύ μόνος σου όλες, δηλαδή;

-Ε, ναι φυσικά! Είναι κουραστικό, δε λέω, είναι και πάρα πολλές και θέλουν συνέχεια... Αλλά τα καταφέρνω, δεν έχω παράπονο! Για να είμαι ειλικρινής, παρά την κούραση, το λατρεύω!!

-Χαρέμι κανονικό, ε; Τι να πω! Μπράβο φίλε μου! Ελπίζω να έχω κι εγώ τέτοια τύχη! Θα πρέπει να είσαι στον Παράδεισο!

-Μμμ, για να είμαι ειλικρινής...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είμαι κόκορας σε ένα κοτέτσι με κότες!

Το πιο γρήγορο πράγμα

Δυο πολυδιαβασμένοι φίλοι, ένας φυσικός κι ένας φιλόσοφος συζητάνε στο τραίνο.

-Έτσι που λες, Παντελή! Το πιο γρήγορο πράγμα στον κόσμο είναι το φως. Το απέδειξε κι ο Αινστάιν με τη θεωρία του εδώ και εκατό σχεδόν χρόνια. Τίποτα δεν τρέχει πιο γρήγορα από το φως!

-Ναι, δε λέω, ρε συ Αρίστο, το φως είναι γρήγορο. Όμως όσο κι αν είναι, ο νους μας είναι πιο γρήγορος. Δηλαδή, τη μια στιγμή μπορεί να είναι η σκέψη σου στη γη και την επόμενη στην Ανδρομέδα. Ακόμα και το φως για να διατρέξει αυτή την απόσταση θέλει πολλά χρόνια!

-Λες βλακείες! Εγώ μιλάω με επιστημονικά επιχειρήματα κι εσύ αραδιάζεις παλαβομάρες και λόγια του αέρα. Κι ύστερα τα λες φιλοσοφία!

-Δε μας παρατάς ρε; Σαν πολύ αέρα δεν πήρες; Για σένα δηλαδή ότι δεν είναι εξισώσεις δεν έχει καθόλου αξία;

-"Μην τσακώνεστε παιδιά μου, σας παρακαλώ", τους διακόπτει ένας γεράκος που καθόταν παραδίπλα. "Επιτρέψτε μου να εκφράσω τη γνώμη μου κι εγώ, παρόλο που έιμαι αγράμματος. Το πιο γρήγορο πράγμα δεν είναι ούτε το φως ούτε η σκέψη!

-Και τότε πιο είναι, κάνουν οι άλλοι δύο σαστισμένοι.

-Το πιο γρήγορο πράγμα, παιδιά μου, είναι...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...το κόψιμο! Εμένα που με έπιασε προχθές, δεν πρόλαβα ούτε το φως ν' ανάψω, ούτε καν να το σκεφτώ!

Η εξομολόγηση

Συζητούν δυο φίλοι.

-Ρε Βασίλη, δε μου λες, από πότε έχεις να εξομολογηθείς;

-Τι λες ρε; Πώς σου κατέβηκε αυτό στα καλά καθούμενα;

-Λέγε, ρε συ...

-Δε νομίζω να έχω εξομολογηθεί ποτέ, από τότε που μας πήγαιναν στο σχολείο. Γιατί;

-Να σου πω, θα πας απόψε μετά τη λειτουργία να εξομολογηθείς;

-Δεν καταλαβαίνω, ρε συ Κώστα πως σου ήρθε αυτό πάλι...

-Ε, να ρε συ, έχω ένα αισθηματάκι με την κόρη του παπά. Πρέπει κάπως να τον κρατήσουμε μακριά από το σπίτι, για να κάνω κι εγώ τη δουλειά μου, καταλαβαίνεις...

-Αααα, καλά. Αν είναι γι' αυτό, πάω!

Πάει λοιπόν ο φίλος μας στον παπά μετά τη λειτουργία κι αρχίζει να του λεει ό,τι του κατεβαίνει κι ό,τι θυμάται. Για τα βατράχια που σκότωνε όταν ήταν μικρός στο χωριό, για τις καραμέλες που έτρωγε κρυφά στη γιαγιά του, για το μπανιστήρι που έκανε στα αποδυτήρια των κοριτσιών, για το στρατό που έπαιρνε στη ζούλα δεύτερη μερίδα φαΐ και πολλά άλλα. Κι ο παπάς τον άκουγε. Και περνούσε η ώρα.

Σε κάποια στιγμή, δεν κρατιέται ο άτιμος και του ξεφεύγει:

-Πάτερ μου, ξέρετε τι, ακόμα κι αυτή την ώρα που εξομολογούμαι, διαπράττω αμαρτία.

-Τι εννοείς, τέκνο μου; Η εξομολόγηση δεν είναι αμαρτία, είναι ένα δώρο που κάνεις στην ψυχή σου κ.λπ.

-Όχι πάτερ, δε με καταλαβαίνετε. Να, ένας φίλος μου μου ζήτησε να σας κρατάω απασχολημένο ενώ εκείνος τώρα μάλλον είναι στο σπίτι σας με την κόρη σας και αμαρτάνει!

-Μμμ, κατάλαβα. Δε μου λες τέκνον μου, εσύ έχεις παιδιά μήπως;

-Όχι πάτερ μου, είμαστε μόνο δυο χρόνια παντρεμένοι με τη γυναίκα μου.

-Και δε μου λες, ο φίλος σου είναι συνομήλικός σου;

-Μάλιστα, πάτερ, είμαστε παιδικοί φίλοι.

-Μμμ, κατάλαβα. Λοιπόν, τέκνον μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται. Θέλω όμως να σου εφιστήσω την προσοχή σε ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα την Οργή. Πρέπει να μάθουμε να συγκρατούμε το θυμό μας, μόνο εκείνοι που τα καταφέρνουν ανήκουν πραγματικά στη Βασιλεία των Ουρανών. Να το θυμάσαι αυτό!

-Μάλιστα, πάτερ.

-Ύπαγε, λοιπόν, και μηκέτι αμαρτάνου! Σε συμβουλεύω να πας κατ' ευθείαν στο σπίτι σου, γιατί πρέπει να μάθεις τέκνο μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ότι εγώ δεν έχω κόρη!