Ο άθεος γαμπρός

-Μαμά, μαμά, που να στα λέω! Ο Θανάσης μου έκανε πρόταση γάμου!

-Αχ, μπράβο κόρη μου! Είμαι πολύ συγκινημένη! Πρέπει να ετοιμάσουμε νυφικό, να βρούμε εκκλησία...

-Στάσου μάνα, έχουμε ένα πρόβλημα! Ο γάμος δε μπορεί να γίνει στην εκκλησία!

-Γιατί παιδί μου;

-Ε, να, ο Θανάσης είναι άθεος!

-Άθεος; Δηλαδή;

-Δεν πιστεύει στο Θεό. Και επομένως δεν είναι ούτε χριστιανός.

-Τι αηδίες είναι αυτές, καλέ; Η ταυτότητά του τι γράφει;

-Μα οι ταυτόητες δε γράφουν πια θρήσκευμα!

-Κι η παλιά του;

-Μάνα, δεν καταλαβαίνεις, μου φαίνεται.

-Ε, τι να καταλάβω παιδάκι μου; Έλληνας δεν είναι ο Θανάσης; Άρα και χριστιανός.

-Μα τι λες τώρα; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο!

-Για στάσου, δηλαδή όταν πεθάνει, που πιστεύει ότι θα πάει; Στον παράδεισο ή στην κόλαση;

-Σου είπα μανούλα, ο Θανάσης δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, ούτε παράδεισος, ούτε κόλαση! Απλά δεν πιστεύει. Τόσο απλά.

-Δηλαδή σε τι πιστεύει; Δε μου λες, κομμουνιστής είναι;

-Έλα μάνα, άσ' τις αηδίες, σε παρακαλώ!

-Παιδί μου, πες μου, τον αγαπάς; Γιατί ο Δημήτρης της κυρά Μαρίας που έχει και μαγαζί...

-Μάνα, τι λες, τρελάθηκες; Με το Θανάση είμαστε 10 χρόνια μαζί, από φοιτητές. Φυσικά τον αγαπάω και θα τον παντρευτώ! Κι αφού δε γίνεται με θρησκευτικό, θα κάνουμε πολιτικό γάμο!

-Ωχ, βρε παιδί μου... Καλά, τέλος πάντων. Ας γίνει πολιτικός ο γάμος! Σημασία έχει που αγαπιέστε!

(Αγκαλιάζει την κόρη της και μονολογεί):

-Δεν ξέρω για το Θεό και τον παράδεισο, αλλά τουλάχιστον για την κόλαση, έννοια σου γαμπρούλη μου...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...θα αναλάβω εγώ προσωπικά να σου αποδείξω ότι υπάρχει και παραϋπάρχει...

Ο πολιτευτής, η ζωηρή κόρη, το έκθετο κι ο παπάς

-Μπαμπά, έχω να σου πω κάτι: Είμαι έγκυος!

-Τι; Ω, Θεέ μου! Και τώρα τι θα κάνουμε; Βρε ξεμυαλισμένη, 17 χρονών κορίτσι!

-Ε, καλά, κοπέλα είμαι κι εγώ, να μην περάσω λίγο καλά; Ας κάνουμε έκτρωση!

-Τι λες παιδάκι μου, είσαι καλά; Εδώ έχω κάνει ολόκληρη εκστρατεία κατά των εκτρώσεων! Και τώρα θα πάει η ίδια η κόρη μου, η κόρη του Χάρη Υποσχετίδη, του βουλευτή της αλήθειας να κάνει η ίδια έκτρωση; Δεν υπάρχει περίπτωση! Θα γεννήσεις κανονικά κι ύστερα βλέπουμε!


Περνούν λοιπόν 6-7 μήνες κι η κόρη γεννάει ένα υγιέστατο κοριτσάκι.

Στο νοσοκομείο τυχαίνει να είναι κι ένας παπάς που μόλις του έβγαλαν τη σκωληκοειδίτιδα.

Ο πολιτικός τα κανονίζει με τη νοσοκόμα και τους γιατρούς να πασάρουν το μωρό στον παπά, δήθεν ότι έγινε θαύμα.

Λίγο μετά λοιπόν που συνέρχεται ο παπάς, βλέπει να του φέρνουν ένα μωρό.

-Τι 'ν' τούτο, καλέ;

-Κοριτσάκι! Υγιέστατο, πάτερ!

-Μα τι λες αδερφή; Τη σκωληκοειδίτιδα δεν ήρθα να μου βγάλετε;

-Με τη χάρη και τη δύναμη του Θεού όλα μπορούν να γίνουν, πάτερ. Σας έχω ακούσει να το λέτε την Κυριακή στο κήρυγμα, εξάλλου...

Με τα πολλά, πείθεται ο παπάς να κρατήσει το μωρό, "αφού ο Θεός το έστειλε".


Περνούν πολλά χρόνια. Το κορίτσι μεγαλώνει ενώ ο παπάς γερνάει. Όταν ήταν στα τελευταία του, τη φωνάζει στο κρεβάτι του.

-Κόρη μου, τώρα που θα φύγω είναι καιρός να μάθεις την αλήθεια!

-Τι εννοείς πατέρα;

-Άκου παιδί μου, στην πραγματικότητα δεν είμαι ο πατέρας σου, είμαι η μητέρα σου!

-Πατέρα, τι λες; Παραμιλάς, μου φαίνεται!

-Όχι παιδί μου, είναι μεγάλη ιστορία. Πριν πολλά χρόνια είχα μπει στο νοσοκομείο για άλλο λόγο, αποκαλύφτηκε όμως κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο, με τη χάρη του Θεού!

-Και λες ότι είσαι η μητέρα μου; Κι ο πατέρας μου, δηλαδή;

-Ε, κι αυτό είναι μεγάλη ιστορία. Ο πατέρας σου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είναι τώρα επίσκοπος. Γνωριστήκαμε στη θεολογική σχολή πριν χρόνια...

(Για τους αργόστροφους, ο παπάς τα "είχε" τότε με το συμφοιτητή του.)

Η εξομολόγηση

Συζητούν δυο φίλοι.

-Ρε Βασίλη, δε μου λες, από πότε έχεις να εξομολογηθείς;

-Τι λες ρε; Πώς σου κατέβηκε αυτό στα καλά καθούμενα;

-Λέγε, ρε συ...

-Δε νομίζω να έχω εξομολογηθεί ποτέ, από τότε που μας πήγαιναν στο σχολείο. Γιατί;

-Να σου πω, θα πας απόψε μετά τη λειτουργία να εξομολογηθείς;

-Δεν καταλαβαίνω, ρε συ Κώστα πως σου ήρθε αυτό πάλι...

-Ε, να ρε συ, έχω ένα αισθηματάκι με την κόρη του παπά. Πρέπει κάπως να τον κρατήσουμε μακριά από το σπίτι, για να κάνω κι εγώ τη δουλειά μου, καταλαβαίνεις...

-Αααα, καλά. Αν είναι γι' αυτό, πάω!

Πάει λοιπόν ο φίλος μας στον παπά μετά τη λειτουργία κι αρχίζει να του λεει ό,τι του κατεβαίνει κι ό,τι θυμάται. Για τα βατράχια που σκότωνε όταν ήταν μικρός στο χωριό, για τις καραμέλες που έτρωγε κρυφά στη γιαγιά του, για το μπανιστήρι που έκανε στα αποδυτήρια των κοριτσιών, για το στρατό που έπαιρνε στη ζούλα δεύτερη μερίδα φαΐ και πολλά άλλα. Κι ο παπάς τον άκουγε. Και περνούσε η ώρα.

Σε κάποια στιγμή, δεν κρατιέται ο άτιμος και του ξεφεύγει:

-Πάτερ μου, ξέρετε τι, ακόμα κι αυτή την ώρα που εξομολογούμαι, διαπράττω αμαρτία.

-Τι εννοείς, τέκνο μου; Η εξομολόγηση δεν είναι αμαρτία, είναι ένα δώρο που κάνεις στην ψυχή σου κ.λπ.

-Όχι πάτερ, δε με καταλαβαίνετε. Να, ένας φίλος μου μου ζήτησε να σας κρατάω απασχολημένο ενώ εκείνος τώρα μάλλον είναι στο σπίτι σας με την κόρη σας και αμαρτάνει!

-Μμμ, κατάλαβα. Δε μου λες τέκνον μου, εσύ έχεις παιδιά μήπως;

-Όχι πάτερ μου, είμαστε μόνο δυο χρόνια παντρεμένοι με τη γυναίκα μου.

-Και δε μου λες, ο φίλος σου είναι συνομήλικός σου;

-Μάλιστα, πάτερ, είμαστε παιδικοί φίλοι.

-Μμμ, κατάλαβα. Λοιπόν, τέκνον μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται. Θέλω όμως να σου εφιστήσω την προσοχή σε ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα την Οργή. Πρέπει να μάθουμε να συγκρατούμε το θυμό μας, μόνο εκείνοι που τα καταφέρνουν ανήκουν πραγματικά στη Βασιλεία των Ουρανών. Να το θυμάσαι αυτό!

-Μάλιστα, πάτερ.

-Ύπαγε, λοιπόν, και μηκέτι αμαρτάνου! Σε συμβουλεύω να πας κατ' ευθείαν στο σπίτι σου, γιατί πρέπει να μάθεις τέκνο μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ότι εγώ δεν έχω κόρη!