Ο Κολοκοτρώνης και η κυρία των σαλονιών

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν κάποτε καλεσμένος σε μια κοσμική δεξίωση από μια κάπως σνομπ κυρία της υψηλής κοινωνίας της πρωτεύουσας του τότε νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Η κυρία όμως δεν γούσταρε να πει ολόκληρο το όνομα του Γέρου του Μοριά. Αυτό το "Κολο" δεν έβγαινε από τα υψηλά χείλη της, ήταν πολύ ...παρακατιανός συνδυασμός φθόγγων. Αρεσκόταν να τον αποκαλεί "Κοτρώνη".

-Καλώς ήρθατε κύριε Κοτρώνη! Τιμή μας να έχουμε απόψε έναν ήρωα της Επανάστασης και σεβαστό πρόσωπο της πολιτικής ζωής!

Σε κάποια στιγμή, οι καλεσμένοι κάθισαν να φάνε. Ο Κολοκοτρώνης όμως, αρκέστηκε να πάρει το πιάτο του στο χέρι και άρχισε να τρώει όρθιος.

-Μα κύριε Κοτρώνη, τι κάνετε; Γιατί δεν κάθεστε μαζί μας και τρώτε όρθιος;

-Δυστυχώς, δε μπορώ να καθίσω αξιοσέβαστη κυρία οικοδέσποινα!

-Α! Και γιατί δε μπορείτε;
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Αφού μου κόψατε τον κ*λο!

Ο παπάς και η γυναίκα στο τελωνείο

Στον έλεγχο αποσκευών από Νέα Υόρκη προς Αθήνα, μια κυρία περιμένει στην ουρά πίσω από έναν παπά.

-Πάτερ, μπορώ να σας πω;

-Τι είναι τέκνο μου;

-Ξέρετε, έχω αγοράσει ένα επαγγελματικό σεσουάρ για τα μαλλιά μου και φοβάμαι ότι θα με αναγκάσουν να πληρώσω τέλος εισαγωγής γιατί η αξία του είναι κάπως μεγάλη.

-Κι εγώ τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;

-Μήπως μπορείτε να το κρύψετε κάπου στα ράσα σας; Εσείς είστε ιερωμένος, δεν πρόκειται να σας κάνουν έλεγχο.

-Μα τι λες, τέκνον μου; Μπορώ εγώ να παρανομήσω;

-Μα δε θα παρανομήσετε. Απλά εκμεταλλευόμαστε λίγο το γεγονός ότι δε θα σας ψάξουν!

-Κι αν με ψάξουν;

-Ε, πείτε ένα ψεματάκι!

-Συγνώμη τέκνον μου, ψέματα εγώ δε λέω!

-Καλά, τέλος πάντων, είμαι σίγουρη ότι κάτι θα σκεφτείτε. Κι αν δεν τα καταφέρουμε, πληρώνω το τέλος στην ...τελική (-:

Ο παπάς το σκέφτεται λίγο και δέχεται.


Όταν έρχεται λοιπόν η σειρά του να περάσει από τον έλεγχο, γίνεται ο εξής διάλογος:

-Έχετε να δηλώσετε τίποτα, πάτερ;

-Από τη μέση και πάνω όχι, τέκνο μου!
 
-Ε; Γιατί, από τη μέση και κάτω δηλαδή;

-Ομολογώ ότι κουβαλάω ένα υπέροχο εργαλείο που σχεδιάστηκε για τις γυναίκες. Δυστυχώς είναι ακόμα αχρησιμοποίητο!

Ο υπάλληλος χαμογελάει και τον αφήνει να περάσει.

Πειθήνιος καμαριέρης - Δεσποτική κυρία

Η νεαρή, πανέμορφη και πασίγνωστη για τις ορέξεις και τις "αταξίες" της κυρία, καλεί τη νύχτα τον καμαριέρη να τσακιστεί να έρθει στο δωμάτιό της.

-Μπράβο Αρμάνδε, ήρθες γρήγορα! Κλείσε την πόρτα.

Κλείνει την πόρτα.

-Λοιπόν, για να μη χασομεράμε, βγάλε το νυχτικό μου.

-Μα κυρία...

-Κάνε αυτό που σου λέω!

Ο καμαριέρερης υπακούει. Ιδρώτας τρέχει από το μέτωπό του. Η κυρία απολαμβάνει το πειθήνιο οργανό της.

-Μπράβο, καλό αγόρι. Τώρα βγάλε τις κάλτσες και τις ζαρτιέρες μου!

-Μα...

-Σουτ! Δε θέλω αντιρρήσεις!

Αφού τα έβγαλε κι αυτά, η κυρία συνεχίζει δεσποτικά:

-Τώρα βγάλε το κιλοτάκι μου. Και με προσοχή, ε; Αργά, αργά!

Το έβγαλε κι αυτό.

-Λοιπόν, ωραία. Άφησέ τα εκεί στο τραπεζάκι. Και τώρα που τελειώσαμε με αυτά...

-Κυρία...

-Σιωπή! Λοιπόν, τώρα θέλω να...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...τσακιστείς να φύγεις κακομοίρη μου! Και αλίμονό σου αν ξανατολμήσεις να φορέσεις τα εσώρουχά μου! Εξηγηθήκαμε;

Δηλητήριο για το σύζυγο

Μπαίνει μια κυρία σ' ένα φαρμακείο.

-Καλημέρα! Θα μου δώσετε λίγο υδροκυάνιο;

-Πώς; Υδροκυάνιο; Και τι το θέλετε αν επιτρέπεται;

-Ε, να, θέλω να σκοτώσω κάτι ...ποντίκια.

-Τι ποντίκια μου λέτε κυρία μου; Με δουλεύετε; Θέλετε να φωνάξω την αστυνομία; Ποιον πάτε να ξεκάνετε;

Η κυρία ξεσπάει σε αναφιλητά. Ο φαρμακοποιός την βάζει να κάτσει και της προσφέρει λίγο νερό για να συνέλθει.

-Πού να σας τα λέω καλέ μου κύριε... Ο άντρας μου, το κτήνος... Μετά από είκοσι χρόνια γάμου... Δε σκέφτηκε ούτε τα παιδιά μας ο άθλιος...

-Ααα, τώρα κατάλαβα! Κοιτάξτε κυρία μου, αυτά συμβαίνουν! Ηρεμήστε πρώτα κι ύστερα βλέπετε. Το πολύ-πολύ να ζητήσετε διαζύγιο. Όχι όμως και φόνο, δεν αξίζει, είναι αμαρτία από το Θεό. Έχω δει πολλά εγώ τόσα χρόνια στο φαρμακείο...

-Μα τι λέτε; Είναι δυνατό να τον αφήσω έτσι; Δώστε μου τουλάχιστον λίγο βιτριόλι να του δείξω εγώ!

-Σας παρακαλώ κυρία μου. Δεν γίνεται να γίνω εγώ συνένοχος σε ένα τέτοιο έγκλημα! Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος εξάλλου.

-Μα με την καλύτερη μου φίλη; Κι αυτή η σκρόφα πήγε και τον ξελόγιασε... Σταθείτε μισό λεπτό να σας δείξω τα Σόδομα και τα Γόμορά τους.

-Ελάτε τώρα κυρία μου, μη μ' ανακατεύετε εμένα...

-Αυτή βγάζει μια φωτογραφία και του δείχνει πραγματικά εν μέσω ενός ακατανόμαστου όργιου έναν άντρα σε πολύ κολασμένο τετ α τετ. Αλλά ο άντρας ήταν με τη γυναίκα του φαρμακοποιού!

-Κοιτάξτε κυρία μου, τελικά νομίζω ότι θα σας δώσω το βιτριόλι. Δεν ήξερα ότι...
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είχατε και συνταγή!

Η "δραστήρια" υπηρέτρια

Η υπηρέτρια γυρίζει μετά την έξοδο στο σπίτι κλαμένη. Τη βλέπει η κυρία της και τη ρωτάει:

-Τι έγινε, Μαρία, τι έπαθες κορίτσι μου;

-Ε, να καλέ κυρία, έχω από μήνες ένα αισθηματάκι με το σωφέρ. Σήμερα λοιπόν που πήγα στο γιατρό, μου είπε ότι έιμαι έγκυος. Και ξέρετε, η μάνα μου θα με σκοτώσει...

-Καλά, μη στενοχωριέσαι. Αφού είσαι τόσο καλό κορίτσι, τόσον καιρό στο σπίτι μας κι εμείς δυστυχώς δεν έχουμε παιδιά, θα το κρατήσουμε και θα το μεγαλώσουμε σα δικό μας παιδί!

-Αχ, καλέ κυρία, τι να σας πω, είστε θησαυρός!

Όπερ και εγένετο λοιπόν. Γέννησε η υπηρέτρια, κράτησε ο κύριος και η κυρία το παιδί και το φρόντιζαν σα δικό τους. Είχε και η υπηρέτρια το παιδί της στο σπίτι και το χαιρόταν.

Μετά από κανένα χρόνο, πάει η υπηρέτρια κλαμένη πάλι στην κυρία.

-Ξέρετε κυρία, να, ο γιατρός μου είπε ότι είμαι πάλι έγκυος!

-Αχ βρε Μαρία, τι θα γίνει μ' εσένα κορίτσι μου; Τέλος πάντων, πάντα θέλαμε κι ένα δεύτερο παιδάκι για να κάνει συντροφιά στο πρώτο. Μπορούμε λοιπόν να το κρατήσουμε κι αυτό να το μεγαλώσουμε σα δικό μας!

-Αχ, καλή μου κυρία, σας ευχαριστώ πολύ!

Περνάει κανένας χρόνος ακόμα και η υπηρέτρια ζητάει πάλι ακρόαση από την κυρία.

-Μαρία κορίτσι μου, δεν πιστεύω να είσαι πάλι έγκυος.

-Ω, όχι κυρία, αλλά ξέρετε, δυστυχώς πρέπει να φύγω.

-Γιατί παιδί μου; Μήπως δεν είσαι ευχαριστημένη από μας;

-Όχι, δεν είναι αυτό. Αλλά, να, ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...μια οικογένεια με δυο παιδιά, είναι πάρα πολλή δουλειά. Δεν τα βγάζω πέρα...