Φάε το φαί σου...

Σκηνή οικογενειακής ...γαλήνης. Η μαμά, ο μπαμπάς, ο παππούς και η γιαγιά προσπαθούν να κάνουν το μπόμπιρα να φάει την κρέμα του.

-(Μαμά): Φάε Γιαννάκη μου το φαΐ σου, να μεγαλώσεις, να γίνεις άντρας!

-(Μικρός): Ζε σέλω...

-(Παππούς): Φάτο μικρέ μου να μεγαλώσεις, να πας φαντάρος!

-Ουάααα!

-(Γιαγιά): Φάτο αγάπη μου, που να σε χαρώ! Φάτο να γίνεις μεγάλος και γερός!

-Όχι, ζε μ' αρέσει...

-(Μπαμπάς): Φάτο αγόρι μου, να μεγαλώσει το πουλάκι σου, να κανονίζεις τα κορίτσια!

-(Μαμά προς τον άντρα της): Ρε Μήτσο...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...μήπως να τη φας εσύ την κρέμα; Και φτιάχνω κάτι άλλο για το μικρό...

Ο μικρός και το σπίτι που "γλυκαίνονται" οι άντρες

Ο Γιαννάκης είναι στο αυτοκίνητο με τον πατέρα του. Κάποια στιγμή περνάνε έξω από ένα σπίτι με κόκκινο φανάρι.

-Μπαμπά, τι σπίτι είναι αυτό και γιατί έχει απ' έξω ένα κόκκινο φανάρι;

-Εχμ, παιδί μου, αυτό είναι ένα σπίτι που πάνε οι άντρες και ...γλυκαίνονται!

-"Ουάου!", αναφωνεί ο Γιαννάκης.


Μετά από μερικές ημέρες, ο Γιαννάκης βόλταρε στους δρόμους και βαριόταν, οπότε αποφασίζει να πάει σ' εκείνο το σπίτι να δει τι παίζει και να ...γλυκαθεί κι αυτός.

Μπαίνει μέσα και απαντάει μια αρκετά στρουμπουλή μεσόκοπη προς ηλικιωμένη κυρία ντυμένη με κάπως εξεζητημένα ρούχα.

-Γεια σου μικρέ μου! Τι ζητάς εδώ;

-Μου είπε ο μπαμπάς μου ότι εδώ έρχονται οι άντρες και ...γλυκαίνονται. Γι' αυτό και ήρθα!

Η κυρία βάζει τα γέλια:

-Δίκιο έχει μεν ο μπαμπάς σου, εδώ είναι όμως για μεγάλους άντρες, όχι για παιδιά! Πόσων χρονών είσαι;

-Οχτώ!

-Ε, λοιπόν μικρέ μου, δεν είναι για σένα εδώ. Δεν πας να παίξεις;

-"Όχι, εγώ θέλω να γλυκαθώ!", φωνάζει ο Γιαννάκης, έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

Τι να κάνει κι άλλη, τον παίρνει στην κουζίνα και του φτιάχνει μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μέλι. Ο μικρός την τρώει με λαιμαργία.

-Εντάξει, μικρέ μου, γλυκάθηκες;

-Ουου, μια χαρά! Αλλά βλέπω κάτι κύριοι μπήκαν τώρα. Και βλέπω και μια κυρία χωρίς σχεδόν καθόλου ρούχα. Για να πάω να δω...

-Στάσου, στάσου, περίμενε! Να πάρε άλλη μια φέτα!

Ο μικρός περιλαμβάνει το ψωμί και ξεχνιέται.

Αυτό γίνεται μερικές ακόμα φορές, ώσπου στο τέλος έχει σκάσει και κοντεύει να ξεράσει απ' το πολύ φαγητό. Η κυρία όμως του δίνει κι άλλες φέτες για να τον απασχολήσει. Αυτός, μια που δε μπορεί να τις φάει, περιορίζεται απλά στο να γλείφει το μέλι.

Στο τέλος, χορτασμένος και μπαφιασμένος βαριέται και αποφασίζει να φύγει προς μεγάλη ανακούφιση της κυρίας.

Γυρίζει λοιπόν στο σπίτι του με ένα τεράστιο χαμόγελο.

-Τι έγινε Γιαννάκη; Τι χαρές είναι αυτές; Από που έρχεσαι;

-Πήγα στο σπίτι που γλυκαίνονται!

-Τι πράγμα;;; Και τι έκανες εκεί, δηλαδή;

-Ααα, ήταν πολύ ωραία, μπαμπά!...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...Τις τρεις πρώτες τις κατάφερα μια χαρά και ευχαριστήθηκα πολύ! Μετά όμως μόνο να τις γλείφω μπορούσα!

Για να μικρύνει η κοιλιά του μπαμπά

Ο Πετράκης είναι το βράδυ στο κρεβάτι του, αλλά δεν κοιμάται (πιθανόν γιατί διαβάζει Μίκυ Μάου[ς]...).

Σε κάποια φάση, ακούει από το δωμάτιο των γονιών του κάτι περίεργους θορύβους.

Με την παιδική του περιέργεια, δεν κρατιέται και σηκώνεται να πάει να δει.

Μισανοίγει προσεκτικά την πόρτα της κρεβατοκάμαρας των γονιών του και τι να δει: Κι οι δυο τους τσίτσιδοι και η μάνα του πάνω στον πατέρα του να χοροπηδάει!


Την επόμενη μέρα, ρωτάει τη μάνα του:

-Μαμά, τι έκανες χθες βράδυ πάνω στο μπαμπά;

Η μάνα κοκκινίζει ελαφρά

-Εχμ, τι εννοείς μικρέ μου; Πού μας είδες;

-Να, χθες το βράδυ κάνατε φασαρία και σας είδα στην κρεβατοκάμαρα. Τι περίεργη γυμναστική ήταν αυτή;


-Γυμναστική; Α, ναι, γυμναστική! Σωστά! Που λες, η κοιλιά του πατέρα σου έχει μεγαλώσει πολύ τελευταία, οπότε κάνω μια άσκηση, χοροπηδάω επάνω της για να μικρύνει!

-"Ουάου, καταπληκτικό", απαντάει ικανοποιημένος ο μικρός.


Μετά από λίγο καιρό, ο Πετράκης πάει στη μάνα του και της λέει:

-Μαμά, μαμά, άδικα κάνεις τον κόπο με την κοιλιά του μπαμπα. Δεν πρόκειται να μικρύνει. Όσο πάει θα μεγαλώνει!

-Τι εννοείς, Πετράκη; Δε σε καταλαβαίνω!

-Ε, να, εσύ μπορεί να προσπαθείς το βράδυ να τη μικρύνεις, αλλά...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...έρχεται τα πρωινά η κουμπάρα και του τη φουσκώνει σα να 'τανε μπαλόνι!

Δείτε κι εδώ και κυρίως εδώ για παρόμοια παιδικά κατορθώματα (-;

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου

Βρισκόμαστε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στις Μαλδίβες.

-"Καλώς ήρθατε στο δωμάτιό σας, κύριε!" λέει ο μικρός, αφού μεταφέρει τις βαλίτσες.

Από πίσω του έρχεται το ζευγάρι, που φαίνεται πολύ στα μέλια.

Ο κύριος δίνει ένα γερό φιλοδώρημα και παραγγέλνει ένα μπουκάλι ακριβό κρασί.

-Μάλιστα κύριε. Έρχεται αμέσως!

Μετά από λίγο, ο μικρός τους φέρνει το κρασί και προσέχει ότι έχουν πέσει ήδη στο κρεβάτι. Η κυρία φοράει ένα πολύ προκλητικό διάφανο νυχτικό.

-Σ' ευχαριστώ παιδί μου. (Δίνει ένα ακόμα γερό φιλοδώρημα.) Μπορείς σε παρακαλώ αύριο το πρωί να μου φέρεις και μιαν εφημερίδα;

-Βεβαίως κύριε. Αύριο νωρίς το πρωί θα είναι στην πόρτα σας. Μήπως θέλει κάτι και η σύζυγός σας;

-Α, ναι, σωστά! Μαζί με την εφημερίδα, μπορείς να φέρεις σε παρακαλώ και...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...μια καρτ-ποστάλ;

Δώσε χαιρετίσματα

Ο πατέρας, περνώντας απ' έξω από το δωμάτιο της εφτάχρονης κόρης το βράδυ πριν τον ύπνο ακούει την προσευχή της μικρής:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε το μπαμπά μου, τη μαμά μου, τον αδερφό μου και δώσε και χαιρετίσματα στον παππού.

Παραξενεύεται ο πατέρας, αλλά δε δίνει σημασία.

Το επόμενο πρωί, τον παίρνουν τηλέφωνο στο γραφείο ότι πέθανε ο πεθερός του. Κάποια στιγμή στην κηδεία θυμάται τα λόγια της προσευχής της μικρής και παθαίνει ένα μικρό σοκ. Δεν κάνει τίποτα όμως.

Περνούν κάποιοι μήνες, στη διάρκεια των οποίων ο πατέρας κάθε βράδυ πήγαινε έξω από το παιδικό δωμάτιο και κρυφάκουγε την προσευχή της κόρης του, χωρίς όμως να ακούει κάτι περίεργο.



Ένα βράδυ, λοιπόν, ακούει τη μικρή να ζητάει από το Θεό να δώσει χαιρετίσματα στο θείο Αλέκο.

Πάει στο κρεβάτι και πιάνει κουβέντα με τη γυναίκα του.

-Βρε Μαριώ, τι κάνει ο θείος σου ο Αλέκος;

-Ε, τι να κάνει, έχει εκείνα τα προβλήματα με την καρδιά του. Τον ταλαιπωρεί λίγο αλλά φαίνεται πως αντέχει.

-Κι όμως. Δεν τον βλέπω καλά! Χτύπα ξύλο, αλλά νομίζω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε κακά νέα.

-Τι λες βρε Θανάση; Αφού είναι καλύτερα τώρα.

-Ε, καλά, θα δεις...

Και πραγματικά, το επόμενο μεσημέρι, μαθαίνουν ότι πέθανε ο θείος Αλέκος.



Περνούν μερικοί ακόμα μήνες. Ένα βράδυ ακούει ο πατέρας τη μικρούλα να λεει την εξής προσευχή:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε τη μαμά μου, την αδερφή μου και δώσε και χαιρετίσματα στο μπαμπά!

Φρικάρει ο πατέρας. Προβλήματα υγείας δεν είχε, εχθρούς δεν είχε, προσεχτικός ήταν γενικώς. Πώς ήταν δυνατόν να πάθει κάτι; Ήταν και αρκετά νέος.

Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε. Το πρωί με τα χίλια ζόρια σέρνεται μέχρι τη δουλειά του, αλλά που μυαλό για εργασία. Κάθε πέντε λεπτά κοιτιόταν στον καθρέφτη να δει αν ήταν χλωμός και έπιανε το σφυγμό του να δει αν ζούσε. Εκτός από το ψυχολογικό του χάλι όμως, σωματικά ήταν καλά.

Αφού πέρασε αυτή η μαύρη μέρα και διαπίστωσε το απόγευμα ότι ήταν ακόμα ζωντανός, παίρνει το δρόμο της επιστροφής.

Με φοβερή προσοχή, πάει μέχρι το πάρκινγκ τριπλοκοιτάζοντας το δρόμο φοβούμενος μην τον πατήσει κανένας. Στο αυτοκίνητο, ανοίγει το καπό κοιτάζοντας μήπως είναι παγιδευμένο(!). Μπαίνει μέσα, οδηγεί σιγά-σιγά στη δεξιά λωρίδα κοιτάζοντας συνεχώς τον καθρέφτη. Παρκάρει έξω από το σπίτι του, ανεβαίνει τη σκάλα τσεκάροντας ένα-ένα τα σκαλιά μήπως γλυστράνε.

Τελικά, μπαίνοντας σπίτι του, τον βλέπει η γυναίκα του και τρομάζει.

-Θανάση μου, φαίνεσαι εντελώς χάλια!

-Άστα ρε Μαριώ, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Και τα νεύρα μου είναι εντελώς κουρέλια.

-Μα κι εμείς εδώ στη γειτονιά είχαμε φασαρία σήμερα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...συνέβη ένα θανατηφόρο ατύχημα στον Κυριάκο τον υδραυλικό! Άστα, που να στα λέω...