Ο Λένιν στην Κόλαση

Πεθαίνει ο Λένιν κι ύστερα από μεγάλη φαγωμάρα κι ατέλειωτες συζητήσεις στο Ύψιστο Συμβούλιο Κρίσης, αποφασίζουν να τον στείλουν στην Κόλαση.

Περνάει λίγος καιρός και το αφεντικό της Κόλασης παίρνει τηλέφωνο στα ...απάνω πατώματα:

-Έλα Ύψιστέ μου, εδώ Ακατανόμαστος! Δε μπορώ να βγάλω άκρη μ' αυτό το δαίμονα που μου έστειλες! Μέσα σε λίγο καιρό τους μίλησε όλους, ίδρυσαν συνδικάτα και άρχισαν τις απεργίες. Τα καζάνια έχουν να ανάψουν κάτι μήνες. Οι υφιστάμενοί μου μαζί με τους καταδικασμένους κάνουν συνέχεια πορείες και διαδηλώσεις!

-Διαδηλώσεις; Α, χα, χα! Και φωνάζουν και συνθήματα, δηλαδή;

-Ναι, τραγουδάνε "Εμπρός της γης οι κολασμένοι"... Μου έχουν πάρει τα αυτιά με τις φωνές τους! Ωρύονται επίσης ότι η κόλαση είναι πολύ ...καπιταλιστική! Γενικώς, με έχουν αποσυντονίσει τελείως και αδυνατώ να φέρω εις πέρας το έργο μου. Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση. Πάρ'τον πίσω, σε παρακαλώ! Πάρτον πίσω και κάντον ό,τι θες, δε με νοιάζει...

-Καλά, στείλτον και θα δούμε. Η Κόλαση πρέπει να λειτουργεί σωστά, δεν κάνουμε τίποτα έτσι...


Περνάει ακόμα λίγος καιρός. Η Κόλαση λειτουργεί ξανά ρολόι και το αφεντικό της βρίσκει επιτέλους την ησυχία του. Τα καζάνια κορώνουν, οι κολασμένοι υποφέρουν το μαρτύριό τους, οι αφίξεις από τη γη διεκπεραιώνονται κανονικά.

Σε κάποια φάση, το αφεντικό του ...Κάτω Μαγαζιού αποφασίζει να πάρει ένα τηλέφωνο στους επάνω να δει τι απόκαμαν με το Λένιν.

-Έλα Πανάγαθε, εδώ Κόλαση! Εδώ πέρα όλα τζάμι, δουλεύουμε καλοκουρδισμένα! Πώς τα πάτε εκεί πάνω με τη ...μουσάτη καταστροφή;

-Άκου να σου πω! Πρώτον, σε παρακαλώ πολύ, πρόσεχε πως μιλάς για τον εκλεκτό μας Βλαδίμηρο! Δεύτερον, ΔΕΝ υπάρχει Θεός και μην ξανακούσω αυτές τις αηδίες! Και τρίτον, μπορείς σε παρακαλώ να με αποκαλείς...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...σύντροφο;

Ο Τοτός, το ψόφιο σπουργίτι και η λάθος εξήγηση

Ο Τοτός πηγαίνει βόλτα με τον πατέρα του στο πάρκο.

Σε κάποια στιγμή, παρατηρεί ο μικρός ένα ψόφιο σπουργιτάκι.

-Μπαμπά, τι είναι αυτό;

-Ένα ψόφιο σπουργίτι, παιδί μου!

-Και γιατί έχει τα πόδια πάνω;

Κι ο πατέρας, δυσανασχετώντας με τις συνεχείς περίεργες απορίες του μικρού, αποκρίνεται:

-Γιατί θα έρθει ο Θεούλης, θα το πιάσει από τα πόδια και θα το πάει στον ουρανό!

-"Ουάου!", αναφωνεί εντυπωσιασμένος ο μικρός.


Μετά από μερικές μέρες, ο Τοτός πάει στον πατέρα του και του λέει:

-Μπαμπά, που να στα λέω, παραλίγο να πεθάνει η μαμά σήμερα!

-Τι εννοείς παιδί μου; Δε σε καταλαβαίνω!

-Ε, να, ήταν ξαπλωμένη με τα πόδια ψηλά σαν εκείνο το σπουργίτι και φώναζε "Ωωωω, Θεέ μου...". Και θα την είχε πάρει ήδη ο Θεούλης να την πάει στον ουρανό αν δεν ήταν...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ο νονός να πέσει πάνω της και την κράτησει...


(Δείτε κι εδώ κι εδώ για ακόμα μερικά κατορθώματα του Τοτού)

Ασυνήθιστη παρτίδα γκολφ

Ο Χριστός, ο Μωυσής κι ένας γεράκος παίζουν γκολφ.

Στην πρώτη βολή του Χριστού φεύγει η μπάλα και πέφτει μέσα στη λιμνούλα. Οι άλλοι δυο τον κοροιδεύουν. Εκείνος όμως ατάραχος, πάει προς τη λίμνη, περπατάει πάνω στο νερό και φτάνει στο σημείο που έπεσε η μπάλα. Κάνει ένα νεύμα με τα χέρια του και η μπάλα ανεβαίνει στην επιφάνεια και στέκεται. Με ένα καλό χτύπημα λοιπόν, στέλνει τη μπάλα κατ' ευθείαν στην τρύπα. Οι άλλοι δυο χειροκροτούν.

Όταν ρίχνει και ο Μωυσής, η μπάλα ξαναπέφτει στο νερό. Οι άλλοι δυο τον κοροιδεύουν, εκείνος όμως τους κάνει νόημα να περιμένουν. Πηγαίνει μέχρι το νερό, ακουμπάει με το μπαστούνι την επιφάνεια κι αμέσως υποχωρούν τα νερά και φαίνεται ο πάτος της λίμνης. Περπατάει άνετος ο Μωυσής μέχρι τη μπάλα, δίνει ένα καλό χτύπημα και τη στέλνει στην τρύπα. Καινούρια χειροκροτήματα από τους συμπαίκτες του.

Πάει να παίξει κι ο γεράκος, αλλά πως να ανταγωνιστεί τέτοιους αντιπάλους; Χτυπάει τη μπάλα, όμως αυτή καταλήγει για τρίτη φορά στο νερό και μάλιστα την καταπίνει ένα ψάρι. Χάχανα και γέλια από τους άλλους δύο. Ατάραχος ο γεράκος, δεν κάνει τίποτα. Απλώς κάθεται εκεί και περιμένει.

Την επόμενη στιγμή, έρχεται ένας γλάρος, αρπάζει το ψάρι με τα νύχια του, το σηκώνει ψηλά στον αέρα και πετάει μακριά για να το φάει με την ησυχία του. Ένα γεράκι όμως παίρνει στο κυνήγι το γλάρο κι εκείνος πάνω στο κυνηγητό αφήνει το ψάρι να πέσει στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή περνάει ένα ελικοφόρο αεροπλάνο και το ψάρι βρίσκεται στην τροχιά του. Πέφτει πάνω στον έλικα και γίνεται χίλια κομμάτια. Σαν από θαύμα όμως, το σκληρό μπαλάκι μένει ακέραιο και πέφτει προς τα κάτω. Και για φαντάσου, πάει και πέφτει ακριβώς μέσα στην τρύπα.

Τα 'χασαν οι άλλοι δύο όταν είδαν τι έγινε.

Πάει ο Χριστός, πιάνει το γεράκο από τον ώμο και του λέει:

-Εντάξει, είπαμε να παίξουμε λίγο γκολφ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...μπαμπά, εσύ όμως πας να το ξεφτιλίσεις τελείως...

Δώσε χαιρετίσματα

Ο πατέρας, περνώντας απ' έξω από το δωμάτιο της εφτάχρονης κόρης το βράδυ πριν τον ύπνο ακούει την προσευχή της μικρής:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε το μπαμπά μου, τη μαμά μου, τον αδερφό μου και δώσε και χαιρετίσματα στον παππού.

Παραξενεύεται ο πατέρας, αλλά δε δίνει σημασία.

Το επόμενο πρωί, τον παίρνουν τηλέφωνο στο γραφείο ότι πέθανε ο πεθερός του. Κάποια στιγμή στην κηδεία θυμάται τα λόγια της προσευχής της μικρής και παθαίνει ένα μικρό σοκ. Δεν κάνει τίποτα όμως.

Περνούν κάποιοι μήνες, στη διάρκεια των οποίων ο πατέρας κάθε βράδυ πήγαινε έξω από το παιδικό δωμάτιο και κρυφάκουγε την προσευχή της κόρης του, χωρίς όμως να ακούει κάτι περίεργο.



Ένα βράδυ, λοιπόν, ακούει τη μικρή να ζητάει από το Θεό να δώσει χαιρετίσματα στο θείο Αλέκο.

Πάει στο κρεβάτι και πιάνει κουβέντα με τη γυναίκα του.

-Βρε Μαριώ, τι κάνει ο θείος σου ο Αλέκος;

-Ε, τι να κάνει, έχει εκείνα τα προβλήματα με την καρδιά του. Τον ταλαιπωρεί λίγο αλλά φαίνεται πως αντέχει.

-Κι όμως. Δεν τον βλέπω καλά! Χτύπα ξύλο, αλλά νομίζω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε κακά νέα.

-Τι λες βρε Θανάση; Αφού είναι καλύτερα τώρα.

-Ε, καλά, θα δεις...

Και πραγματικά, το επόμενο μεσημέρι, μαθαίνουν ότι πέθανε ο θείος Αλέκος.



Περνούν μερικοί ακόμα μήνες. Ένα βράδυ ακούει ο πατέρας τη μικρούλα να λεει την εξής προσευχή:

-Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε με καλό κορίτσι, φύλαγε τη μαμά μου, την αδερφή μου και δώσε και χαιρετίσματα στο μπαμπά!

Φρικάρει ο πατέρας. Προβλήματα υγείας δεν είχε, εχθρούς δεν είχε, προσεχτικός ήταν γενικώς. Πώς ήταν δυνατόν να πάθει κάτι; Ήταν και αρκετά νέος.

Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε. Το πρωί με τα χίλια ζόρια σέρνεται μέχρι τη δουλειά του, αλλά που μυαλό για εργασία. Κάθε πέντε λεπτά κοιτιόταν στον καθρέφτη να δει αν ήταν χλωμός και έπιανε το σφυγμό του να δει αν ζούσε. Εκτός από το ψυχολογικό του χάλι όμως, σωματικά ήταν καλά.

Αφού πέρασε αυτή η μαύρη μέρα και διαπίστωσε το απόγευμα ότι ήταν ακόμα ζωντανός, παίρνει το δρόμο της επιστροφής.

Με φοβερή προσοχή, πάει μέχρι το πάρκινγκ τριπλοκοιτάζοντας το δρόμο φοβούμενος μην τον πατήσει κανένας. Στο αυτοκίνητο, ανοίγει το καπό κοιτάζοντας μήπως είναι παγιδευμένο(!). Μπαίνει μέσα, οδηγεί σιγά-σιγά στη δεξιά λωρίδα κοιτάζοντας συνεχώς τον καθρέφτη. Παρκάρει έξω από το σπίτι του, ανεβαίνει τη σκάλα τσεκάροντας ένα-ένα τα σκαλιά μήπως γλυστράνε.

Τελικά, μπαίνοντας σπίτι του, τον βλέπει η γυναίκα του και τρομάζει.

-Θανάση μου, φαίνεσαι εντελώς χάλια!

-Άστα ρε Μαριώ, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Και τα νεύρα μου είναι εντελώς κουρέλια.

-Μα κι εμείς εδώ στη γειτονιά είχαμε φασαρία σήμερα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...συνέβη ένα θανατηφόρο ατύχημα στον Κυριάκο τον υδραυλικό! Άστα, που να στα λέω...