Ο άνεργος ηθοποιός που έγινε γορίλας

-Γεια σου Βλάση, τι κάνεις;

-Έτσι κι έτσι Γιάννη μου. Δύσκολη η ζωή του ηθοποιού μ' αυτή την κρίση. Έχω σχεδόν ένα χρόνο άνεργος και το πως τα βγάζω πέρα, μόνο εγώ ξέρω. Έχε με υπ' όψη σου σε παρακαλώ αν ακούσεις τίποτα για οποιαδήποτε δουλειά, γιατί δε με βλέπω καλά!

-Καλά ρε συ, θα σε έχω κατά νου!


Περνούν μερικές ημέρες και ο άνεργος ηθοποιός λαμβάνει ένα τηλεφώνημα;

-Ναι, ο κύριος Βλάσης Πειναλέος; Γεια σας, τηλεφωνώ εκ μέρους του φίλου σας του Γιάννη. Ξέρετε, νομίζω ότι έχω μια δουλειά ότι πρέπει για τα προσόντα σας!

-Α, σας ευχαριστώ πολύ! Πού είστε, να έρθω από κει τώρα αμέσως;

-Ωραία! Περάστε από το ζωολογικό κήπο και ζητήστε το διευθυντή τον κύριο Ταρζανόγλου!

-Ζωολογικό κήπο;;; Καλά, τέλος πάντων, έρχομαι αμέσως!

Ξεκινάει λοιπόν ο φουκαράς ο φίλος μας για το ζωολογικό κήπο, απορημένος για το τι είδους σχετική δουλειά μπορεί να κάνει εκεί. Ο διευθυντής του εξηγεί:

-Ξέρετε, προσπαθούμε να φέρουμε στον κήπο μας ένα πολύ σπάνιο αφρικανικό γορίλα, αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμα. Τα έξοδα είναι μεγάλα βλέπετε και αυτή η κρίση...

-Σύμφωνοι κύριε διευθυντά, αλλά αν μου επιτρέπετε, εγώ πού ακριβώς κολλάω;

-Μα είναι απλό! Εσείς με τα μοναδικά προσόντα που διαθέτετε σαν ηθοποιός, θα μπορούσατε να παίξετε για λίγο καιρό το ρόλο του γορίλα! Να χοροπηδάτε, να βγάζετε καμιά κραυγή και λοιπά. Τίποτα το δύσκολο! Κι εσείς θα βγάλετε ένα χαρτζιλίκι κι εμείς θα έχουμε κάτι να δείξουμε στον κόσμο μέχρι να έρθει ο πραγματικός πίθηκος!

-Εντάξει κύριε διευθυντά, δέχομαι! Ας όψεται η ανάγκη...


Για να μην τα πολυλογούμε λοιπόν, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Συνήθισε ο φίλος μας τη δουλειά, έβγαζε και το ψωμί του. Δεν ήταν ιδιαίτερα κουραστικό, μόνο όταν είχε πολλές επισκέψεις λίγο τον κούραζε να κάνει συνέχεια τον πίθηκο.

Κάποια μέρα, από λάθος του φύλακα, μένει ανοιχτό το κλουβί του λιονταριού και έντρομος ο "γορίλας" διαπιστώνει ότι ένα λιοντάρι έρχεται προς το μέρος του. Φοβήθηκε πολύ για τη ζωή του ο ήρωάς μας. Κι όταν είδε το λιοντάρι να εξακολουθεί να πλησιάζει αγριεμένο, αποφάσισε να προδοθεί προκειμένου να μην καταλήξει γεύμα:

-ΒΟΗΘΕΙΑ, ΒΟΗΘΕΙΑ, το λιοντάρι θα με φάει! Βοήθεια, φύλακες!

Το λιοντάρι είναι πια σχεδόν δίπλα του. Αντί όμως να του επιτεθεί...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...έρχεται πιο κοντά και του ψιθυρίζει:

-Σώπα ρε βλάκα! Τι γκαρίζεις έτσι; Θέλεις να μας απολύσουν όλους;

Ο πονηρός σκύλος

Ένας σκύλος κάπως, κάποτε, βρέθηκε στη ζούγκλα.

 Εκεί που περπατούσε, λοιπόν, βλέπει ένα αγριεμένο λιοντάρι.

Δεν υπήρχε περίπτωση να τα βάλει μαζί του, ο βασιλιάς των ζώων θα τον ξέσκιζε κι ύστερα θα τον έτρωγε για ...πρωινό. Έπρεπε κάτι να σκεφτεί, και γρήγορα μάλιστα.

Βλέπει παραδίπλα ένα σωρό από κόκκαλα. Πηγαίνει από πάνω τους και κάνει πως μασουλάει. Εν τω μεταξύ, το λιοντάρι πλησιάζει.

-Μμμ, πολύ νόστιμο αυτό το λιοντάρι! Αααχ, ευχαριστήθηκα! Να έχει κι άλλά εδώ κοντά όμως; Δε χόρτασα ακόμα!

Το λιοντάρι "ψαρώνει". Δεν είχε ξαναδεί βλέπετε σκύλο και δεν ήξερε. Σου λέει: "Αν είναι πραγματικά κάποιο πολύ μικρό μεν ζώο, πολύ άγριο δε;" Και προτίμησε να παραιτηθεί από το γεύμα και να απομακρυνθεί για να μην το ρισκάρει.

Λίγο πιο κάτω βλέπει έναν πίθηκο, ο οποίος του εξηγεί γελώντας ότι το ζώο αυτό είναι ένας απλός σκύλος κι ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, κοντολογίς τον ξεγέλασε με τη μπλόφα του.

-"Ώστε έτσι, ε;" Φωνάζει θυμωμένο το λιοντάρι. "Θα πάω να του δείξω, εγώ! Έλα κι εσύ μαζί!"

Έτσι λοιπόν, λιοντάρι και πίθηκος επιστρέφουν προς το σκύλο. Τους βλέπει αυτός και καταλαβαίνει. Έπρεπε να σκαρφιστεί κάτι εξίσου έξυπνο, αλλιώς αυτή τη φορά δεν τη γλύτωνε. Κι όχι τίποτ' άλλο, θα έτρωγε κι ένα γερό ξύλο πριν γίνει ...γεύμα.

Τελικά, του έρχεται η έμπνευση. Γυρίζει την πλάτη λοιπόν στους δύο που έρχονταν, κάνει ότι δεν τους έχει καταλάβει και μονολογεί:

-Μα που πήγε επιτέλους αυτός ο πίθηκος; Δεν είναι να του έχεις εμπιστοσύνη!...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Τόση ώρα τον έχω στείλει να μου φέρει άλλο ένα λιοντάρι κι αυτός άφαντος...

Οι νυχτερίδες

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια παρέα νυχτερίδες που είχαν συνήθεια όταν κρεμόντουσαν ανάποδα για ύπνο στην οροφή της σπηλιάς τους το ξημέρωμα, να συζητούν πως πέρασαν τη νύχτα τους.

Βλέπουν λοιπόν ένα ξημέρωμα τη μία να έχει αίματα στο στόμα της και να είναι καλοχορτασμένη και χαρούμενη.

-Τι έγινε απόψε; Πώς τα πέρασες;

-Α, που να σας τα λέω: Βλέπετε το μεγάλο δέντρο λίγο πέρα από την έξοδο της σπηλιάς; Όταν βγήκα , έστριψα αριστερά και συνέχισα. Έφτασα σε μια ελεύθερη κατασκήνωση που κοιμoύνταν έξω μια παρέα γυμνιστές. Ήπια αίμα από αρκετούς, την έκανα ταράτσα και χόρτασα!

-Μπράβο, της λένε οι άλλες.


Το επόμενο ξημέρωμα, βλέπουν μια άλλη νυχτερίδα να έχει γίνει διπλή σε μέγεθος, και να είναι πιτσιλισμένη με αίματα παντού.

-Πώς πέρασες εσύ απόψε;

-Α, τι να σας πω! Μεγάλη τύχη απόψε! Βλέπετε το μεγάλο δέντρο στην έξοδο της σπηλιάς; Όταν πέταξα έξω, έστριψα δεξιά και συνέχισα σε αναζήτηση φρέσκου αίματος. Λίγο παρακάτω είχε μόλις γίνει μια μάχη και κείτονταν νεκροί καμιά εκατοστή άνθρωποι. Ήπια αίμα από όλους και γουρούνιασα κανονικά. Τσιμπούσι βασιλικό!


Το επόμενο ξημέρωμα, βλέπουν μιαν άλλη νυχτερίδα κυριολεκτικά καταματωμένη, να στάζει αίματα από παντού, με τα φτερά της στραπατσαρισμένα και τα μάτια της κατάμαυρα.

-Μα τι έγινε απόψε μ' εσένα;

-Ωωωχ, αφήστε με στον πόνο μου! Βλέπετε το μεγάλο δέντρο στην έξοδο; Ε, απόψε το σούρουπο που πέταξα έξω ορεξάτη...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
...δεν το είδα!

Ο ιεραπόστολος και τα λιοντάρια

Ένας ιεραπόστολος πέφτει πάνω σε λιοντάρια στη ζούγκλα της Αφρικής.

Η κατάσταση είναι τραγική. Τον έχουν κυκλώσει τα λιοντάρια τα οποία φαίνονται να είναι πολύ πεινασμένα. Οι βρυχηθμοί και η οσμή των λιονταριών κάνει το σκηνικό ακόμα πιο τρομακτικό.

Χαμένος για χαμένος, ο ιεραπόστολος σκέφτεται ότι η μόνη ελπίδα που του έμεινε πια είναι στον Ύψιστο. Γονατίζει λοιπόν και προσεύχεται:

-Κύριε, αν είναι το θέλημά Σου να γίνω τροφή των λιονταριών, ας γίνει. Αλλιώς, δώσε χριστιανική συνείδηση σ' αυτά τα ζώα ώστε να ξεπεράσουν τη φύση τους και να μη ζητάνε πια να καταβροχθίζουν ανθρώπους!

Μεμιάς, τα λιοντάρια, που ήταν με τις τρίχες ορθωμένες έτοιμα να επιτεθούν, ηρεμούν και κάθονται στο χορτάρι.

-Γλύτωσα, γλύτωσα! Σκέφτεται ο ιεραπόστολος. Μεγάλο το όνομά Σου, Κύριε!

Τότε ένα από τα λιοντάρια, το πιο μεγαλόπρεπο με την πιο μεγάλη και όμορφη χαίτη, ο αρχηγός του κοπαδιού κατά πως φαινόταν, μιλάει με ανθρώπινη φωνή και λέει:

-Κύριε, δοξασμένο το όνομά Σου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ευλόγησε το γεύμα μας!

Πώς τρώγεται ο άνθρωπος;

Συζητούν δυο καρχαρίες

-Ρε Θύμιο, εκεί παρακάτω είναι ένας άνθρωπος! Θα φάμε καλά σήμερα! Μόνο που δεν ξέρω πως τρώγονται οι άνθρωποι. Έχεις ιδέα;

-Ναι, αμέ, μόνο που είναι κομματάκι πολύπλοκο. Πλησιάζεις τον άνθρωπο, σε απόσταση 10 μέτρων περίπου, κάνεις μερικές περιστροφές γύρω του...

-Και μετά τον τρώς!

-Όχι, ρε! Μη βιάζεσαι! Περιστρέφεσαι γύρω του και περιμένεις λίγο. Μετά ανοίγεις το στόμα σου τέρμα και κάνεις πως του επιτίθεσαι...

-Και τον τρως!

-Όχι, ρε, περίμενε! Την τελευταία στιγμή κάνεις πίσω, γυρνάς ακόμα λίγο γύρω-γύρω, προσέχοντας να δείχνεις όσο περισσότερο απειλητικός γίνεται...

-Να σου πω ρε Μένιο, γιατί δεν τον κάνεις κατ' ευθείαν μια χαψιά; Πιο απλό δεν είναι;

-Ε, τώρα, τι να σου πω... Αν επιμένεις, εσύ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...φά' τον με τα σκ@τ@ του μαζί!

Η πρόσκληση του τσιγκούνη

Ένας πολύ τσιγκούνης προσκαλεί ένα φίλο του να έρθει στο σπίτι του για να φάνε μαζί. Του δίνει λοιπόν οδηγίες για να βρει το σπίτι.

-Θα προχωρήσεις στη λεωφόρο καμιά πεντακοσαριά μέτρα, μετά το βενζινάδικο θα κάνεις δεξιά κι ύστερα όλο ίσια. Στο τρίτο στενάκι αριστερά, θα δεις ένα χαμηλό σπίτι. Σπρώξε την πόρτα της αυλής με το πόδι για να ανοίξει, προχώρα μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού και πάτα το κουδούνι με τη μύτη.

-Καλά, θα το βρω. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει να ανοίξω την πόρτα με το πόδι και να χτυπήσω το κουδούνι με τη μύτη...

-Μα αγαπητέ μου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...δε θα κρατάς στα χέρια το φαγητό που θα φάμε;