Ο πονηρός σκύλος

Ένας σκύλος κάπως, κάποτε, βρέθηκε στη ζούγκλα.

 Εκεί που περπατούσε, λοιπόν, βλέπει ένα αγριεμένο λιοντάρι.

Δεν υπήρχε περίπτωση να τα βάλει μαζί του, ο βασιλιάς των ζώων θα τον ξέσκιζε κι ύστερα θα τον έτρωγε για ...πρωινό. Έπρεπε κάτι να σκεφτεί, και γρήγορα μάλιστα.

Βλέπει παραδίπλα ένα σωρό από κόκκαλα. Πηγαίνει από πάνω τους και κάνει πως μασουλάει. Εν τω μεταξύ, το λιοντάρι πλησιάζει.

-Μμμ, πολύ νόστιμο αυτό το λιοντάρι! Αααχ, ευχαριστήθηκα! Να έχει κι άλλά εδώ κοντά όμως; Δε χόρτασα ακόμα!

Το λιοντάρι "ψαρώνει". Δεν είχε ξαναδεί βλέπετε σκύλο και δεν ήξερε. Σου λέει: "Αν είναι πραγματικά κάποιο πολύ μικρό μεν ζώο, πολύ άγριο δε;" Και προτίμησε να παραιτηθεί από το γεύμα και να απομακρυνθεί για να μην το ρισκάρει.

Λίγο πιο κάτω βλέπει έναν πίθηκο, ο οποίος του εξηγεί γελώντας ότι το ζώο αυτό είναι ένας απλός σκύλος κι ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, κοντολογίς τον ξεγέλασε με τη μπλόφα του.

-"Ώστε έτσι, ε;" Φωνάζει θυμωμένο το λιοντάρι. "Θα πάω να του δείξω, εγώ! Έλα κι εσύ μαζί!"

Έτσι λοιπόν, λιοντάρι και πίθηκος επιστρέφουν προς το σκύλο. Τους βλέπει αυτός και καταλαβαίνει. Έπρεπε να σκαρφιστεί κάτι εξίσου έξυπνο, αλλιώς αυτή τη φορά δεν τη γλύτωνε. Κι όχι τίποτ' άλλο, θα έτρωγε κι ένα γερό ξύλο πριν γίνει ...γεύμα.

Τελικά, του έρχεται η έμπνευση. Γυρίζει την πλάτη λοιπόν στους δύο που έρχονταν, κάνει ότι δεν τους έχει καταλάβει και μονολογεί:

-Μα που πήγε επιτέλους αυτός ο πίθηκος; Δεν είναι να του έχεις εμπιστοσύνη!...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Τόση ώρα τον έχω στείλει να μου φέρει άλλο ένα λιοντάρι κι αυτός άφαντος...

Ο ιεραπόστολος και τα λιοντάρια

Ένας ιεραπόστολος πέφτει πάνω σε λιοντάρια στη ζούγκλα της Αφρικής.

Η κατάσταση είναι τραγική. Τον έχουν κυκλώσει τα λιοντάρια τα οποία φαίνονται να είναι πολύ πεινασμένα. Οι βρυχηθμοί και η οσμή των λιονταριών κάνει το σκηνικό ακόμα πιο τρομακτικό.

Χαμένος για χαμένος, ο ιεραπόστολος σκέφτεται ότι η μόνη ελπίδα που του έμεινε πια είναι στον Ύψιστο. Γονατίζει λοιπόν και προσεύχεται:

-Κύριε, αν είναι το θέλημά Σου να γίνω τροφή των λιονταριών, ας γίνει. Αλλιώς, δώσε χριστιανική συνείδηση σ' αυτά τα ζώα ώστε να ξεπεράσουν τη φύση τους και να μη ζητάνε πια να καταβροχθίζουν ανθρώπους!

Μεμιάς, τα λιοντάρια, που ήταν με τις τρίχες ορθωμένες έτοιμα να επιτεθούν, ηρεμούν και κάθονται στο χορτάρι.

-Γλύτωσα, γλύτωσα! Σκέφτεται ο ιεραπόστολος. Μεγάλο το όνομά Σου, Κύριε!

Τότε ένα από τα λιοντάρια, το πιο μεγαλόπρεπο με την πιο μεγάλη και όμορφη χαίτη, ο αρχηγός του κοπαδιού κατά πως φαινόταν, μιλάει με ανθρώπινη φωνή και λέει:

-Κύριε, δοξασμένο το όνομά Σου...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ευλόγησε το γεύμα μας!

Ο ιεραπόστολος, οι κανίβαλοι και οι βάρβαροι λευκοί

Βρισκόμαστε σε κάποιο χωριό της Αφρικής. Ο γενναίος ιεραπόστολος έχει αφιερώσει τη ζωή του να εκπολιτίσει τις ντόπιες φυλές πρώην ανθρωποφάγων και να τους δώσει φυσικά και τα φώτα του Χριστιανισμού.

Συχνά περνάει αρκετή ώρα διηγούμενος ιστορίες για το πως ζουν οι λευκοί άνθρωποι στις πόλεις τους. Δεν παραλείπει φυσικά να τους λέει και τα άσχημα του πολιτισμού. Σε κάποια από αυτές τις συναθροίσεις, συζητούν για τον πόλεμο.

-Και που λέτε, οι λευκοί έχουν κατασκευάσει φοβερά όπλα καταστροφής, καμία σχέση με τα ακόντια που έχετε εδώ πέρα. Υπάρχουν τα πιστόλια και τα τουφέκια, με τα οποία πατάς απλώς μια σκανδάλη και μπορείς να σκοτώσεις κάποιον χωρίς να τον πλησιάσεις! Υπάρχουν κάτι σιδερένια κάρα που έχουν μέσα πολεμιστές και σκορπάνε το θάνατο σκοτώνοντας ότι βρεθεί στο περασμά τους! Κι ακόμα υπάρχουν ιπτάμενες μηχανές που μπορούν από ψηλά να ρίξουν φωτιά και να κάψουν ολόκληρα χωριά!

Οι άγριοι ακούν με ενδιαφέρον.

-Και όλοι αυτοί οι λευκοί άνθρωποι που πέφτουν θύματα των όπλων, καταλήγουν σκοτωμένοι ή και ψημένοι στις φλόγες της φωτιάς που λέτε;

-Ναι, παιδιά μου. Γιατί δυστυχώς οι άνθρωποι είναι άπληστοι. Θέλουν πάντα να σκοτώνουν τους άλλους και να τους παίρνουν ό,τι έχουν.

-Ααα, δηλαδή σκοτώνετε γι' αυτό το λόγο; Όχι για να τους φάτε;

-Όχι παιδί μου. Για τη δύναμη και την εξουσία μόνο!

-Καλά, όλο αυτό το ανθρώπινο κρέας από τους σκοτωμένους που προκύπτει κατά τη διάρκεια των πολέμων τι το κάνετε; Δε σας χαλάει;

-Οι λευκοί άνθρωποι, τέκνα μου, δεν τρώνε τους νεκρούς αντιπάλους τους.

-Και δηλαδή, απλά αφήνετε τους νεκρούς να σαπίσουν;

-Ναι, παιδί μου. Και είναι τόσο θλιβερό αυτό το θέαμα των σκοτωμένων παιδιών, των ανθρώπων που χάνονται...

-Μα τι βάρβαροι και απολίτιστοι που είστε εσείς οι λευκοί! Όχι απλά σκοτώνετε χωρίς ουσιαστικό λόγο, αφήνετε και το κρέας να πάει χαμένο!