Ο Τοτός, το ψόφιο σπουργίτι και η λάθος εξήγηση

Ο Τοτός πηγαίνει βόλτα με τον πατέρα του στο πάρκο.

Σε κάποια στιγμή, παρατηρεί ο μικρός ένα ψόφιο σπουργιτάκι.

-Μπαμπά, τι είναι αυτό;

-Ένα ψόφιο σπουργίτι, παιδί μου!

-Και γιατί έχει τα πόδια πάνω;

Κι ο πατέρας, δυσανασχετώντας με τις συνεχείς περίεργες απορίες του μικρού, αποκρίνεται:

-Γιατί θα έρθει ο Θεούλης, θα το πιάσει από τα πόδια και θα το πάει στον ουρανό!

-"Ουάου!", αναφωνεί εντυπωσιασμένος ο μικρός.


Μετά από μερικές μέρες, ο Τοτός πάει στον πατέρα του και του λέει:

-Μπαμπά, που να στα λέω, παραλίγο να πεθάνει η μαμά σήμερα!

-Τι εννοείς παιδί μου; Δε σε καταλαβαίνω!

-Ε, να, ήταν ξαπλωμένη με τα πόδια ψηλά σαν εκείνο το σπουργίτι και φώναζε "Ωωωω, Θεέ μου...". Και θα την είχε πάρει ήδη ο Θεούλης να την πάει στον ουρανό αν δεν ήταν...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...ο νονός να πέσει πάνω της και την κράτησει...


(Δείτε κι εδώ κι εδώ για ακόμα μερικά κατορθώματα του Τοτού)

Ο μαρτυριάρης Τοτός

Ο Τοτός παίζει στο πάρκο.

Σε κάποια στιγμή βλέπει το αυτοκίνητο του μπαμπά του. Οδηγημένος από την παιδική περιέργεια, ακολουθεί το αυτοκίνητο να δει τι θα γίνει.

Το αυτοκίνητο σταματάει σε ένα απόμερο μέρος. Ο Τοτός πλησιάζοντας βλέπει τον πατέρα του μαζί με τη νονά του. Κι ύστερα, εκείνος αρχίζει να φιλάει παθιάρικα τη νονά και να της βγάζει ένα-ένα τα ρούχα και ...καταλαβαίνετε.

Χωρίς να πολυκαταλαβαίνει, τρέχει στη μαμά του να της πει το περίεργο νέο.

-Μαμά, μάμά, είδα το αυτοκίνητο του μπαμπά στο πάρκο!

-Α! Καλά. Και λοιπόν;

-Ήταν μέσα και η νονά!

-Α, ναι; Και τι έκαναν;

-Ο μπαμπάς τη φιλούσε, κι ύστερα της έβγαλε τα ρούχα...

(Εξαγριωμένη) -Ώστε έτσι, ε; Λοιπόν, Τοτό, ας κάνουμε μια συμφωνία: Το βράδυ έχουμε τραπέζι και θα έρθει όλο το σόι, μαζί κι η νονά. Τι θα έλεγες να μας διηγηθείς εκεί την ιστορία, ώστε να την ακούσουν όλοι και να διασκεδάσουν;

-Μπράβο, μαμά! Πολύ καλή ιδέα!


Το βράδυ λοιπόν στο τραπέζι, ο Τοτός ύστερα με την ενθάρρυνση της μητέρας του, αρχίζει να λέει την ιστορία:

-Θα σας πω μια πολύ διασκεδαστική ιστορία! Σήμερα στο πάρκο είδα το αμάξι του μπαμπά!

(Ο πατέρας του χλωμιάζει)

-Και ήταν μέσα κι η νονά μου η Λούλα!

(Η νονά κοκκινίζει)

-Το αυτοκίνητο πήγε μέχρι ένα απόμερο μέρος κι ύστερα σταμάτησε.

(Ο πατέρας αρχίζει να βγάζει κρύο ιδρώτα)

-Ύστερα, ο μπαμπάς αρχίζει να φιλάει τη νονά στο στόμα...

(Η νονά έχει γίνει σωστό πατζάρι)

-...και να της βγάζει ένα-ένα τα ρούχα της...

(Ο πατέρας καταριέται την ώρα και τη στιγμή και σκέφτεται να αυτοκτονήσει εκεί μπροστά σε όλους)

-...κι ύστερα κόλλησαν γυμνοί ο ένας πάνω στον άλλο...

(Η νονά έχει ήδη λιποθυμήσει και της κάνουν αέρα)

-...ακριβώς όπως...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είχα δει να κάνει και η μαμά με τον κουμπάρο, τότε που έλειπε ο μπαμπάς για δουλειές στη Θεσσαλονίκη!

Ο Τοτός και οι επιδόσεις στο διαγώνισμα

Ο διευθυντής φωνάζει τον Τοτό στο γραφείο του.

-Τοτέ, εδώ έχω την κόλλα σου από τις εξετάσεις στη Φυσική. Απάντησες σωστά στις 9 από τις 10 ερωτήσεις.

-Ωραία, κύριε διευθυντά! Μπράβο μου! Πού είναι το πρόβλημα;

-Το πρόβλημα είναι ότι από την παρουσία σου στο μάθημα και την γενικότερη εικόνα που έχουμε, είναι κάπως δύσκολο να γράψεις τόσο καλά.

-Κύριε διευθυντά, νομίζω ότι με έχετε παρεξηγήσει. Μπορεί να είμαι λίγο απρόσεχτος στο μάθημα, λίγο κοπανατζής, λίγο φασαριόζος, λίγο πλακατζής, λίγο βλάσφημος, λίγο πειραχτήρι, λίγο να την πέφτω συνέχεια στα κορίτσια, αλλά... κατά τα άλλα δεν είμαι και τόσο κακός!

-Βέβαια, μας πονήρεψε λίγο το γεγονός ότι καθόσουν δίπλα στον καλύτερο μαθητή της τάξης κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος...

-Τι θέλετε να πείτε κύριε διευθυντά;

-...όπως επίσης το ότι κι αυτός απάντησε σωστά στις 9 από τις 10 ερωτήσεις...

-Σας παρακαλώ πολύ. Είναι υπονοούμενο αυτό;

-...όπως επίσης το ότι οι απαντήσεις σου ήταν ακριβώς ίδιες με τις δικές του!

-Κοιτάξτε. Αν ο τύπος με αντιγράφει, δεν είμαι υπαίτιος εγώ. Αυτόν να κυνηγήσετε. Μήπως να τον καλέσουμε εδώ να τον ...ανακρίνουμε μαζί;

-Τοτέ, δεν τελείωσα. Στη δέκατη, τελευταία και αρκετά πιο δύσκολη άσκηση, ο άλλος απάντησε "Λυπάμαι, δε γνωρίζω την απάντηση." Ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη, βλέπεις.

-Ε, και λοιπόν;

-Ε, λοιπόν, Τοτέ, εσύ απάντησες...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..."Λυπάμαι, ούτε εγώ γνωρίζω την απάντηση".