Αυτός, αυτή και οι ...τρύπες

Ένας τύπος, αρχάριος παίκτης του γκολφ, έπαιζε σε κάποιο γήπεδο.

Σε κάποια φάση μπερδεύεται και δε μπορεί να βρει σε ποια τρύπα πρέπει να παίξει.

Λίγο πιο κάτω είναι μια όμορφη κοπέλα. Πάει λοιπόν ο φίλος μας -αφορμή ήθελε κι αυτός- και τη ρωτάει:

-Με συγχωρείτε δεσποινίς μου, επειδή είμαι σχετικά καινούριος στο άθλημα, μήπως μπορείτε να μου πείτε σε ποια τρύπα παίζω τώρα;

-Βεβαίως κύριε, πριν από λίγο δε χτυπήσατε αυτή εκεί δίπλα στη λίμνη;

-Μάλιστα!

-Ε, τώρα θα πρέπει να χτυπήσετε αυτή εκεί, είστε στην 4, δηλαδή μια τρύπα πίσω μου, εγώ είμαι στην 5!

-Σας ευχαριστώ πολύ!


Μετά από λίγη ώρα, ο φίλος μας μπερδεύεται πάλι, κι όπως είδε ότι η τύπισσα είναι πάλι κοντά του, πάει και την ξαναρωτάει:

-Εχμ, με συγχωρείτε που σας ενοχλώ συνέχεια, αλλά πάλι μπερδεύτηκα! Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε άλλη μια φορα;

-Μα τι λέτε, δε με ενοχλείτε καθόλου, του απαντάει αυτή, με νόημα. Σας είδα πριν στο κίτρινο σημαιάκι. Τώρα χτυπάτε στην 15, είστε δηλαδή και πάλι μια τρύπα πίσω μου!

-Α, για κοίτα σύμπτωση! Σας ευχαριστώ πολύ!


Αυτό επαναλαμβάνεται καμιά δυο φορές ακόμα και -ω, τι συμπτώσεις- ο φίλος μας είναι πάντα μια τρύπα πίσω από την κοπέλα.


Αργότερα, φεύγοντας, πάει ο τύπος και λέει της κοπέλας:

-Μια που ψιλογνωριστήκαμε, εγώ να ξέρετε, μετά από 'δω θα πάω να πιω ένα ποτάκι στο τάδε μπαρ. Μήπως θέλετε να μου κάνετε παρέα;

-Μα ευχαρίστως!


Για να μην τα πολυλογούμε, βγαίνουν οι δυο τους και βρίσκονται να τα πίνουν στο μπαρ.

Κάποια στιγμή κουβεντιάζουν τα επαγγελματικά τους.

-"Είμαι υπάλληλος σε πολυκατάστημα με γυναικεία είδη", του λέει αυτή.

-"Α, και τι πουλάτε; Αρώματα μήπως;", ρωτάει αυτός.

-Ε, όχι, είμαι στα φαρμακευτικά και συγκεκριμένα... μη γελάσετε όμως, στα ταμπόν! (-;

Ο άλλος βάζει τα γέλια και σταματημό δεν έχει. Σα να του καθαρίζανε αυγά. Αυτό που λέμε ROTFL, βρε αδερφέ (-: Η κοπέλα παρεξηγείται.

-Α, μα δε σας είπα να μη γελάσετε; Τώρα νιώθω άβολα, ξέρετε είναι λίγο περίεργο...

-Ω, όχι, δεν κοροιδεύω τα προιόντα που πουλάτε. Απλά, σήμερα απ' ότι φαίνεται είμαι πάντα μια τρύπα πίσω σας ό,τι και να γίνει, διότι ξέρετε...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...εγώ έχω κατάστημα που εμπορεύεται χαρτιά υγείας!

Οι δυο φίλοι και η μετενσάρκωση

 Μια φορά ήταν δύο φίλοι που πίστευαν στη μετενσάρκωση.

Είχαν συμφωνήσει λοιπόν, όποιος πεθάνει πρώτος από τους δύο, να επικοινωνήσει με κάποιο τρόπο με τον άλλο και να του πει τα της επόμενής του ζωής.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αφού περασαν χρόνια, πεθαίνει ο ένας από τους δύο.

Περνούν πολλοί μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο άλλος περίμενε τα νέα του φίλου του, χωρίς όμως να φαίνεται πως γίνεται τίποτα.



Ένα βράδυ λοιπόν που περπατούσε μόνος του σε κάποιο σκοτεινό και σκιαχτικό σημείο της πόλης, ακούει μια απόκοσμη φωνή η οποία φαινόταν να ερχόταν από το πουθενά:

-Βαγγέλη, Βαγγέλη...

Τα έκανε σχεδόν πάνω του ο τύπος από το φόβο του. Κοιτάει αριστερά, κανείς. Κοιτάει δεξιά, κανείς. Γυρνάει πίσω, πάλι κανείς.

-Ποιος, ποιος είναι;

-Βαγγέλη, μη φοβάσαι, εγώ είμαι ο Παναγιώτης!

-Α στο καλό! Έλα ρε Παναγιώτη! Και πάνω που πίστευα ότι δεν υπάρχει μετενσάρκωση! Είσαι καλά; Πώς τα περνάς; Πού είσαι τώρα;

-Με συγχωρείς καλέ μου φίλε που έκανα τόσο καιρό να επικοινωνήσω μαζί σου, αλλά ήμουν απασχολημένος. Έχω πολλή δουλειά εδώ που είμαι τώρα!

-Α, δηλαδή τι κάνεις;

-Που να στα λέω! Είμαι μόνος μου με ένα σωρό θηλυκά και έχω αναλάβει να κάνω έρωτα μαζί τους συνέχεια.

-Σοβαρά μιλάς, ρε;

-Αλήθεια σου λέω, στη φιλία μας! Από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη νύχτα, κάνω συνέχεια έρωτα μαζί τους. Δε σταματάω παρά μόνο για φαγητό!

-Τι λες ρε φίλε! Και τις κανονίζεις εσύ μόνος σου όλες, δηλαδή;

-Ε, ναι φυσικά! Είναι κουραστικό, δε λέω, είναι και πάρα πολλές και θέλουν συνέχεια... Αλλά τα καταφέρνω, δεν έχω παράπονο! Για να είμαι ειλικρινής, παρά την κούραση, το λατρεύω!!

-Χαρέμι κανονικό, ε; Τι να πω! Μπράβο φίλε μου! Ελπίζω να έχω κι εγώ τέτοια τύχη! Θα πρέπει να είσαι στον Παράδεισο!

-Μμμ, για να είμαι ειλικρινής...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...είμαι κόκορας σε ένα κοτέτσι με κότες!

Ο οδηγός, ο τροχαίος και οι δικαιολογίες

Ήταν ένας που οδηγούσε πατημένος το καινούριο γρήγορο αμάξι του στην εθνική οδό. Είχε βάλει και μουσική δυνατά και γούσταρε τρελά.


Ξαφνικά, βλέπει στον καθρέφτη ότι τον κυνηγάει μια μηχανή της αστυνομίας.

-"Δε βαριέσαι, θα του ξεφύγω", σκέφτεται.

Πατάει κι άλλο γκάζι. Ο τροχαίος όμως ανοίγει κι αυτός ταχύτητα και τον ξαναπλησιάζει. Του παίζει τα φώτα για να σταματήσει.

Εκείνος όμως επιταχύνει κι άλλο. Είχε φτάσει σχεδόν τα 200 χιλιόμετρα την ώρα. Βλέπει όμως ότι ο αστυνομικός τον έφτασε πάλι.

-"Μπα, πόσο γρήγορα πάνε οι γ^^^μένες μηχανές της τροχαίας;", σκέφτεται και τελικά λέει να σταματήσει, αφού είναι τελικά αδύνατο να ξεφύγει.

Ο τροχονόμος που έρχεται, φαίνεται ιδιαίτερα εκνευρισμένος

-Κύριε, τρέχατε με ...υπερβολικά υπερβολική ταχύτητα. Κι εκτός αυτού, όταν σας έκανα σήμα να σταματήσετε, με αγνοήσατε και τρέξατε ακόμα περισσότερο! Τι συμπεριφορά είναι αυτή; Το ξέρετε ότι μπορώ να σας συλλάβω αυτή τη στιγμή και να σας πάω μέσα;

-Ελάτε κύριε αστυνομικέ μου, εδώ γίνονται σόδομα και γόμορα στη χώρα. Τι πειράζει που έτρεχα κι εγώ λιγάκι; Δοκίμαζα το καινούριο μου αμάξι, κακό είναι;

-"Δεν είναι πρωτότυπες οι δικαιολογίες σας", του λέει ο άλλος. "Εκτός αυτού, δε με αφορούν τα προσωπικά σας. Εγώ ξέρω ότι παραβήκατε το νόμο".

-Α, δηλαδή άμα σας πω μια πρωτύπη δικαιολογία, υπάρχει περίπτωση να τη γλυτώσω;

Ο αστυνομικός χαμογελάει.

-Για να είμαι ειλικρινής, είμαι φοβερά κουρασμένος σήμερα, θα προτιμούσα να περνούσαν ήσυχα μερικές ώρες για να πάω σπίτι μου. Έγιναν ένα σωρό ατυχήματα, μια ληστεία, γενικώς όλη τη μέρα έτρεχα πάνω-κάτω. Για δοκιμάστε κι αν όντως ακούσω κάτι καλό, θα το σκεφτώ να σας αφήσω.

Ο οδηγός βλέπει τη βέρα στο χέρι του αστυνομικού.

-Παντρεμένος κύριε αστυνομικέ; Πολλά χρόνια;

Ένα σύννεφο θλίψης φαίνεται στο πρόσωπο του τροχαίου.

-"Εδώ είμαστε", σκέφτεται χαρούμενος ο άλλος. "Ξέρετε, είμαι κι εγώ παντρεμένος!"

-Πρόβλημά σας! Και πάλι δε με αφορούν τα προσωπικά σας!

-Ναι, αλλά η γυναίκα μου με άφησε χθες και έφυγε με έναν αστυνομικό της τροχαίας, καλή ώρα όπως εσείς.

-Και λοιπόν;

-Ε να, όταν με κυνηγούσατε...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...νόμιζα ότι θέλατε απλά να μου την επιστρέψετε!

-Κατάλαβα! Μπορείτε να φύγετε, σας ευχαριστώ πολύ και καλημέρα σας!

Ο παπάς επί τω έργω και οι άσωτοι ...οδηγοί

Ένας παπάς κάθεται στο πεζοδρόμιο δίπλα σ' ένα φανάρι σ' έναν επαρχιακό δρόμο.

Κάποια στιγμή, ανάβει κόκκινο και σταματάει ένα αυτοκίνητο. Ο παπάς βλέπει ότι στο αυτοκίνητο είναι ένα τύπος που χαριεντίζεται με τρεις γυναίκες και πάει και του πιάνει κουβέντα:

-Τέκνον μου, πρέπει να σου πω ότι η οδός που διάλεξες είναι η οδός της απωλείας. Δε θα σε βγάλει πουθενά...

-Δε μας παρατάς; Αυτά να τα πεις του γιου σου!

Και μόλις ανάβει το φανάρι, πατάει γκάζι και απομακρύνεται γρήγορα.

-"Πάει κι αυτός" μονολογεί ο παπάς. Ένα ακόμα πρόβατο χαμένο από το ποίμνιο...


Μετά από λίγο σταματάει ένα εξαθέσιο βανάκι. Είναι κάτι νεαροί που έχουν τέρμα μουσική για πάρτυ και λικνίζονται μαζί της ρυθμικά. Οι περισσότεροι είναι τύφλα, ενώ κι ο οδηγός δε φαίνεται να πάει πίσω. Άδεια και μισογεμάτα μπουκάλια από διάφορα ποτά διακρίνονται παντού στο αυτοκίνητο.

Ο παπάς προσεγγίζει πάλι τον οδηγό που είχε επίσης ανοιχτό παράθυρο και τον αρχίζει:

-Καλημέρα τεκνία μου! Για που το βάλατε;

-Πάμε στο πάρτυ στο διπλανό χωριό! Δεν έρχεσαι μαζί μας κι εσύ, παππού, να σε κεράσουμε κανένα σφηνάκι και να πιάσεις κανένα κοριτσίστικο κωλαράκι;

-Τεκνία μου, πρέπει να σας πω ότι βαδίζετε προς την καταστροφή! Γυρίστε πίσω! Δεν βλέπετε ότι πάτε κατ' ευθείαν στο γκρεμό; Ο Σατανάς σας οδηγεί...

-Ωωχ, μας κούφανες! Άντε τσάο, πάνε να πιεις κανένα χαμομηλάκι...

Το αυτοκίνητο ξεκινάει με κόκκινο και κάνει και μια χειροφρενιά στη στροφή λίγο πιο κάτω.

-Τι συμπεριφορά! Και δυστυχώς, ούτε αυτούς μπόρεσα να τους σώσω. Θεέ μου, δώσε μου δύναμη να επιμείνω στο δύσκολο έργο μου...

Περνάνε λίγα λεπτά και ο παπάς βλέπει το φίλο του, τον παπά του διπλανού χωριού να τον πλησιάζει.

-Καλημέρα παπά-Γιάννη! Τι γίνεσαι;

-Τι να γίνομαι, παπά-Μανώλη μου; Στέκομαι εδώ και προσπαθώ μάταια να βάλω στον ίσιο δρόμο τους παραστρατήσαντες από το ποίμνιο. Αλλά κανένας δε μου δίνει σημασία. Με γράφουν όλοι στην παλιά τους τη ...ρεζέρβα!

-Δηλαδή, πως προσπαθείς; Τι τους λες;

-Ε να, τους λέω ότι βαδίζουν προς το γκρεμό, ότι ο δρόμος που διάλεξαν πάει ίσια στην καταστροφή και άλλα σχετικά. Όπως θα έκανε και ο Απόστολος Παύλος, πάντα με τη χάρη του Θεού.

 -Αχ, βρε παπά-Γιάννη, καταλαβαίνω την καλή πρόθεση που έχεις, αλλά για τη συγκεκριμένη περίσταση, μάλλον λάθος προσέγγιση διάλεξες! Νομίζω ότι πρέπει να είσαι λίγο περισσότερο σαφής και συγκεκριμένος.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή, να τους πεις κατ' ευθείαν ότι...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πίσω από την τυφλή στροφή έχει πέσει η γέφυρα!

Το στήθος της βασίλισσας

Ο γενναίος ιππότης Ρολάνδος ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά επί πολλά χρόνια. Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος με τον ιππότη που έδειχνε εξαιρετική ανδρεία σε κάθε μάχη και γι' αυτό τον τιμούσε ιδιαίτερα.

Την ευτυχία του ιππότη όμως σκίαζε μια έμμονη ιδέα που τον βασάνιζε: Η βασίλισσα είχε ένα πλούσιο στήθος κι εκείνος ονειρευόταν να της βάλει χέρι. Αυτό όμως αποκλειόταν φυσικά, γιατί την ίδια στιγμή θα έχανε το κεφάλι του.

Εξομολογείται λοιπόν μια μέρα τον πόνο του σε ένα φίλο, ο οποίος τύχαινε να ήταν και ο γιατρός του βασιλιά.

-Κοίταξε Ρολάνδε, εγώ μπορώ να τα κανονίσω όχι απλά να χουφτώσεις το στήθος της βασίλισσας, αλλά να το φιλάς για μια ολόκληρη νύχτα!

-"Σοβαρά μιλάς;" Ο ιππότης έτρεμε σύγκορμος και μόνο στην ιδέα.

-Ναι, αλλά δε μπορώ να σου κάνω μια τέτοια χάρη με το αζημίωτο. Κοτζάμ βασίλισσα, δεν είναι μικρό πράγμα!

-Δηλαδή, τι θέλεις;

-Να πούμε 100 χρυσά νομίσματα;

-Είσαι στα καλά σου; Ολόκληρη περιουσία!

-Καλά, άμα δε θέλεις, δεν το κάνουμε...

Ο ιππότης σκέφτεται λίγο κι ύστερα συμφωνεί.

Ο γιατρός πηγαίνει κρυφά και ρίχνει λίγο φαγουρόσκονη στο στηθόδεσμο της βασίλισσας την ώρα που αυτή βρίσκεται στο λουτρό του παλατιού.


Την επόμενη μέρα, η βασίλισσα δε μπορούσε να σταθεί από τη φαγούρα.

Ο βασιλιάς φωνάζει αμέσως το γιατρό:

-"Βασιλιά μου, μόνο ένα πράγμα μπορεί να θεραπεύσει τη βασίλισσα", αποφαίνεται αυτός.

-Α! Τι;

-Πρέπει να έρθει σε επαφή για μια μέρα και μια νύχτα με τα χέρια και τα χείλια του πιο γενναίου άνδρα του βασιλείου σου!

-Τι μου λες τώρα; Και που θα τρέχω να ψάχνω;

-Μα όχι, βασιλιά μου, είναι πολύ απλό! Ο Ρολάνδος είναι απολύτως μέσα στις ...προδιαγραφές!

-Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, πρέπει ο Ρολάνδος να χαμουρεύει τη γυναίκα μου μια ολόκληρη νύχτα; Πρόσεξε, θα σας κρεμάσω κι εσένα κι αυτόν!

-"Μεγαλειότατε, αυτή είναι η μοναδική θεραπεία στον κόσμο. Ρωτήστε όποιον θέλετε", απαντάει ο πονηρός γιατρός.

-"Το Ρολάνδο, το Ρολάνδο, γιατρέ! Σύρε να φέρεις το Ρολάνδο αυτή τη στιγμή", φωνάζει η βασίλισσα ξύνοντας το στήθος της.


Μια και δυο, πάει ο γιατρός στο Ρολάνδο, του αλοίφει τα χέρια και τα χείλια με το αντίδοτο της φαγούρας και τον στέλνει στο παλάτι. Η βασίλισσα τον τραβάει στο κρεβάτι της και απολαμβάνουν κι οι δύο τη ...θεραπεία.


Την επόμενη, η βασίλισσα είναι μια χαρά και πανευτυχής. Ο δε Ρολάνδος πετάει στα ουράνια!


Την ίδια μέρα, επισκέπτεται κι ο γιατρός το Ρολάνδο.

-Ρολάνδε, ήρθα να με πληρώσεις, μια που τη συμφωνία την τήρησα!

-Ποια συμφωνία;

-Α, μη μου τα γυρνάς! Θέλω τα 100 χρυσά νομίσματα που έχουμε συμφωνήσει!

-Δε συμφωνήσαμε τίποτα και δε σου χρωστάω τίποτα. Πήγαινε στο καλό!

-Ρολάνδε, πρόσεχε, θα το μετανιώσεις!

-Α! Δηλαδή τι θα κανεις; Θα πας να το πεις στο βασιλιά, για να κρεμάσει πρώτο-πρώτο εσένα;


Κατάλαβε ο γιατρός ότι ο πονηρός Ρολάνδος τον ξεγέλασε. Εκείνος όμως ήταν ακόμα πιο πονηρός.

Τρέχει κατ' ευθείαν στο παλάτι...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...και ρίχνει όλη την υπόλοιπη φαγουρόσκονη στο σώβρακο του βασιλιά!

Ο δάσκαλος και η απεχθής κλοπή των μήλων

 Στο μάθημα:

-Πετράκη, ποιος έκλεψε τα μήλα των Εσπερίδων;

-Δεν ξέρω, κύριε. Γιατί με κοιτάτε έτσι, όμως; Δεν το έκανα εγώ, αλήθεια σας λέω!

Και βάζει τα κλάματα.

Ο δάσκαλος απευθύνεται σε όλη την τάξη:

-Παιδιά, μήπως ξέρει κανένας από σας να μου πει ποιος έκλεψε τα μήλα των Εσπερίδων;

-"Κύριε, εμείς δεν ξέρουμε τίποτα, αλήθεια!" αναφωνεί όλη η τάξη, επίσης έτοιμη να βάλει τα κλάματα.


Ο δάσκαλος τσαντίστηκε πολύ. Όταν σχολάει η τάξη, πάει στο συμβούλιο των καθηγητών:

-Ρε παιδιά, ακούστε να γελάσετε, ή να κλάψετε, πάρτε το όπως θέλετε τέλος πάντων... Ρωτάω στο μάθημα τον Οικονόμου ποιος έκλεψε τα μήλα των Εσπερίδων, κι αυτός βάζει τα κλάματα και λέει ότι είναι αθώος. Κι ύστερα που ξαναρώτησα την τάξη, το ίδιο έκαναν όλοι οι υπόλοιποι!

-"Κοίταξε, Νώντα, κατ' αρχάς τον Οικονόμου τον ξέρω πολύ καλά, είναι από καλή οικογένεια και εξαίρετο παιδί. Αποκλείεται να έκανε κάτι τέτοιο. Κακώς τον προσέβαλλες", του λέει ένας.

-"Κι ύστερα, δεν καταλαβαίνω τι ψάχνεις. Αντί να μάθεις γράμματα τα παιδιά, ασχολείσαι με άλλα πράγματα! Μπα, περίεργος είσαι!", παρατηρεί ένας άλλος.


Ο δάσκαλος είχε σχεδόν καραφλιάσει. Πάει στο διευθυντή και επαναλαμβάνει την ιστορία.

-Κύριε Περισπωμένογλου, όπως σας είπαν και οι συνάδελφοί σας, ποιος ο λόγος να ασχολείστε με τέτοια πράγματα; Κάντε σας παρακαλώ τη δουλειά σας!


-"Βρε τους άσχετους!", σκέφτεται ο δάσκαλος. "Τι να κάνω τώρα; Σε ποιον να πω τον πόνο μου;"

Αποφασίζει και γράφει ένα γράμμα στη διεύθυνση του υπουργείου παιδείας. Όχι νωρίτερα από κανένα μήνα, έρχεται η απάντηση:
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"Προς κύριο Επαμεινώνδα Περισπωμένογλου, φιλόλογο, καθηγητή στο Γυμνάσιο Πέρα Ραχούλας:

Κύριε καθηγητά, σας παρακαλούμε να ασχολείστε μόνο με τα υπηρεσιακά σας θέματα, αλλιώς θα μας αναγκάσετε να σας μεταθέσουμε δυσμενώς. Για την κλοπή που αναφέρετε, κάναμε καταγγελία στην αστυνομική διεύθυνση, η οποία και θα διεξάγει ανακρίσεις.

Κωσταντίνα Καρασφραγίδα, διεύθυνση Υπουργείου Παιδείας."

Ο παπάς και η γυναίκα στο τελωνείο

Στον έλεγχο αποσκευών από Νέα Υόρκη προς Αθήνα, μια κυρία περιμένει στην ουρά πίσω από έναν παπά.

-Πάτερ, μπορώ να σας πω;

-Τι είναι τέκνο μου;

-Ξέρετε, έχω αγοράσει ένα επαγγελματικό σεσουάρ για τα μαλλιά μου και φοβάμαι ότι θα με αναγκάσουν να πληρώσω τέλος εισαγωγής γιατί η αξία του είναι κάπως μεγάλη.

-Κι εγώ τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;

-Μήπως μπορείτε να το κρύψετε κάπου στα ράσα σας; Εσείς είστε ιερωμένος, δεν πρόκειται να σας κάνουν έλεγχο.

-Μα τι λες, τέκνον μου; Μπορώ εγώ να παρανομήσω;

-Μα δε θα παρανομήσετε. Απλά εκμεταλλευόμαστε λίγο το γεγονός ότι δε θα σας ψάξουν!

-Κι αν με ψάξουν;

-Ε, πείτε ένα ψεματάκι!

-Συγνώμη τέκνον μου, ψέματα εγώ δε λέω!

-Καλά, τέλος πάντων, είμαι σίγουρη ότι κάτι θα σκεφτείτε. Κι αν δεν τα καταφέρουμε, πληρώνω το τέλος στην ...τελική (-:

Ο παπάς το σκέφτεται λίγο και δέχεται.


Όταν έρχεται λοιπόν η σειρά του να περάσει από τον έλεγχο, γίνεται ο εξής διάλογος:

-Έχετε να δηλώσετε τίποτα, πάτερ;

-Από τη μέση και πάνω όχι, τέκνο μου!
 
-Ε; Γιατί, από τη μέση και κάτω δηλαδή;

-Ομολογώ ότι κουβαλάω ένα υπέροχο εργαλείο που σχεδιάστηκε για τις γυναίκες. Δυστυχώς είναι ακόμα αχρησιμοποίητο!

Ο υπάλληλος χαμογελάει και τον αφήνει να περάσει.