Το άτεκνο ζευγάρι και ο παπάς

Ο παπάς συναντάει στο δρόμο έναν πιστό από την ενορία του.

-Πατέρα Ραφαήλ, με θυμάστε;

-Πώς δε σε θυμάμαι, τέκνο μου! Ο Χαραλάμπης ο Φανεστρόπουλος δεν είσαι; Εγώ δε σε πάντρεψα πριν μερικά χρόνια; Πώς τα πάτε στον έγγαμο βίο;

-"Γενικώς καλά, πάτερ, αλλά δυστυχώς δε μπορέσαμε να κάνουμε παιδιά! Τι μεθόδους σύλληψης προσπαθήσαμε, τι εξωσωματικές... Τι να σας πω, δράμα! Μας έχει πολύ καταβάλλει αυτή η κατασταση", παραδέχεται ο άντρας και σχεδόν τον πιάνουν τα δάκρυα.

-"Μην κάνεις έτσι, τέκνον μου, ο Θεός είναι μεγάλος. Θα κάνω μια σχετική παράκληση στην λειτουργία της Κυριακής. Και σε λίγες μέρες που πάω στο Άγιον Όρος, θα ανάψω κι ένα κεράκι για σας. Μη χάνετε το κουράγιο σας, συνεχίστε τις προσπάθειες. Εξάλλου είναι ευχάριστο να προσπαθείς, σωστά;" Και του κλείνει το μάτι χαμογελώντας, για να σπάσει το θλιβερό της κουβέντας.

-Σας ευχαριστώ, πάτερ. Ο Θεός να σας έχει καλά!


Περνούν αρκετά χρόνια. Ένα πρωί, ο παπάς συναντά τη σύζυγο αυτή τη φορά. Η γυναίκα έχει στα χέρια ένα μωρό και άλλα δύο στο καροτσάκι.

-Βρε Τριανταφυλλιά, εσύ δεν είσαι που σε πάντρεψα με το Χαραλάμπη; Τι βλέπω; Τι παιδιά και κακό είναι αυτό;

-Ναι, δεν έχουμε παράπονο, πάτερ. Έχουμε ένα ζευγάρι δίδυμα και άλλα τρία. Και πριν μερικές ημέρες μάθαμε ότι έιμαι πάλι έγκυος, μάλλον δίδυμα πάλι! Μας κουράζουν πάρα πολύ, μας ξεζουμίζουν οικονομικά, αλλά δε μπορώ να πω, είμαστε ευτυχισμένοι! Και τι να σας πω, προχθές είχαμε την κουβέντα σας.

-Δηλαδή;

-Ε να, θυμήθηκε ο Χαραλάμπης τότε που προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί και δε μπορούσαμε, που σας συνάντησε και του είπατε ότι θα παρακαλέσετε το Θεό για μας. Τι να σας πω, από τότε αρχίσαμε να γεννοβολάμε ασταμάτητα!

-Μπράβο, μπράβο, τα παιδιά είναι ευτυχία! Και πως είναι ο Χαραλάμπης λοιπόν;

-Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είναι. Μόνο που αυτές τις μέρες λείπει σε ταξίδι. Πήγε στο Άγιο Όρος!

-Μπα; Και γιατί;

-Δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί ήταν λίγο εκνευρισμένος, είπε ότι ήθελε...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...να σβήσει κάποιο αναθεματισμένο κερί...

Ο άθεος γαμπρός

-Μαμά, μαμά, που να στα λέω! Ο Θανάσης μου έκανε πρόταση γάμου!

-Αχ, μπράβο κόρη μου! Είμαι πολύ συγκινημένη! Πρέπει να ετοιμάσουμε νυφικό, να βρούμε εκκλησία...

-Στάσου μάνα, έχουμε ένα πρόβλημα! Ο γάμος δε μπορεί να γίνει στην εκκλησία!

-Γιατί παιδί μου;

-Ε, να, ο Θανάσης είναι άθεος!

-Άθεος; Δηλαδή;

-Δεν πιστεύει στο Θεό. Και επομένως δεν είναι ούτε χριστιανός.

-Τι αηδίες είναι αυτές, καλέ; Η ταυτότητά του τι γράφει;

-Μα οι ταυτόητες δε γράφουν πια θρήσκευμα!

-Κι η παλιά του;

-Μάνα, δεν καταλαβαίνεις, μου φαίνεται.

-Ε, τι να καταλάβω παιδάκι μου; Έλληνας δεν είναι ο Θανάσης; Άρα και χριστιανός.

-Μα τι λες τώρα; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο!

-Για στάσου, δηλαδή όταν πεθάνει, που πιστεύει ότι θα πάει; Στον παράδεισο ή στην κόλαση;

-Σου είπα μανούλα, ο Θανάσης δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, ούτε παράδεισος, ούτε κόλαση! Απλά δεν πιστεύει. Τόσο απλά.

-Δηλαδή σε τι πιστεύει; Δε μου λες, κομμουνιστής είναι;

-Έλα μάνα, άσ' τις αηδίες, σε παρακαλώ!

-Παιδί μου, πες μου, τον αγαπάς; Γιατί ο Δημήτρης της κυρά Μαρίας που έχει και μαγαζί...

-Μάνα, τι λες, τρελάθηκες; Με το Θανάση είμαστε 10 χρόνια μαζί, από φοιτητές. Φυσικά τον αγαπάω και θα τον παντρευτώ! Κι αφού δε γίνεται με θρησκευτικό, θα κάνουμε πολιτικό γάμο!

-Ωχ, βρε παιδί μου... Καλά, τέλος πάντων. Ας γίνει πολιτικός ο γάμος! Σημασία έχει που αγαπιέστε!

(Αγκαλιάζει την κόρη της και μονολογεί):

-Δεν ξέρω για το Θεό και τον παράδεισο, αλλά τουλάχιστον για την κόλαση, έννοια σου γαμπρούλη μου...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...θα αναλάβω εγώ προσωπικά να σου αποδείξω ότι υπάρχει και παραϋπάρχει...

Ο ανιχνευτής ψεύδους κι η οικογένεια

Ο πατέρας γυρνάει σπίτι μαζί με μια διαβολική συσκευή, όλο λαμπάκια, λεβιέδες, οθόνες και ματσακόνια.

-"Τι είναι τούτο, καλέ;", ρωτάει η γυναίκα του.

-Είναι ανιχνευτής ψεύδους! Βρήκα το κατάστημα των ηλεκτρικών σε ξεπούλημα και τον πήρα σε εξευτελιστική τιμή!

-Ε, και τι θα τον κάνουμε;

-Περίμενε μισό λεπτό και θα δεις! Πετράκη! Για έλα 'δω...

-Τι είναι μπαμπά;

-Δε μου λες, πήγες σχολείο σήμερα;

-Φυσικά πήγα!

Τα λαμπάκια του μηχανήματος αρχίζουν να αναβοσβήνουν και η ένδειξη "ΨΕΜΑ" να φαίνεται στην οθόνη.

-Α, ώστε έκανες κοπάνα, ε;

Ο μικρός κοκκινίζει.

-Εχμ, εεε, εντάξει, πήγα στο σπίτι του Μιχάλη!

-Και τι κάνατε εκεί;

-Τίποτα. Καθόμασταν και παίζαμε.

Το μηχάνημα δείχνει πάλι ψέμα, όμως.

Πετράκη, λέγε αλήθεια γιατί θα πέσει ξύλο! Τι κάνατε στου Μιχάλη; Μήπως καπνίζατε;

-Όχι, απλά είδαμε ένα DVD!

-DVD; Μήπως ήταν πορνό;

-Όχι καλέ, μια απλή ταινία ήταν.

Τα κόκκινα λαμπάκια στο μηχάνημα δίνουν πάλι ρεσιτάλ. Ο πατέρας δίνει ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στο μικρό.

-Ορίστε για να μάθεις να λες ψέματα! Και μην ξανακούσω άλλη φορά ότι το έσκασες από το σχολείο! Για κοίτα πράγματα... Στην ηλικία σου, εγώ ούτε ήξερα τι θα πει κοπάνα!

Πάνω στη φράση αυτή του πατέρα, το μηχάνημα αρχίζει ξανά να χτυπιέται.

-"Χαχά, καλός είσαι και του λόγου σου", κοροιδεύει η μάνα. Αμ...
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...γιος σου είναι, από ποιον θα πάρει;

Στο "γιος σου είναι", το μηχάνημα αρχίζει να χτυπιέται ολόκληρο πάνω κάτω με όλα τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν σαν τρελά...

Ο παραμελημένος σύζυγος

Η σύζυγος επιστρέφει σπίτι και πιάνει τον άντρα της με μιαν άλλη στο κρεβάτι.

-Αγάπη μου, να σου εξηγήσω, δεν είναι αυτό που νομίζεις... Γύριζα σπίτι και βρήκα αυτή την κοπέλα στο δρόμο να πεινάει και να κρυώνει. Την έφερα στο σπίτι και της έδωσα ένα πιάτο φαγητό που το έφαγε με μεγάλη όρεξη.

»Ύστερα της έδωσα και δεύτερο και το έφαγε κι αυτό, τόσο πεινασμένη ήταν. Μετά για να μ᾽ ευχαριστήσει, έπιασε και καθάρισε την κουζίνα και όλο το σπίτι τόσο καλά που έλαμψαν. Το έρμο το σπιτάκι μας, το είχες πολύ παραμελήσει...

»Τότε κι εγώ τη λυπήθηκα που ήταν ξυπόλητη και με παλιά ρούχα και της έδωσα εκείνες τις γόβες που δεν είχες φορέσει ποτέ γιατί έλεγες ότι δε σου πήγαιναν κι εκείνο το μπλε φουστάνι που σου είχα κάνει δώρο στα γενέθλιά σου αλλά δεν το γούσταρες. Αυτή κάθισε και μαγείρεψε ένα υπέροχο σουφλέ που πάντα σου ζήταγα και ποτέ δεν έφτιαχνες κι ύστερα έπλυνε και σιδέρωσε όλα μου τα πουκάμισα με τα οποία εσύ ποτέ δεν είχες ασχοληθεί.

»Την ευχαρίστησα πολύ και της έδωσα μερικά ακόμα μικροπράγματα. Πριν φύγει λοιπόν, με ρώτησε αν υπάρχει τίποτ᾽ άλλο...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...που να μη χρησιμοποιεί πια η γυναίκα μου...

Οι τρεις φίλοι και η κρεβατομουρμούρα

Τρεις φίλοι συζητούν:

-Ρε παιδιά, όταν γυρίζω αργά στο σπίτι το βράδυ μετά από τις μπαρότσαρκες που κάνουμε, η γυναίκα μου με πρήζει στην κρεβατομουρμούρα! Τι ρεμάλι με ανεβάζει, τι αχαίρευτο με κατεβάζει. Ούτε στον εχθρό μου...

Ο δεύτερος παίρνει τη λυπημένη φάτσα του ομοιοπαθούντα και σιγοντάρει:

-Άσε, κι η δική μου τα ίδια... Δεν είναι να βγω έξω, το μετανιώνω μετά. Προσπαθώ να κάνω ησυχία μπαίνοντας στο σπίτι, αλλά αυτή πάντα ξυπνάει και μ᾽ αρχίζει στη γκρίνια!

Ο τρίτος, άνετος όμως:

-Εγώ πάλι, δεν έχω τέτοια προβλήματα. Επιστρέφω το βράδυ μισομεθυσμένος, καταχτυπάω τις πόρτες, κάνω φασαρία στο μπάνιο κι ύστερα μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα κεφάτος σφυρίζοντας!

-"Καλά, κι η γυναίκα σου;" του κάνουν οι άλλοι δυο.

-Για να είμαι ειλικρινής, είναι έτοιμη να αρχίσει τη γκρίνια. Τότε όμως ξαπλώνω, της δίνω ένα τρυφερό φιλί και της λέω ότι έχω όρεξη για πολλές τρελίτσες!

-Κι εκείνη;

-Κι εκείνη...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...παραπονιέται ότι πονάει το κεφάλι της, γυρνάει από το άλλο πλευρό και κάνει πως κοιμάται!

Απάλευτο πρωινό ξύπνημα

Δευτέρα πρωί. Η μητέρα προσπαθεί να ξυπνήσει τον κανακάρη της για να πάει σχολείο.

-Σήκω καμάρι μου. Θ' αργήσεις.

-Ωωωχ, άσε με μανούλα! Δε θέλω να πάω σχολείο!

-Ε, καλά τώρα, τα έχουμε πει αυτά. Δε θέλεις, αλλά πρέπει!

-Όχι, όχι, δεν πάω! Τα παιδιά με μισούν, οι δάσκαλοι δε με χωνεύουν! Περνάω απαίσια κάθε μέρα!

-Κοίταξε αγόρι μου, δε γίνεται να μην πας. Πάλι τα ίδια θα λέμε; Είναι υποχρέωσή σου...
.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

...αφού είσαι ο διευθυντής...

Ο καθηγητής και οι πρωτοετείς φοιτητές της ιατρικής

Πρώτο έτος ιατρικής. Ο φτασμένος καθηγητής κάθεται στο εργαστήριο με ένα πτώμα δίπλα του και γύρω-γύρω οι φοιτητές.

-Αγαπητά μου παιδιά, τα δυο πιο σημαντικά μαθήματα καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών -ίσως και της ζωής σας- θα τα μάθετε σήμερα.

Ξεσκεπάζει το πτώμα που βρίσκεται δίπλα του.

-Το πρώτο μάθημα είναι να εξοικοιωθείτε με το ανθρώπινο σώμα ώστε να μην αισθάνεστε αποστροφή για τίποτα που έχει να κάνει με αυτό.

Και λέγοντας αυτά, βάζει το δάχτυλό του μέσα στον πισινό του πτώματος, το αφήνει για λίγο κι ύστερα το βάζει στο στόμα του και το ...γλείφει!

-Τώρα θα σας παρακαλέσω να κάνετε ακριβώς ότι έκανα κι εγώ!

Οι φοιτητές προσπαθούν να τον μιμηθούν, άλλος με λιγότερη, άλλος με περισσότερη δυσκολία. Κάποιοι ξερνάνε. Μια κοπέλα λιποθυμάει. Κάποιοι βάζουν τα γέλια. Κάποιοι βάζουν τα κλάματα. Κάποιοι πετάνε την ποδιά τους και φεύγουν από τη σάλα (και τη σχολή μάλλον) φωνάζοντας "Παραιτούμαι!".

Αφού ηρέμησε κάπως το σκηνικό και ήρθαν κάπως στα συγκαλά τους οι φοιτητές που απόμειναν, ο καθηγητής εξακολουθεί:

-Το δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό μάθημα είναι να μάθετε να δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Κανένας σας δεν πρόσεξε ότι...
.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

...έβαλα στο πτώμα το μεσαίο μου δάχτυλο ενώ στο στόμα τον δείκτη!