-Αχ, μπράβο κόρη μου! Είμαι πολύ συγκινημένη! Πρέπει να ετοιμάσουμε νυφικό, να βρούμε εκκλησία...
-Στάσου μάνα, έχουμε ένα πρόβλημα! Ο γάμος δε μπορεί να γίνει στην εκκλησία!
-Γιατί παιδί μου;
-Ε, να, ο Θανάσης είναι άθεος!
-Άθεος; Δηλαδή;
-Δεν πιστεύει στο Θεό. Και επομένως δεν είναι ούτε χριστιανός.
-Τι αηδίες είναι αυτές, καλέ; Η ταυτότητά του τι γράφει;
-Μα οι ταυτόητες δε γράφουν πια θρήσκευμα!
-Κι η παλιά του;
-Μάνα, δεν καταλαβαίνεις, μου φαίνεται.
-Ε, τι να καταλάβω παιδάκι μου; Έλληνας δεν είναι ο Θανάσης; Άρα και χριστιανός.
-Μα τι λες τώρα; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο!
-Για στάσου, δηλαδή όταν πεθάνει, που πιστεύει ότι θα πάει; Στον παράδεισο ή στην κόλαση;
-Σου είπα μανούλα, ο Θανάσης δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, ούτε παράδεισος, ούτε κόλαση! Απλά δεν πιστεύει. Τόσο απλά.
-Δηλαδή σε τι πιστεύει; Δε μου λες, κομμουνιστής είναι;
-Έλα μάνα, άσ' τις αηδίες, σε παρακαλώ!
-Παιδί μου, πες μου, τον αγαπάς; Γιατί ο Δημήτρης της κυρά Μαρίας που έχει και μαγαζί...-Μάνα, τι λες, τρελάθηκες; Με το Θανάση είμαστε 10 χρόνια μαζί, από φοιτητές. Φυσικά τον αγαπάω και θα τον παντρευτώ! Κι αφού δε γίνεται με θρησκευτικό, θα κάνουμε πολιτικό γάμο!
-Ωχ, βρε παιδί μου... Καλά, τέλος πάντων. Ας γίνει πολιτικός ο γάμος! Σημασία έχει που αγαπιέστε!
(Αγκαλιάζει την κόρη της και μονολογεί):
-Δεν ξέρω για το Θεό και τον παράδεισο, αλλά τουλάχιστον για την κόλαση, έννοια σου γαμπρούλη μου...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...θα αναλάβω εγώ προσωπικά να σου αποδείξω ότι υπάρχει και παραϋπάρχει...
