Διανυκτέρευση στον παλιόφιλο

Ένας τύπος έπρεπε να κάνει ένα γρήγορο ταξίδι σε άλλη πόλη για δουλειά. Τα οικονομικά του δυστυχώς ήταν πολύ στενά και δυσκολευόταν να πληρώσει διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο. Είχε όμως έναν παλιό φίλο στην πόλη, οπότε είπε να τον παρακαλέσει να μείνει για μια νύχτα στο σπίτι του. Ο άλλος δέχτηκε μετά χαράς.

Φτάνει λοιπόν στην πόλη, κάνει τις δουλείες του και αργά το βράδυ κουρασμένος τραβάει για το σπίτι του φίλου του.

-Που 'σαι, ρε Θανάση; Τι γίνεσαι, ρε θηρίο;

-Καλά, ρε Σώτο, εσύ; Σε χάσαμε!

-Άστα μωρέ. Παλιοζωή! Τρέχω απ' το πρωί ως το βράδυ για να πουλήσω το στοκ. Και κάθε τόσο με στέλνουν κι από ένα ταξίδι. Το σπίτι μου δε με βλέπει...

-Τέλος πάντων. Κόπιασε να ξεκουραστείς.

-Ρε Θανάση, είσαι φίλος, δε σου λέω τίποτε άλλο. Αν δεν είχα εσένα θα κοιμόμουνα σε κανένα παγκάκι! Μια νύχτα είναι αυτή, ελπίζω ότι δεν είμαι φόρτωμα!

-Σώπα ρε, μην το ξαναπείς! Το σπίτι μου δικό σου! Να σου πω, επειδή είναι αργά και δε θέλω να κάνω πολύ φασαρία, γιατί φωνάζουν οι γειτόνοι, θέλεις να κοιμηθείς στο δωμάτιο με το μωρό ή μήπως να σου στρώσω εδώ στο σαλόνι, στον καναπέ;

-Ε, τώρα, είναι και αργά, να μην ενοχλώ το παιδί, ρο[υ]χαλίζω και λιγάκι, βλέπεις. Θα κοιμηθώ εδώ στον καναπέ, μια χαρά τον βλέπω. Εξάλλου με την κούραση που έχω, θα τον πάρω κατ' ευθείαν!

Του στρώνει λοιπόν στον καναπέ και κοιμάται ο φίλος μας.


Το επόμενο πρωί, ξυπνάει ευδιάθετος. Ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του για να πάει στη δουλειά του και επειδή βλέπει φως στην κουζίνα, πάει να χαιρετήσει και να ευχαριστήσει το φίλο του πριν φύγει.

Στην κουζίνα όμως αντί για το φίλο του βλέπει μια πανέμορφη γυναίκα με ένα σέξι διάφανο νυχτικό.

-Ωπ! Καλημέρα! Εγώ είμαι ο Σώτος, παλιός φίλος του Θανάση; Εσύ είσαι η γυναίκα του;

Όχι, εγώ είμαι...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...το μωρό!

Το ματσακόνι, ο προιστάμενος και τα αυγά

Βρισκόμαστε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη πριν αρκετά χρόνια, περίπου την εποχή που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες. Δεκαετία '60 δηλαδή.

Οι εργάτες δουλεύουν ματσακόνι σε ένα παλιό πλοίο. Η εργασία αυτή, η οποία συνιστά το δυνατό χτύπημα με ένα βαρύ σφυρί για να φύγουν οι σκουριές, είναι εξαιρετικά επίπονη. Το πρωί, όχι πολύ από την ώρα που άρχισαν την εργασία τους, να σου και εμφανίζεται ο προιστάμενος, σχετικά υψηλά ιστάμενο πρόσωπο στα ναυπηγεία.

Ο προιστάμενος πιάνει παράμερα έναν εργάτη και του λέει:

-Καλή σου μέρα παιδί μου! Ο Λάζαρος ο Τρεχαγυρευίδης δεν είσαι;

-Μάλιστα κύριε προιστάμενε! Τι τρέχει;

-Άκου να σου πω. Σε έχω ξεχωρίσει ανάμεσα στους εργάτες, εσάς που κάνετε αυτή την τόσο βαριά δουλειά, για την εργατικότητα και την ακούραστη αφοσίωσή σου. Θέλω λοιπόν να ξέρεις ότι σε έχω υπό την προστασία μου και ότι σύντομα θα πάρεις προαγωγή και μετάθεση σε καλύτερο πόστο.

-Ωωω! Σας ευχαριστώ πολύ κύριε προιστάμενε!

-Και επίσης, επειδή ξέρω ότι κουράζεσαι πολύ, να, πάρε δυο αυγά βραστά να φας στο διάλειμμα, να δυναμώσεις!

Ο άλλος παίρνει τα αυγά, ευχαριστεί ξανά και επιστρέφει στη δουλειά του.


Περνούν μερικές ώρες και έρχεται το μεσημέρι. Οι εργάτες κάνουν διάλειμμα για λίγο και έπειτα συνεχίζουν την εργασία τους. Είναι όμως έτσι κι αλλιώς αρκετά κουρασμένοι, χώρια που είναι κάθιδροι από την κάψα του ήλιου. Από κει λοιπόν που νωρίτερα ακούγονταν συνέχεια νταπ, ντουπ τα σφυριά, τώρα ακούγονται σαφώς πιο αραιά τα χτυπήματα και με λιγότερη δύναμη.

Σε κάποια φάση περνάει από κει ο προιστάμενος φορτωμένος κάτι χαρτιά, πηγαίνοντας προφανώς σε κάποια δουλειά.

Ο προιστάμενος, βλέποντας ότι η ομάδα ρετάρει κάπως, φωνάζει:

-Άντε, εσύ που έφαγες τ' αυγά!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Πανζουρλισμός μεμιάς, οι εργάτες αρχίζουν όλοι να κοπανάνε τα σφυριά με όλη τους τη δύναμη...


(Αφιερώνεται στον πατέρα μου, Στέλιο [δεν έχει καμιά σχέση με ναυπηγεία], που μου έλεγε αυτό το ανεκδοτάκι όταν ήμουν μικρός).

Η "δραστήρια" υπηρέτρια

Η υπηρέτρια γυρίζει μετά την έξοδο στο σπίτι κλαμένη. Τη βλέπει η κυρία της και τη ρωτάει:

-Τι έγινε, Μαρία, τι έπαθες κορίτσι μου;

-Ε, να καλέ κυρία, έχω από μήνες ένα αισθηματάκι με το σωφέρ. Σήμερα λοιπόν που πήγα στο γιατρό, μου είπε ότι έιμαι έγκυος. Και ξέρετε, η μάνα μου θα με σκοτώσει...

-Καλά, μη στενοχωριέσαι. Αφού είσαι τόσο καλό κορίτσι, τόσον καιρό στο σπίτι μας κι εμείς δυστυχώς δεν έχουμε παιδιά, θα το κρατήσουμε και θα το μεγαλώσουμε σα δικό μας παιδί!

-Αχ, καλέ κυρία, τι να σας πω, είστε θησαυρός!

Όπερ και εγένετο λοιπόν. Γέννησε η υπηρέτρια, κράτησε ο κύριος και η κυρία το παιδί και το φρόντιζαν σα δικό τους. Είχε και η υπηρέτρια το παιδί της στο σπίτι και το χαιρόταν.

Μετά από κανένα χρόνο, πάει η υπηρέτρια κλαμένη πάλι στην κυρία.

-Ξέρετε κυρία, να, ο γιατρός μου είπε ότι είμαι πάλι έγκυος!

-Αχ βρε Μαρία, τι θα γίνει μ' εσένα κορίτσι μου; Τέλος πάντων, πάντα θέλαμε κι ένα δεύτερο παιδάκι για να κάνει συντροφιά στο πρώτο. Μπορούμε λοιπόν να το κρατήσουμε κι αυτό να το μεγαλώσουμε σα δικό μας!

-Αχ, καλή μου κυρία, σας ευχαριστώ πολύ!

Περνάει κανένας χρόνος ακόμα και η υπηρέτρια ζητάει πάλι ακρόαση από την κυρία.

-Μαρία κορίτσι μου, δεν πιστεύω να είσαι πάλι έγκυος.

-Ω, όχι κυρία, αλλά ξέρετε, δυστυχώς πρέπει να φύγω.

-Γιατί παιδί μου; Μήπως δεν είσαι ευχαριστημένη από μας;

-Όχι, δεν είναι αυτό. Αλλά, να, ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...μια οικογένεια με δυο παιδιά, είναι πάρα πολλή δουλειά. Δεν τα βγάζω πέρα...