Ο ανιχνευτής ψεύδους κι η οικογένεια

Ο πατέρας γυρνάει σπίτι μαζί με μια διαβολική συσκευή, όλο λαμπάκια, λεβιέδες, οθόνες και ματσακόνια.

-"Τι είναι τούτο, καλέ;", ρωτάει η γυναίκα του.

-Είναι ανιχνευτής ψεύδους! Βρήκα το κατάστημα των ηλεκτρικών σε ξεπούλημα και τον πήρα σε εξευτελιστική τιμή!

-Ε, και τι θα τον κάνουμε;

-Περίμενε μισό λεπτό και θα δεις! Πετράκη! Για έλα 'δω...

-Τι είναι μπαμπά;

-Δε μου λες, πήγες σχολείο σήμερα;

-Φυσικά πήγα!

Τα λαμπάκια του μηχανήματος αρχίζουν να αναβοσβήνουν και η ένδειξη "ΨΕΜΑ" να φαίνεται στην οθόνη.

-Α, ώστε έκανες κοπάνα, ε;

Ο μικρός κοκκινίζει.

-Εχμ, εεε, εντάξει, πήγα στο σπίτι του Μιχάλη!

-Και τι κάνατε εκεί;

-Τίποτα. Καθόμασταν και παίζαμε.

Το μηχάνημα δείχνει πάλι ψέμα, όμως.

Πετράκη, λέγε αλήθεια γιατί θα πέσει ξύλο! Τι κάνατε στου Μιχάλη; Μήπως καπνίζατε;

-Όχι, απλά είδαμε ένα DVD!

-DVD; Μήπως ήταν πορνό;

-Όχι καλέ, μια απλή ταινία ήταν.

Τα κόκκινα λαμπάκια στο μηχάνημα δίνουν πάλι ρεσιτάλ. Ο πατέρας δίνει ένα ξεγυρισμένο χαστούκι στο μικρό.

-Ορίστε για να μάθεις να λες ψέματα! Και μην ξανακούσω άλλη φορά ότι το έσκασες από το σχολείο! Για κοίτα πράγματα... Στην ηλικία σου, εγώ ούτε ήξερα τι θα πει κοπάνα!

Πάνω στη φράση αυτή του πατέρα, το μηχάνημα αρχίζει ξανά να χτυπιέται.

-"Χαχά, καλός είσαι και του λόγου σου", κοροιδεύει η μάνα. Αμ...
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...γιος σου είναι, από ποιον θα πάρει;

Στο "γιος σου είναι", το μηχάνημα αρχίζει να χτυπιέται ολόκληρο πάνω κάτω με όλα τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν σαν τρελά...

Ο παραμελημένος σύζυγος

Η σύζυγος επιστρέφει σπίτι και πιάνει τον άντρα της με μιαν άλλη στο κρεβάτι.

-Αγάπη μου, να σου εξηγήσω, δεν είναι αυτό που νομίζεις... Γύριζα σπίτι και βρήκα αυτή την κοπέλα στο δρόμο να πεινάει και να κρυώνει. Την έφερα στο σπίτι και της έδωσα ένα πιάτο φαγητό που το έφαγε με μεγάλη όρεξη.

»Ύστερα της έδωσα και δεύτερο και το έφαγε κι αυτό, τόσο πεινασμένη ήταν. Μετά για να μ᾽ ευχαριστήσει, έπιασε και καθάρισε την κουζίνα και όλο το σπίτι τόσο καλά που έλαμψαν. Το έρμο το σπιτάκι μας, το είχες πολύ παραμελήσει...

»Τότε κι εγώ τη λυπήθηκα που ήταν ξυπόλητη και με παλιά ρούχα και της έδωσα εκείνες τις γόβες που δεν είχες φορέσει ποτέ γιατί έλεγες ότι δε σου πήγαιναν κι εκείνο το μπλε φουστάνι που σου είχα κάνει δώρο στα γενέθλιά σου αλλά δεν το γούσταρες. Αυτή κάθισε και μαγείρεψε ένα υπέροχο σουφλέ που πάντα σου ζήταγα και ποτέ δεν έφτιαχνες κι ύστερα έπλυνε και σιδέρωσε όλα μου τα πουκάμισα με τα οποία εσύ ποτέ δεν είχες ασχοληθεί.

»Την ευχαρίστησα πολύ και της έδωσα μερικά ακόμα μικροπράγματα. Πριν φύγει λοιπόν, με ρώτησε αν υπάρχει τίποτ᾽ άλλο...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...που να μη χρησιμοποιεί πια η γυναίκα μου...

Οι τρεις φίλοι και η κρεβατομουρμούρα

Τρεις φίλοι συζητούν:

-Ρε παιδιά, όταν γυρίζω αργά στο σπίτι το βράδυ μετά από τις μπαρότσαρκες που κάνουμε, η γυναίκα μου με πρήζει στην κρεβατομουρμούρα! Τι ρεμάλι με ανεβάζει, τι αχαίρευτο με κατεβάζει. Ούτε στον εχθρό μου...

Ο δεύτερος παίρνει τη λυπημένη φάτσα του ομοιοπαθούντα και σιγοντάρει:

-Άσε, κι η δική μου τα ίδια... Δεν είναι να βγω έξω, το μετανιώνω μετά. Προσπαθώ να κάνω ησυχία μπαίνοντας στο σπίτι, αλλά αυτή πάντα ξυπνάει και μ᾽ αρχίζει στη γκρίνια!

Ο τρίτος, άνετος όμως:

-Εγώ πάλι, δεν έχω τέτοια προβλήματα. Επιστρέφω το βράδυ μισομεθυσμένος, καταχτυπάω τις πόρτες, κάνω φασαρία στο μπάνιο κι ύστερα μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα κεφάτος σφυρίζοντας!

-"Καλά, κι η γυναίκα σου;" του κάνουν οι άλλοι δυο.

-Για να είμαι ειλικρινής, είναι έτοιμη να αρχίσει τη γκρίνια. Τότε όμως ξαπλώνω, της δίνω ένα τρυφερό φιλί και της λέω ότι έχω όρεξη για πολλές τρελίτσες!

-Κι εκείνη;

-Κι εκείνη...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...παραπονιέται ότι πονάει το κεφάλι της, γυρνάει από το άλλο πλευρό και κάνει πως κοιμάται!

Απάλευτο πρωινό ξύπνημα

Δευτέρα πρωί. Η μητέρα προσπαθεί να ξυπνήσει τον κανακάρη της για να πάει σχολείο.

-Σήκω καμάρι μου. Θ' αργήσεις.

-Ωωωχ, άσε με μανούλα! Δε θέλω να πάω σχολείο!

-Ε, καλά τώρα, τα έχουμε πει αυτά. Δε θέλεις, αλλά πρέπει!

-Όχι, όχι, δεν πάω! Τα παιδιά με μισούν, οι δάσκαλοι δε με χωνεύουν! Περνάω απαίσια κάθε μέρα!

-Κοίταξε αγόρι μου, δε γίνεται να μην πας. Πάλι τα ίδια θα λέμε; Είναι υποχρέωσή σου...
.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

...αφού είσαι ο διευθυντής...

Ο καθηγητής και οι πρωτοετείς φοιτητές της ιατρικής

Πρώτο έτος ιατρικής. Ο φτασμένος καθηγητής κάθεται στο εργαστήριο με ένα πτώμα δίπλα του και γύρω-γύρω οι φοιτητές.

-Αγαπητά μου παιδιά, τα δυο πιο σημαντικά μαθήματα καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών -ίσως και της ζωής σας- θα τα μάθετε σήμερα.

Ξεσκεπάζει το πτώμα που βρίσκεται δίπλα του.

-Το πρώτο μάθημα είναι να εξοικοιωθείτε με το ανθρώπινο σώμα ώστε να μην αισθάνεστε αποστροφή για τίποτα που έχει να κάνει με αυτό.

Και λέγοντας αυτά, βάζει το δάχτυλό του μέσα στον πισινό του πτώματος, το αφήνει για λίγο κι ύστερα το βάζει στο στόμα του και το ...γλείφει!

-Τώρα θα σας παρακαλέσω να κάνετε ακριβώς ότι έκανα κι εγώ!

Οι φοιτητές προσπαθούν να τον μιμηθούν, άλλος με λιγότερη, άλλος με περισσότερη δυσκολία. Κάποιοι ξερνάνε. Μια κοπέλα λιποθυμάει. Κάποιοι βάζουν τα γέλια. Κάποιοι βάζουν τα κλάματα. Κάποιοι πετάνε την ποδιά τους και φεύγουν από τη σάλα (και τη σχολή μάλλον) φωνάζοντας "Παραιτούμαι!".

Αφού ηρέμησε κάπως το σκηνικό και ήρθαν κάπως στα συγκαλά τους οι φοιτητές που απόμειναν, ο καθηγητής εξακολουθεί:

-Το δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό μάθημα είναι να μάθετε να δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες. Κανένας σας δεν πρόσεξε ότι...
.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.

...έβαλα στο πτώμα το μεσαίο μου δάχτυλο ενώ στο στόμα τον δείκτη!

Τα αγάλματα των ερωτευμένων

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τα αγάλματα δυο ερωτευμένων τοποθετημένα σε ένα πάρκο να κοιτάζουν αντικριστά το ένα το άλλο.

Βρίσκονταν εκεί επί πάρα πολλές δεκαετίες. Ήταν πολύ όμορφα φτιαγμένα και με όλες τις λεπτομέρειες. Θαρρείς και μπορούσε κανείς να διακρίνει τον πόθο στα μάτια των ερωτευμένων που ήταν καταδικασμένοι να κοιτούν το ταίρι τους αιώνια χωρίς να μπορούν να το σφίξουν στην αγκαλιά τους.


Μια μέρα λοιπόν, εμφανίστηκε μπροστά τους μια καλή νεράιδα και τους είπε:

-Λυπήθηκα να σας βλέπω επί αμέτρητα χρόνια να κοιτιέστε χωρίς να μπορείτε να σμίξετε και αποφάσισα με τις μαγικές μου δυνάμεις να σας δώσω ζωή για μια ώρα μονάχα. Έτσι θα μπορέσετε να χαρείτε μια φορά τον έρωτά σας έστω και για λίγο.

Και πραγματικά, αφού κούνησε για λίγο το μαγικό ραβδί της, τα αγάλματα μεμιάς ζωντάνεψαν. Πιάστηκαν χεράκι-χεράκι και κρύφτηκαν πίσω από ένα θάμνο.

Σε λίγο κάτι μισοφαίνεται να γίνεται πίσω από τον θάμνο. Κλαδιά κουνιούνται, περίεργοι θόρυβοι ακούγονται, βλέπεις ρούχα να βγαίνουν και να πετάγονται κάτω.

Η νεράιδα πονηρεύεται πάει σιγά-σιγά προς τα κει και στήνει αυτί:

-Αχ, αγάπη μου, ήταν τέλειο! Τι να σου πω, είχα τόσο λαχταρήσει να το κάνω!

-Τι λες, τώρα, το ξανακάνουμε σε άλλη στάση;

-Ναι, ναι, μπράβο. Αυτή τη φορά...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...κράτα εσύ το περιστέρι, ενώ εγώ θα του χέζω το κεφάλι!

Τρεις φίλοι φαντάζονται την κηδεία τους

Ήταν τρεις φίλοι.

* Ο ένας ήταν γλεντζές και μερακλής: Η ψυχή των πάρτυ. Χορευταράς φουλ, έξω καρδιά. Η καλύτερη παρέα.

* Ο άλλος ήταν φιλόσοφος: Σπουδαγμένος φουλ μάτσο τα πτυχία και τα διδακτορικά. Έτρωγε το Σοπενχάιμερ στην καθισιά του και τον Καντ για πρωινό.

* Ο τρίτος ήταν αισιόδοξος: Πάντα με το χαμόγελο και με τον καλό λόγο, έβλεπε τη θετική πλευρά της ζωής και εμψύχωνε τους πάντες.

Κάποια στιγμή είχαν πιάσει κουβέντα για το τι θα ήθελαν να γίνει όταν πεθάνουν. Παίρνει το λόγο ο γλεντζές:

-Εγώ ρε παιδιά, όταν -φτου φτου- έρθει εκείνη η μοιραία ώρα που θα βρίσκομαι στο φέρετρο, θέλω να βγει κάποιος και να πει: "Χάσαμε την ψυχή της παρέας, τώρα οι γιορτές δε θα είναι πια όπως ήταν παλιά! Ας πιούμε και ας χορέψουμε εις μνήμην του..."

Ύστερα πετάγεται ο φιλόσοφος και αφού παίρνει ύφος λέει:

-Εγώ αγαπητοί μου φίλοι, έχω συγγράψει ένα σχετικό σύντομο κείμενο [σ.σ. γύρω στις ...175 σελίδες δηλαδή] που θα ήθελα να αναγνωστεί εις τοιάυτην περίστασην δια να υπογραμμισθεί η φιλοσοφική διάστασις της ζωής και του θανάτου...

Τον διακόπτει ο αισιόδοξος και εξακολουθεί:

-Εγώ για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι όπως θα βρίσκομαι στο φέρετρο και πριν βάλουν το καπάκι και αρχίζουν να ρίχνουν το χώμα, θα βρεθεί κάποιος που θα βγει να πει...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..."Ρε παιδιά, αυτός κουνιέται!"...