Στην ουρά για το κατάστημα

Πρωί-πρωί έξω από ένα κατάστημα έχει μαζευτεί πολύς κόμος, να σπρώχνονται, να τσακώνονται και να προσπαθεί ο ένας να φάει τη σειρά του άλλου.

-Κάνε πίσω, ρε! Εγώ ήρθα πρώτος!

-Τι λε ρε; Εγώ έχω έρθει απ' τις 6! Εσύ πας να μου φας τη θέση.

-Ρε κάνε πίσω που πας και μου χώνεσαι...

Και ούτω καθεξής. Κάποια μεγάλη προσφορά είχε βγάλει στο κατάστημα; Ίσως και να ήταν η πρώτη μέρα κυκλοφορίας κάποιου καινούριου μηλοπολυτηλεφωνομοντέλου. Η ακριβής εξήγηση είναι εκτός του αντικειμένου του παρόντος ανεκδότου.

Σε κάποια φάση, έρχεται ένας τύπος που προσπαθεί να περάσει μπροστά, αλλά ο κόσμος δεν τον αφήνει.

-Μα που πάτε κύριε; Δε βλέπετε ότι εμείς περιμένουμε τόση ώρα; Πηγαίνετε τελευταίος στην ουρά!

-Ποια ουρά ρε παιδιά; Ουρά τον λέτε εσείς αυτό το χαμό; Αφήστε με να περάσω, σας παρακαλώ!

Επιμένει ο τύπος, αλλά οι άλλοι τον πιάνουν με τα χέρια και τον σπρώχνουν πίσω.

-Ρε παιδιά! Αφήστε με να περάσω. Να σας εξηγήσω!

-Ρε, κάνε πίσω; Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

-Μη σπρώχνετε βρε παιδιά! Αφήστε με να σας πω...

-Ρε άντε φύγε από κει, που κάνεις και τον έξυπνο...

Τον πιάνουν και τον πετάνε προς τα πίσω. Σκάει στο πάτωμα με δύναμη. Μόνο που δεν τις έφαγε! Κάθεται εκεί, ξεσκονίζεται και μονολογεί:

-Εντάξει ρε παιδιά. Φαντάζόμαι ότι δίκιο έχετε κι εσείς, τόση ώρα περιμένετε. Αλλά κι εγώ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πώς θ' ανοίξω το μαγαζί μου;

Στο λεωφορείο

Ήταν μια τύπισσα και περίμενε πρωί-πρωί το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά της. Όπως έρχεται λοιπόν το λεωφορείο στη στάση και σταματάει, πλακώνουν, κατά τα γνωστά, μπουλούκι όλοι μαζί να τρέξουν να προλάβουν να ανεβούν.

Τρέχει κι αυτή και όταν φτάνει στην πόρτα του λεωφορείου προσπαθεί να ανέβει, αλλά δε μπορεί. Γιατί βλέπετε, η τύπισσα φόραγε εκείνη την ημέρα μια πολύ κοντή και πολύ στενή φούστα και δε μπορούσε να ανοίξει τα πόδια της σχεδόν καθόλου. Χώρια οι γόβες...

Φασαρία λοιπόν, χαμός, κι αυτή να προσπαθεί μάταια εν μέσω των εκνευρισμένων "Άντε κυρία μου τελείωνε!" από την ουρά πίσω της. Τι να κάνει κι εκείνη, αφού είδε κι απόειδε, βάζει το χέρι της στο πίσω μέρος της φούστας και ξεκουμπώνει το ένα από τα τρία κουμπιά της, μήπως χαλαρώσει λίγο και μπορέσει να ανοίξει τα πόδια της για να ανέβει στο λεωφορείο. Μάταια όμως.

Ο κύριος από πίσω της, φανερά εκνευρισμένος, ωρύεται μέσα στο στριμωξίδι: "Μα τι κάνεις κυρά μου, έχεις τρελαθεί τελείως;;;". Αυτή όντας τελείως πανικοβλημένη, ξεκουμπώνει και το δεύτερο κουμπί και ξαναπροσπαθεί, και πάλι δίχως αποτέλεσμα.

Ξεκουμπώνει λοιπόν και το τρίτο κουμπί, αλλά ούτε αυτή τη φορά τα καταφέρνει. Ο τύπος από πίσω είναι πια εκτός εαυτού, την αρπάζει από τη μέση, τη σηκώνει και την πετάει μέσα στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά όμως είχε ξεπεράσει τα όρια.

-Τι τρόπος είν' αυτός κύριε; Σας παρακαλώ πολύ. Μαζεύτε λίγο τα ξερά σας. Για ποια με περάσατε;

-Τι λες μωρή πουτ**α, ζητάς και τα ρέστα τώρα που μέσα στη βιασύνη και στο συνωστισμό...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...κάθεσαι και μου ξεκουμπώνεις το παντελόνι;