Οι νάνοι του δίπλα

Ένα ζευγάρι έκανε διακοπές και έμενε σε ξενοδοχείο.

Ένα βράδυ ακούγεται από το διπλανό δωμάτιο: "Έεει, ωωωπ, έεει ωωωπ..." μαζί με τριξίματα και κουνήματα από το κρεβάτι.

-Μωρέ τι γίνεται στο δίπλα;

-Α, δεν ξέρω. Το πρωί είδα ότι ήρθαν ένα ζευγάρι νάνοι. Συμπαθέστατοι, αλλά πραγματικά πολύ κοντοί!

Η δουλειά κράτησε τουλάχιστον μισή ώρα και έκλεισε με στεναγμούς ανακούφισης.

-Χα! Για δες οι νάνοι! Όσο μπόι του λείπει του μάγκα, τόσο ταύρος είναι στο κρεβάτι! Μωρέ μπράβο!


Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε και τα επόμενα βράδια. Ολόκληρη συναυλία κάθε φορά από τριξίματα και "έι, ωπ!".

Κάποια στιγμή, ο φίλος μας συναντάει το νάνο του δίπλα από το διάδρομο.

-Καλημέρα αγαπητέ μου, εσείς δεν είστε που μένετε στο 27;

-Ναι, εγώ με τη γυναίκα μου!

-Εγώ με τη δική μου είμαστε στο 26 και πρέπει να σου ομολογήσω ότι κάθε βράδυ σας καμαρώνουμε!

-Δε σε καταλαβαίνω!

-Ε να, κάνετε λίγο παραπάνω φασαρία και σας ακούμε όταν ...διασκεδάζετε μαζί. Ομολογώ ότι σε ζηλεύω λίγο φίλε μου. Μακάρι να είχα κι εγώ τις αντοχές σου! Φτου να μη σε ματιάσω!

-Ρε, με δουλεύεις; Δε φτάνει που κάθε βράδυ...
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...φτύνουμε αίμα για να ανεβούμε στο κρεβάτι;

Στην ουρά για το κατάστημα

Πρωί-πρωί έξω από ένα κατάστημα έχει μαζευτεί πολύς κόμος, να σπρώχνονται, να τσακώνονται και να προσπαθεί ο ένας να φάει τη σειρά του άλλου.

-Κάνε πίσω, ρε! Εγώ ήρθα πρώτος!

-Τι λε ρε; Εγώ έχω έρθει απ' τις 6! Εσύ πας να μου φας τη θέση.

-Ρε κάνε πίσω που πας και μου χώνεσαι...

Και ούτω καθεξής. Κάποια μεγάλη προσφορά είχε βγάλει στο κατάστημα; Ίσως και να ήταν η πρώτη μέρα κυκλοφορίας κάποιου καινούριου μηλοπολυτηλεφωνομοντέλου. Η ακριβής εξήγηση είναι εκτός του αντικειμένου του παρόντος ανεκδότου.

Σε κάποια φάση, έρχεται ένας τύπος που προσπαθεί να περάσει μπροστά, αλλά ο κόσμος δεν τον αφήνει.

-Μα που πάτε κύριε; Δε βλέπετε ότι εμείς περιμένουμε τόση ώρα; Πηγαίνετε τελευταίος στην ουρά!

-Ποια ουρά ρε παιδιά; Ουρά τον λέτε εσείς αυτό το χαμό; Αφήστε με να περάσω, σας παρακαλώ!

Επιμένει ο τύπος, αλλά οι άλλοι τον πιάνουν με τα χέρια και τον σπρώχνουν πίσω.

-Ρε παιδιά! Αφήστε με να περάσω. Να σας εξηγήσω!

-Ρε, κάνε πίσω; Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

-Μη σπρώχνετε βρε παιδιά! Αφήστε με να σας πω...

-Ρε άντε φύγε από κει, που κάνεις και τον έξυπνο...

Τον πιάνουν και τον πετάνε προς τα πίσω. Σκάει στο πάτωμα με δύναμη. Μόνο που δεν τις έφαγε! Κάθεται εκεί, ξεσκονίζεται και μονολογεί:

-Εντάξει ρε παιδιά. Φαντάζόμαι ότι δίκιο έχετε κι εσείς, τόση ώρα περιμένετε. Αλλά κι εγώ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...πώς θ' ανοίξω το μαγαζί μου;