Τα λαθραία

Ένας τύπος καβάλα σε ποδήλατο σταματάει στα σύνορα για έλεγχο.

-Καλώς τον πατριώτη! Από που έρχεσαι με το ποδήλατο;

-Από Γερμανία!

-Καλά, χωρίς αποσκευές, χωρίς τίποτα; Κάτι βρωμάει εδώ! Για κατέβα να σε κοσκινίσουμε!

Παρά το εξονυχιστικό ψάξιμο όμως, δε βρήκαν τίποτα το ύποπτο πάνω του, εκτός από το γεγονός ότι ταξίδευε χωρίς καθόλου αποσκευές, ούτε καν ένα σακίδιο. Ο τελώνης υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δε μπορεί να βρει ενοχοποιητικό στοιχείο κι έτσι αναγκάζεται να τον αφήσει.


Μετά από μια εβδομάδα, να 'τον πάλι τον τύπο, με το ποδήλατο στο δρόμο για να ξαναμπεί στην Ελλάδα, πάλι χωρίς αποσκευές.

-Πάλι εδώ; Τώρα θα δεις! Πιάστε τον, γδύστε τον και ψάξτε μέχρι το βρακί του, κάντε του ακτινογραφίες μήπως έχει καταπιεί τα λαθραία, φέρτε τα σκυλιά να τον μυρίσουν, περάστε τον από ψιλό κόσκινο!

Κι όμως, δε βρίσκουν τίποτα. Ο τελώνης είναι έξω φρενών, αλλά δε μπορεί να κάνει κάτι. Πρέπει να τον αφήσει να φύγει.

-Μη σε ξαναδώ κακομοίρη μου, κατάλαβες;


Την επόμενη εβδομάδα όμως, πάλι τα ίδια. Και αυτό επαναλαμβάνεται για πολλές εβδομάδες χωρίς να μπορούν οι υπάλληλοι να βρουν τίποτα λαθραία. Ώσπου κάποια στιγμή, ο τελώνης φτάνει στο αμήν, πιάνει τον τύπο και τον ρωτάει:

-Άκου να σου πω, κέρδισες, παραδέχομαι ότι είσαι πιο έξυπνος. Είμαι σίγουρος ότι κάτι περνάς λαθραία, αλλά δε μπορώ να βρω τι. Να κάνουμε λοιπόν μια συμφωνία; Πες μου πως το κάνεις και υπόσχομαι να κάνω τα στραβά μάτια. Απλά να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, γιατί θα σκάσω! Πες μου, τι στην ευχή περνάς λαθραία στη χώρα;

Ο άλλος ρίχνει ένα χαμόγελο και του πετάει;
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

-Ποδήλατα!

Ο τουρίστας και το ροχαλητό στο δωμάτιο

Είναι ένας Έλληνας τουρίστας στο Άμστερνταμ τα Χριστουγεννα και δεν έχει ξενοδοχείο να μείνει. Και λόγω των γιορτών, είναι όλα γεμάτα.

Αφού έψαξε σε όλα τα πιθανά καταλύματα της πόλης χωρίς αποτέλεσμα, τελικά καταλήγει σε ένα ψιλοελεεινό hostel. O hostelδόχος [πώς λέμε "ξενοδόχος"] του λέει:

-Ξέρετε κύριε, έχουμε ένα κρεβάτι ελεύθερο σε κοιτώνα για τέσσερεις, αλλά είναι τρεις τρελοαμερικάνοι εδώ και μια εβδομάδα και δυστυχώς ρο[υ]χαλίζουν σαν πριονοκορδέλες! Ακούγονται σε όλο τον όροφο! Εγώ να σας το δώσω το κρεβάτι, αλλά αμφιβάλλω αν θα μπορέσετε να κοιμηθείτε.

-Ωτοασπίδες δεν παίζουν ρε μάγκα;

-Μπα, δεν κάνουν τίποτα! Το δοκίμασαν κι άλλοι, δυστυχώς. Αφού σας λέω, ακούγονται σε όλο τον όροφο οι τύποι! Πάνε και πίνουν ένα σκασμό μπύρες κάθε βράδυ -και ποιος ξέρει και τι άλλο- κι ύστερα χρ χρ χρ, συναυλία όλη τη νύχτα!

-Χαλάρωσε δικέ μου, εμένα με λένε Μητσάρα! Φέρε το κλειδί και σου βάζω και στοίχημα μια φραπεδιά ότι θα ρίξω ύπνους ξεγυρισμένους απόψε! [Λες κι ο ξανθόψειρας ήξερε τι θα πει "frapedia".]

Και φεύγει σιγοσφυρίζοντας χαρόύμενος. [Υποθέτουμε ότι πήγαινε στη μικρή Ολλανδέζα...]


Την επόμενη μέρα, ο φίλος μας κατεβαίνει φρέσκος φρέσκος.

-Τι έγινε αγαπητέ; Μια χαρά σας βλέπω! Τελικά όντως κοιμηθήκατε, μπράβο σας! Ανέβηκα κι εγώ χθες και έστησα αυτί και δεν άκουσα καθόλου ροχαλητά! Μα τον ...ιπτάμενο Ολλανδό, πώς το κάνατε;

-Δε μου λες, αν σου πω, θα μ' αφήσεις να μείνω τσάμπα εδώ όσο θέλω;

Ο άλλος το σκέφτεται και καταλήγει πως μπορεί να τον συμφέρει, αφού θα πει το μυστικό και σε άλλους πελάτες σε παρόμοιες περιπτώσεις.

-Άντε κομμάτια να γίνει, για πείτε μου και χαλάλι σας!

-Λοιπόν, άκου να δεις. Μόλις μπήκα στο δωμάτιο το απόγευμα ήταν οι Αμερικάνοι και χάζευαν. Πιάνω τον ένα, του δίνω ένα υγρό-υγρό φιλάκι στο μάγουλο και του πετάω: "Εσένα κούκλε και την παρέα σου, θα σας δω το βράδυ!"

-Ε, και τι έγινε!

-Τίποτα. Όταν γύρισα το βράδυ, κοιμήθηκα σαν πουλάκι!

-Κι αυτοί;

-Αυτοί δεν κοιμήθηκαν καθόλου όλη τη νύχτα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
...Είχαν πιάσει τοίχο. Φυλαγόντουσαν...

[Σημ: Αυτό το ανέκδοτο θα μπορούσε να ήταν αρκετά πιο σύντομο και χωρίς Άμστερνταμ, αμερικάνους, έλληνα και δε συμμαζεύεται. Αλλά μερικές φορές, ο γράφων απλά έχει κέφια! ((-;]

Αμελέτητα ταύρου

Ένας τουρίστας στην Ισπανία πάει σ' ένα καλό εστιατόριο.

-Καλή σας μέρα! Μπορώ να δοκιμάσω τη σπεσιαλιτέ σας, παρακαλώ;

-Βεβαίως σενιόρ! Ξέρετε, η σπεσιαλιτέ μας είναι τα αμελέτητα ταύρου!

Ο πελάτης κάνει ένα μορφασμό.

-Κοιτάξτε κύριε. Είναι φυσικό να αισθάνεστε λίγο διστακτικά, συμβαίνει σε όλους τους πελάτες. Σας διαβεβαιώ όμως, ότι είναι πεντανόστιμα. Σας προτείνω να δοκιμάσετε, θα σας αρέσουν πάρα πολύ, είμαι σίγουρος!

-Άντε, αφού το λέτε, ας δοκιμάσουμε!

Και πραγματικά, μετά από λίγη ώρα του φέρνει ένα καταπληκτικό πιάτο με τα αμελέτητα στο τηγάνι μαζί με μια υπέροχη γκουρμέ σάλτσα. Ο φίλος μας δυσκολεύτηκε λίγο να φάει την πρώτη μπουκιά, αλλά του άρεσαν τόσο πολύ που τελικά έγλειψε και το πιάτο.

-Είχατε δίκιο, είναι πραγματικά πεντανόστιμα, σχεδόν δεν το πιστεύω!

-Και ξέρετε, είναι φρεσκότατα, είναι από τις ταυρομαχίες που έγιναν το πρωί στη διπλανή αρένα!

-Α, τι μου λες; Καταπληκτικό!

Την επόμενη και για πολλές ημέρες, ο πελάτης πάει πάλι στο ίδιο εστιατόριο και παίρνει πάντα αμελέτητα ταύρου. Κι ο σερβιτόρος που τον έχει μάθει πια, τον περιποιείται.

Μια μέρα όμως, του φέρνει ένα κάπως διαφορετκό πιάτο. Το περιεχόμενο ήταν διαφορετικό, η γεύση ήταν εξίσου ωραία αλλά κάπως διαφορετική, κάτι δεν πήγαινε καλά. Φωνάζει λοιπόν το σερβιτόρο και τον ρωτάει:

-Τα σημερινά αμελέτητα ήταν κάπως διαφορετικά. Δεν καταλαβαίνω πως ακριβώς, αλλά σίγουρα δεν ήταν τα ίδια με τις προηγούμενες ημέρες.

-Κοιτάξτε, ο μάγειράς μας μαγειρεύει πάντα πολύ ωραία τα αμελέτητα. Δυστυχώς όμως συμβαίνει μερικες φορές...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...να μην κερδίζει ο ταυρομάχος!

Το μέγεθος μετράει

Είναι ένας Έλληνας που έχει πάει στις Η.Π.Α. να επισκεφτεί ένα συγγενή του. Σε κάποια φάση βγαίνουν βόλτα.


-Πώπω, ρε ξάδερφε! Τι αμαξάρα είναι ετούτη; Ίσαμε ένα αθηναϊκό λεωφορείο!

-Ε, έτσι το 'χουν εδώ, όλα είναι μεγάλα. Θα δεις και μόνο σου! Πα 'να φάμε τίποτα; Θες να σε πάω σε ένα πολύ ξηγημένο εστιατόριο που ξέρω;

-Και δεν πάμε;

Πάνε λοιπόν σε ένα τεράστιο εστιατόριο. Μπαίνουν μέσα και τα χάνει ο φίλος μας. Είχε κάτι γιγάντιους πάγκους γεμάτους με βουνά ολόκληρα φαγητό. Πλήρωνες δέκα δολάρια και έτρωγες μέχρι να σκάσεις. Και αναψυκτικά και ποτά ήταν σε μπουκάλια μεγάλα σα βαρέλια.

-Αμάν ρε ξάδερφε, δε μπορώ άλλο, έχω σκάσει από το φαί. Θα μου βγει απ' τ' αυτιά σε λίγο!

-Τρώγε, ρε, σχεδόν τζάμπα είναι! Πού θα τα ξαναβρείς;

Αφού γουρουνιάσανε εντελώς, ξαναλέει ο ξάδερφος:

-Θες να ψωνίσουμε τίποτα, Αντώνη; Εδώ είναι όλα φτηνά, ξέρεις.

-Βασικά ναι, να πάρουμε μερικά ρουχαλάκια που μου λείπονται...

Πάνε λοιπόν να ψωνίσουν ρούχα. Δοκιμάζει ο Αντώνης διάφορα μπλουζάκια, πουκάμισα και παντελόνια, αλλά δεν του έκανε κανένα. Όλα τα νούμερα ήταν τεράστια, XXXL, XXXXL κι ακόμα μεγαλύτερα.

-Αμάν, τι μεγέθη είναι αυτά ρε ξάδερφε; Κανένα κανονικό δεν έχετε;

-Ε, έτσι είναι εδώ, δεν είπαμε;

-Καλά. Να σου 'πω; Θα με πας και σ' ένα φαρμακείο να πάρω κάτι φάρμακα που θέλω;

Πάνε στο φαρμακείο λοιπόν.

-Δώστε μου ένα κουτί οινόπνευμα, μια γάζα, ένα σωληνάριο Softolinol κι ένα κουτί βαμβάκι, παρακαλώ.

-Έπαθες κάτι; Ρωτάει ο ξάδερφος.

-Όχι μωρέ. Είναι για τις αιμορροΐδες μου.

Ο φαρμακοποιός φέρνει ένα μπουκάλι οινόπνευμα των τριών λίτρων, ένα σωληνάριο μεγάλο σαν αναψυκτικό κι ένα πακέτο βαμβάκι σαν κουτί παπουτσιών. Ο Αντώνης τα χάνει.

-Θέλετε τίποτα άλλο, κύριε;

Μούγκα ο άλλος. Έντρομος, με στάλες ιδρώτα να τρέχουν από το κούτελό του.

-Τι πάθατε κύριε;

-Δδδ, δε βαριέστε; Λέω να συνεχίσω τη θεραπεία όταν θα γυρίσω στην Ελλάδα. Βλέπετε, ο γιατρός μου έχει πει...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...να βάζω και υπόθετα...